کافه بیان

فرستتت D: 

و رزرو :))) * ذوق و ذوق و ذوق بیشتر

 آرتمیس که هول کرده بود و نمیدانست دقیقا باید چه کاری انجام دهد، با نگرانی وسایل کمک های اولیه را آورد و آنها را به موچی داد، به هرحال، برعکس تخصصش در مورد فضا و کهکشان ها، تقریبا از کار با وسایل پزشکی سر در نمی آورد...

 حدود یک ساعت از آن وضعیت آشفته گذشته بود. عشق کتاب روی مبل کوچک کلبه دراز کشیده بود. دخترها هم در آشپزخانه ی نقلی بودند و تازه فرصت حرف زدن نصیبشان شده بود. احتمالا هیچ کدام نمیدانستند که از کجا شروع کنند. تصور کنید دوست هایی که چندین سال از هم خبر نداشتند؛ ناگهان در خانه ی یکی با هم ملاقات کنند ؛ آن هم با یک عضو زخمی!

 تا چند دقیقه بین دختر ها سکوت بود؛ تا اینکه موچی ناگهان آرتمیس را بغل کرد!

- خیلی.... خیلی.... دلم برات تنگ شده بود. ب...باورم.. نمیشه، دوباره دارم میبینمت. 

 بعد، نوبت استلا بود که آرتمیس را در آغوش بگیرد.

- خب؛ استلا، میتونی توضیح بدی که... دقیقا چه خبر شده؟

- خب؛ همه ی این اتفاقات و اومدن ما به اینجا کاملا یهویی بود. یعنی یه جورایی باور اینکه تونستیم به اینجا برسیم هم سخته؛ ولی بالاخره پیدات کردیم. 

استلا کمی مکث کرد، انگار که باید دوباره موضوع را هضم میکرد و دوباره به یاد می آورد. 

- خب، اول از همه، من با خبر شدم... بعد سرور ها خودشون به موچی خبر دادن و...

- استلا ! اینقدر کش نده. بگو دقیقا قضیه از چه قراره.

استلا نفسی گرفت و بدون درنگ گفت:« خیلی خب؛ قضیه از این قراره که.... سرور های مرکز نفسای آخرشونه. » 

 با گفتن این حرف، صورت آرتمیس، از حالت کنجکاوی و تعجب، به قیافه گر گرفته تغییر کرد. 

 موچی با ناراحتی گفت:« ما دقیقا از مرکز بیان میایم. نقطه های اتصالمون داره از بین میره؛ اوضاع خیلی خرابه. » 

 و بعد از این همه مدت، احتمالا دلیل ملاقات کردن مجدد این بچه ها، چندان خوشایند نبود؛ ولی باید کاری میکردند؛ برای نزدیکی دوباره.

آرتمیس گفت :«الان باید چیکار کنیم؟» 

تو زندگی با بیان و دوستاش، انقدر کار و سختی کشیده بود که دیگه هیچ کدومشون، تاکید می کنم هیچ کدومشون موقع افتادن یه اتفاق بد، خودشون رو کنترل میکردن، نه اینکه بشینن عین پرنسس های دیزنی گریه کنن و منتظر یه پرنس باشن تا بیان نجاتشون بده.

استلا گفت «هوممم، یه بستنی بخوریم؟!*-*» 

موچی در حالی که سعی میکرد اون روی دارک خودشو نشون نده، گفت «استلا جان عزیزم، الان عشق کتاب داره میمیره، سرور ها هم قطع و وصل میشن، بعد بریم بستنی بخوریم؟:/» 

استلا گفت «منظورم از بستنی.......اون عدد رمزیه که آرامـــــــــــ....» 

دیگه نتونست ادامه بده چون چند نفر ریختن توی کلبه، اونقدر سریع و فرز بودن که موچی و آرتمیس نتونستن جلوشو بگیرن.

وقتی بیدار شدن، فقط آرتمیس و موچی و عشق کتاب بودن و استلا؟ 

اوه اون آدما استلا رو گروگان گرفتن و رفتن.

آرتمیس سراسیمه شد.استلا خط قرمز کل اون اکیپ بود.می خواست چیزی بگه که دوباره در زدن.

عشق کتاب آروم از پشت یه چاقو به آرتمیس داد.آرتمیس بدون سر و صدا رفت پشت چشمی در و به محض دیدن کسایی که پشت در بودن در رو باز کرد.

مونی ،در حالی که بازوی آرام رو روی شونش گذاشته بود اومد تو.وضعشون خراب بود.از گوشه ی پیشونی مونی خون می چکید و آرام هم پاش زخمی شده بود.

آرتمیس رفت کمک مونی.موچی رفت و کمک های اولیه رو آورد.عشق کتاب گفت:چه بلایی سر شماها اومده؟

مونی اخم کرد و پیشونیش رو فشار داد.سرش گیج می رفت.بعد گفت:استلا کجاست؟

قیافه ی همه توی هم رفت.موچی با کمک های اولیه اومد و نشست کنار مونی و آرام:گروگان گرفتنش.

مونی از جا پرید:چی؟؟؟؟

بعد دوباره نشست.درواقع افتاد.آرتمیس تشر زد:بگیر بشین.می افتی سرت می خوره یه گوشه سقط میشی.

مونی هم با عصبانیت گفت:به هل هایم!!!استلا رو گروگان گرفتن؟؟واقعا؟

همه سر تکون دادن.موچی شروع کرد به شستن زخم پای آرام.

بذارید همینجا خلاصه رو بنویسم، از الان به بعد 6 تا پست 6 تا پست میتونیم خلاصه بذاریم، اجباری نیست ولی بهتره که بذاریمD:

***

خلاصه: بچه های بیان برای یه مدت طولانی از هم دور بودن و وقتی سرورای بیان در حال خراب شدن و از بین رفتنه استلا و موچی و عشق کتاب که زخمی شده به سمت خونه آرتمیس میرن و سعی میکنن ازش کمک بگیرن. توی همین حین یه گروه آدم میان و استلا رو گروگان میگرین و یکم بعدش آرام و مونی هم بهشون ملحق میشن. حالا باید به فکر بچه های زخمی و استلا و سرورا یه فکری بکنن.

***

-باید چیکار کنیم؟

آرتمیس که یه گوشه نشسته بود اینو گفت.

موچی، که به صندلی تکیه داده بود و از پنجره بیرون رو نگاه میکرد بدون اینکه نگاهشو برداره گفت:

-کسی ایده ای داره؟ من واقعا نمیدونم باید چیکار کنم..

آرتمیس برگشت و به گروه زخمی ها نگاه کرد، عشق کتاب یه گوشه نشسته بود و داشت شانه اش را باندپیچی میکرد و مونی و آرام هم داشتن به دست موچی باند پیچی و مراقبت میشدند.

- اصلا یهو چی شد؟ چرا شماها زخمی اومدین؟ ما نزدیک 5 ساله همدیگه رو ندیدیم و شما گروه به گروه میاین خونه من؟ استلا رو میدزدن؟ یکی بهم بگه چه خبره!

موچی بلند شد و روبروی آرتمیس نشست.

-سرور بیان داره نفسای آخرشو میکسه، ساختمون بیان آتیش گرفته و یه گروه آدم عجیب غریب با ماسک اومدن و بلاگرا رو میکشن، ما استلا رو جلوی ساختمون پیدا کردیم و قبل از اینکه اون آدما بتونن بهش شلیک کنن فرار کردیم، عشق کتاب زخمی شد...

آرتمیس ترسید. استلا..

-یعنی استلا الان دست اون آدماست؟

موچی بغض کرد و آرتمیس را بغل کرد..

-آره، و موضوع اینه که ما نمیدونیم اونا کین، استلا رو گرفتن و رفتن.. بلاگرارو کشتن، دوستامونو زخمی کردن.. اونا کین آرتمیس؟

آرام پای باندپیچی شده اش را کمی جا به جا کرد و سرش را پایین انداخت، ناامیدی در صورت همه شان به چشم میخورد.

-حالا باید چیکار کنیم؟

مونی سرش را بالا گرفت و به گونه ای که انگار ایده ای دارد بلند شد و روی صندلی نشست.

-آرتمیس، کاغذ داری؟

-چرا؟

-فکر کنم میدونم چجوری پیداشون کنیم.

خبب من رزرو 

- خب؟ چطوری میخوایم پیداشون کنیم.

مونی لبش را گزید و با چشمهای لیزری کاغذ سوراخ کن به کاغذ خیره شد، انگار محاسبات انتگرالی نامرئی را حل می کند. بعد گفت:

- اول باید اولویت بندی کنیم.

صدای "پووف" و "ای بابا" از سراسر اتاق بلند شد. ولی هیچکس مونی را سرزنش نکرد، چون این افت ناگهانی در داستان نه تقصیر او، بلکه تقصیر نویسنده جدید بود.

- خب، اول و مهمترین چیز اینه که استلا رو نجات بدیم. چون همونطور که همه میدونید، استلا رکن اساسی گروه ماست. حادثه ی "کنکور 1400" رو که همه یادتونه؟

سکوتی مرگبار و دردناک، حاکی از تایید بر فضا حاکم شد.

- همزمان یه سری میمونن همینجا، و سعی می کنن عشق کتاب لب مرگ رو نجات بدن. مشکل سرورا هم وقتی استلا رو نجات بدیم حل میشه، چون مسلما هر کی استلا رو دزدیده همون آدم بد داستانه که سرورا رو هم پوکونده.

+ نه اینطور نیست.

صدای زیر و بچه گانه ناگهانی که در اتاق پیچید، همه را از جا پراند. همه تند تند به اطراف نگاه کردند و به دنبال منبع صدا گشتند. 

+ ای وای ببخشید، یادم رفت تکنیک نینجایی: صد هزار سال مخفی شدن‌م رو غیرفعال کنم.

وقتی دختر هودی پوش چیپس به دستی وسط اتاق ظاهر شد، همه نفس راحت کشیدند. این بزرگی مشکل را در بیانی های زیر هجده سال نشان میدهد، چون معمولا کسی بعد از ظاهر شدی دختری وسط اتاق "راحت" نمیشود.

البته نه هر دختری! هلن پراسپرو!

«سلام به همه. خب، لطفا سلام و احوال پرسی و اسپم نکنید. بذارید اصل ماجرا رو بگم.»

موچی پرسید:«سلا... آخ یعنی، هلن! چیزه، منظورت چیه که "اینطور نیست"؟ ازین جملات دراماتیک یهو وسط داستان ننداز! چرا اینطور نیست؟»
هلن لبخند زد:«به خاطر اینکه اینطور نیست. کسایی که استلا رو دزدیدن با سرور خراب کن ها فرق دارن. سرور خراب کن ها درواقع همون...» او چیپس دیگری در دهانش گذاشت و چرق چرق صدا کرد تا هیجان را بالا ببرد. همه به سمتش خم شدند. «خیانت کارهای نفوذی توی کارکنان بیان هستن!»

همشون با تعجب به هلن خیره شده بودن:خیانت کارهای نفوذی؟؟

هلن چیپس دیگری در دهانش گذاشت..قرچ قرچ کل اتاقو برداشته بود...خدا خواسته بود که مونی مجروح شده بود!

قورت..قرچ قرچا تموم شد و هلن ادامه داد:بله...طبیعتا بعد از به چوخ رفتن میهن بلاگ..یه دقیقه به احترامش سکوت TT

*بعد از یک دقیقه*

- خب داشتم می گفتم..بعد از به چوخ رفتن میهن بلاگ بیان برگ برنده رو گرفت دستش...سرورای دیگه به بیان حسودیشون شده بود پس خودشونو به عنوان کارکنانی وفادار جا زدن و اومدن تو بیان..

آرام پاشو تکون کوچولویی داد:و حالا هم که کارشون با بیان تموم شده و پیشرفتاشونو کردن می خوان بیانو از بین ببرن...

هلن چیپس دیگه ای برداشت:دقیقا!

موچی باند اضافی دور شونه ی عشق کتابو قیچی کرد:اگر دست نجونبونیم خود مدیرای بیانم از بین می برن...

آرتمیس:فکر کنم تنها راه متوسل شدن به زوره...

- البته که نه...

همه برگشتن و به شخص روی صندلی و کسی که پشتش وایساده بود خیره شدن...

مونی با چشمای گرد شده ای گفت:تو...

- بلی بلی...پری..ادیتور برتر سال 1400 هستم :>

شخص پشتش پس گردنی آرومی بهش زد:سنپایا اولن!

پری پشت گردنشو مالید:حق با شماست TT

اون شخصم رو به جمع کرد:روانشناس بیانم...

آرتمیس با تنه و پوزخند گفت:نه بابا!

موچی:آ..آیلین؟؟؟!

آیلین دست به سینه وایساد:اگر بخوایم همین اول کاری بریم تو دل خطر آبی تکون نمی خوره...

هلن با چیپس گوشه ی لپش گفت:پس راهش چیه؟

پری بسته ی مارشمالوهاشو باز کرد:سادست..

و یه مارشمالو به سمت دهنش برد که پس گردنی دیگه ای از طرف آیلین خورد:روزه ای مثلا =-=

- هق TT.. بیخیال..راهش...*می ایستد*

اینه که براشون تله بزاریم!

ببخشید دیر شد :|

ببینم چه می کنینا D:

مونی گفت:

-موافقم.

همه مبهوت مانده بودند.حتی نویسنده هم ماتش برده بود.مونی و این حرف ها؟

مونی پس گردنی نصیب نویسنده کرد تا ادامه را بنویسد.

موچی در حالی که حالا داشت سر مونی را باند پیچی می کرد گفت:

-با چی آخه؟چجوری گیرشون بندازیم؟

آرتمیس به حرف آمد:

-اولویت با نجات استلاست!

مونی گفت:

-آرتمیس ..ما هنوز نمی دونیم با کیا طرفیم.باید با چیزی شروع کنیم که نسبت بهشون اطلاعات برتری داریم.

+لعنتی!استلا رو گروگان گرفتن !چطوری انقدر آرومی؟

مونی چشم هایش را گشود.مشت گره کرده اش نشانه ای از آرامش نداشت

رزرو!

@همه

بچه ها فکر کنید عشق کتاب زخمش سمی باشه بعد واقعا بمیره بعد روحش برگرده، ولی به صورت واقعیش:

اصغر آقا 41 ساله. بیانی ها اول نمیشناسنش، ولی بعد با چندتا سوال امنیتی، و با توضیح اینکه تمام این مدت خودشو به شکل یه پسر 14 ساله ی خوشتیپ و کراش خور و این حرفا در آوردهف،  میفهمن خودشه. هلن اخم میکنه:«مگه تو چه وابستگی و کار تکمیل نشده ای تو دنیا داشتی که نتونستی به دنیای پس از مرگ بری؟»

عشق کتاب هووفی میکنه:«اونا همش شایعه است. درواقع برای برگشتن به دنیای زنده ها فقط عرضه لازم داری، که من دارم.»

آرام که در طول داستان به بقیه پیوسته، دستش رو روحانی میکنه و میزنه پس کله ی اصغر-عشق کتاب:« اعتماد به فضاش رو.»

مسلمه که آخ عشق کتاب درنمیاد، چون با همچین ضربه ای نفسی نداره که بخواد باهاش "آخ" بگه.

 «پس اون سینیور محترم ایتالیایی که کل این مدت تو بیان میگشت و نمیگفت کیه هم تو بودی،هان؟»

آیسان بغض می کنه:«باورم نمیشه عشق کتاب، یعنی این چهره واقعیت بود و به من نگفتی؟ به مادر خودت!؟»

مونی پوکر فیس میشه:«از لحاظ منطقی، امکان نداره که تو نمی دونستی پسرت 40 سالشه.»

«41!» عشق کتاب اعتراض میکنه. بعد به سمت آیسان در حال انفجار نیشخند میزنه:«ببخشید، دستت رو شد مادرجان.»

آیسان چشم غره ای فرزندکش بهش میره. آرتمیس چونه اش رو میخارونه. «پس اینجوری یعنی آیسان چند سالش میشه؟»

...

...

*-*

سکوت برقرار میشه، و بحث عوض میشه.

(البته، این داستان یه جورایی با عقل جور در نمیاد چون ما همه ار چهره واقعی عشق کتاب خبر داریم. این مثلا در دنیایی موازیه که خبر نداریم! :دی)

*بیانی های زیر هجده سال که درحال صبر کردن برای آیسان، به بالای هجده سال رسیدن*

*یه ذره هم موهاشون سفید شد*

اوضاع درهم برهم بود. 

کدوم احمقی فکر میکرد مونی میتونه آروم بمونه؟ 

آیلین که سعی داشت بیکار نمونه،مثل قاضی های جدی که انگار از دماغ فیل افتادن چند تقه به صندلی زد:

_هی هی! همین الان ش خودمون با چند تا دشمن مختلف طرفیم! اگه بین خودمون اختلاف باشه نمیتونیم به نتایج خوبی برسیم!

با اینکه صفت "روانشناس" جوگیر ش کرده بود؛بیراه نمیگفت.

موچی که به سمت آشپزخونه میرفت تا دست ش که با لکه های خون آمیخته شده بود رو بشوره:

_خب،الان بهتر نیست یه نقشه بکشیم؟

همه سر تکون دادن .

آرتمیس که سعی کرده بود عصبانیت ش رو کنترل کنه،نگاه محوی به نقطه ایی دور از اتاق انداخت و پوزخندی گفت:

_الان یکی باید با نگاه مهربون ش دور هم جمعمون میکرد و بهمون امید می داد..

با گفتن این حرف تو خودش رفت.

انگار استلا مثل یک زنچیر اونا رو بهم متصل میکرد. و نبودش مثل آتیش تو دل همه زبونه می کشید.

در حالی که همه تو دریای افکار خودشون غرق شده بودن صدایی پر از هیجان و شیطنت سکوت رو شکست:

_شایدم الان یه مادر فداکار باید یه پس گردنی میزد به بچه هاش تا انقدر ناله نکنن!

موچی که تو آشپز خونه غرق حرف های آرتمیس و خاطرات قدیمی که تو بیان با بچه ها و استلا داشتن شده بود،بفض ش رو خورد و وارد اتاق شد.

_کجای تربیت شما کم کاری شده که به جای سلام کردن،عین بز زل میزنین به دختر مردم؟!

آیسان در حالی که به اتاق پا میزاشت؛غرولند کرد.

همه هنوز مبهوت بودند. آیسان خودش ادامه داد:

_میدونم نباید تنها میومدم..ولی پرسون؛آه..اون عوضی،توشا...

با دار و دستش..

پرسون رو تو یه سلولی به اسم "ف.یـ.لـ.تـ.ر" زندونی کردن.مجبور شدم به جای نجات دادنش بیام تا به شما یه سری اطلاعات بدم.

در حالی که پوف عمیقی می کشید؛دست به سینه به دیوار کنار در تکیه داد:

_اوضاع خرابه بچه ها!

آرتمیس که به نقطه جوش رسیده بود:

_نه بابا؟!؟! واقعا؟! فکر کردی نمیدونیم؟؟ میمردی زودتر خودتو میرسوندی؟؟؟ استلا رو بردن!! میفهمی؟؟ استلا دیگه اینجا نیست..

آیسان خشکش زد.هلن لب هاش رو در هم کشید:

_و اون هایی که استلا رو بردن،نمیدونم کیا هستن.ولی سرور خراب کن های نفوذی نیستن.

آیسان که چیز هایی که باید میگفت رو به یاد آورد.حرف هایی که شنیده بود رو کنار هم گذاشت و یک تکه از پازل رو پر کرد:

_اون هایی که استلا رو بردن،توشا و دار دستشن..

آرام که درد اش رو نادیده گرفت با قیافه ای در هم کشیده گفت:

_اگه ترسیدی بشین یکم؛اون کوشا بود..اسمشو داری اشتباه میگی.!

آیسان اخم کرد:

_نه! توشا..بچه ی کوشا ئه؛کوشا پیر تر از اونیه که همچین کارهای بتمنانه ای ازش بربیاد؛درسته روزگاری مخ دخترا رو با نظرای آزمایشیش میزاشت و دنسش خوب بود و بهش اصرار میکردم آیدل شه.ولی الان رسما پوکیده.

در ضمن؛کوشا هر چقدرم رگ بد بوی و منحرفانه در درونش داشت،به ما کمک کرد..بیان متعلق به اونه.

ولی خب؛امان از غشق،بزرگترین اشتباه ش ازدواج با اون زن بلاگفایی بود.نتیجه اون ازدواج شد توشا؛یه اولاد نا صالح..

در حالی که خاطرات خر در چمن جوونی ترشان در دهنش موج برداشت با پوزخند شیطانی ای ادامه داد:

_البته! همه مون میدونیم که هیچ کس مثل آرتمیس مناسب تر نبود.اگه آرتمیس انقدر نمی چسبید به ما و با کوشا میرفت الان یه فرزند صالح وارث بیان بود..اما خب.

آرتمیس که قاطی کرد یه پنج شیش هفت هشتی بارش کرد و نویسنده زد تو گوش آیسان که بهتره ادامه بده و اعتراضی نکنه.:

_توشا همیشه از کارهای پدرش نفرت داشت..

همیشه سعی میکرد زمینش بزنه.اون مادر عفریته ش ام بی تقصیر نبود؛از بچگی تو گوشش خوند لباس های(قالب های) بیانستونیا قشنگ تره، ما بلاگفایی ها لباس هامون داغونه و تو باید حقتو بگیری تا برای وبت فالب قشنگی پیدا شه.

از این موقع ها اون مادر بی همه چیزش با نفرت بیان این طفلو بزرگ کرد.

پسرشم تو کل عمر بیانیان و بلاگفایان یه گوشه نشست.

از اولا قصد جون همه مونو داشت.

پری با صورتی در هم رفته پرید وسط حرفش:

_چرا انقدر کشش میدی خب؟ من الان هیچی نمیفهمم!

آرتمیس که قاطی کرده بود:

_مونی،بلاکش کنید.

آرام که نیمه لبخندی داشت، گفت:

_حالا یه دیقه بزارین من بفهمم سرنوشت این موهبت کوشا و زنش چیشد،داستان جالبیه!

عشق کتاب که در کل بحث سکوت کرده بود:

_اگه قول میدی بیارزه تعریف کن.نمیزاریم بلاکت کنه.

فقط انولا رو کاری نداشته باش باشه؟

در حالی که چشماشو با کلافگی می بست جمله آخر رو گفت.

آیسان به دلیل اینکه بیشتر از این به هرکی که تو اتاق بود مجال گفتن یه دیالوگ نده؛خودش بی درنگ ادامه میده:

_و توشا! جالبه بدونید،عضو بکزب بود.

ولی خب از اون جایی که نخودم نبود،کلا کسی تو داستان ننوشتش.

بازم تسلیم نشد،رفت عضو سنوخب شد..و از اون جایی که بازم گند زد. به هیچ موفقیتی دست نیافت.

یه مدتی انگار بیخیال شده بود تا اینکه چند وقت پیش،برایان رو یاتونه؟ میخواست اونو هم بکشه هویج! کلا از داسان ها خبر نداشت،یهو میپرسد وسط که فقط یکیو بکشه که بیان باگ میخوردو دیده نمیشد:"

و امروز..اون هکر قوی ای شده..حتی ممکنه حذف شدن وب هانی بانچ هم زیر سر اون باشه..

به هر حالـــ.....

تا اومد جملش رو تکمیل کنه...

دستام فلج شد TT

رزرو

تا اومد جملشو تکمیل کنه...

یکی دو نفر حرفشو قطع کردن و نذاشتن. به دو دلیل: یک: چون استلا هنوز گم شده بود و سرورا همه خراب بودن. دو: چون نویسنده نمیتونه تصمیم بگیره کی افتخار قطع کردن غیبتای آیسان رو باید داشته باشه.

آرتمیس دیگه حوصلش از خیره شدن به کف کاسه ی چه کنم چه کنم سر میره، و پا میشه بچه ها رو گروه بندی میکنه که هرکدوم به کاری بپردازن:

گروه اول، متشکل از : آیسان، خودش، پری، موچی که گروه "نجات استلا" نام گرفت، و معلومه کارشون چیه. ازونجایی که آیسان انگار خیلی اطلاعات(هرچند با چاشنی غیبتِ مادرشوهری) داره، و تنها کسیم که میتونه آیسان رو کنترل/بلاک کنه خودشه.(اصلا هم به خاطر عشق و علاقه ی تسوندره-ایش به آیسان نیست.) پری و موچی هم چون بچه های خوبی هستن و خوبیشون اثبات شده است میبره چون حوصله دردسر نداره و آیسان برای هفت جدش بسه. 

گروه دوم متشکل از: مونی، عشق کتاب، هلن و آیلین، که کارشون درست کردن سرورها و پیدا کردن نفوذی هاست. 

آرتمیس با چوب معلمیش به تخته که روش نقشه ی پیچیده ای کشیده می کوبه و میگه:«خب! نقشه رو فهمیدید؟»

عشق کتاب دست سالمش رو بلند میکنه:«متاسفانه نه. چون هنوز نگفتیش.»

آرتمیس گوشیشو در میاره، و پس از چند ثانیه عشق کتاب یک پیام قرمز «تو اخراجی!» دریافت میکنه. آرتمیس به اعتراض عشق کتاب که "زندگی داره و زندگی هم خرج داره توجهی نمیکنه."

بعد میگه:«خب، حالا. داستان به دو تایم لاین موازی تقسیم میشه. هر کی تایم لاین خودشو مینویسه و موفقم میشه. سریع برید ببینم چیکار میکنید. بدویید.»

آمدممممم

سوال:خط زمان موازی رو یکم بیشتر توضیخ میدی استاد هلن؟D":

@پری

حتما حتما

(صاف کردن صدا)

یعنی مثلا همزمان گروه نجات استلا و گروه "بینامان چون آرتمیس براشون اسم نذاشت" دارن یه کارایی میکنن، و تو داستان داره همزمان پیش میره... دیگه.

همچینین، یعنی الان مثلا تو که داری مینویسی از اتفاقات اون یکی گروه خبر نداری، و گروه خودت رو باید بنویسی.

یه همچین چیزی ":)

پ.ن: داستانو بد تموم کردم؟ که کسی ادامه نمیده *-*؟

مرسی استاد هلن توضیحات مفید و جامعی بود*--*

برای اینکه ثابت کنم بد تمومش نکردین..

رزرو!

@پری

وایی *جمع شدن اشک در چشم*

عاو هلن چه چالشی ایحاد کردی *-*/..

فقط قیمه ها نریزه تو ماستا خیلی خوبه...

و اون..من چند سالمه آخه🙄😂😂

به این جاوانی xDD

@آیسان 

ایشالله که نمیریزه *-* بشقابو محکم بگیریم...

xD دیگه.. همه چیز در داستان و خیال منصفانه است xD

آرتمیس چوبشو بالا پایین میکرد و نقشه رو توضیح میداد:از زیر لوله های کارخونه بکزب رد میشین که میرسین به در مخفی بیان. فیلت..

که یهو آیسان جلوی دهنش گرفت:باید هجی کنیش وگرنه خودمونم ف...ی...ل...ت...ر می کنن 0-0

آرتمیس آهی کشید و ادامه داد:حالا هرچی!اونارو قفل و زنجیر کردن.به احتمال صد در صد یه دیوار کلیدا اونجاست..من ترتیب باز کردنشونو میدم پس شماها بدون معطل شدن میرین طبقه بالایی..

موچی دست آرامو چسبید.میزان ترشح آدرنالینش سه برابر اعضای دیگه بود :| : خب..طبقه بالایش چیه؟0-0

آرتمیس نیشخندی زد و چوبشو پایین آورد:بگم باورتون نمیشه!

آیسان و موچی همدیگه رو چسبیدن و گفتن:طبقه بالاییش چیه؟0----0

پری عین بز به تخته نگرید و یکی از چیپسای هلنو کش رفت(از اونجایی که اذونو گفتن :|).

آرتمیس شیطانی تر نگاهمون کرد:یاااااااححححح...طبقه بالاش...

آیسان و موچی عین بید می لرزیدن که آرتمیس با خنده گفت:حمومه XDDD

آیسان پاشد و میزو عین هرکول برداشت که پایشو بکنه تو چشم آرتمیس که آرتمیس تهدید به بلاک کردن کرد :|

که آیسان شیرتر شد : منو از چی می ترسونیییییییییی

*آرتمیس از پنجره در میرود*

*برمیگردد :|*

پری:می دونستم یه ریگی تو کفشته =-=

آرتمیس:اهم..ادامه میدیم...طبقه بالاش نه طبه بالاش میرین و به یه اتاقی میرسین که رو درش زده مدیریت..ولی اونجا باید نهایت ریسکو بپذیرین..

آیلین این وسط حوصلش سر رفت:ما میریم نشه ی خودمونو بکشیم =-=

و اعضای خودشونو جمع کرد و روی زمین شروع به کشیدن نقشه ی خودشون کرد...

پری:میگفتی...چه ریسکی؟..

اگه قیمه هارو ریختم تو ماستا ببخشید :"|

سلام 

رزرو =) 

حموم؟ من نفهمیدمxD"-"|..

آقا توشا رو فراموش نکنید..

بزارین یکی از کاراکتر های منفی باشه..بهش بپردازین پلیز *-*

هیچی همینجوری یه اتاق الکی به نام حموم :|

اووو..*-*

خب پری منو انقدر ترسو نشون نده..سری بدی خواستی به من بپردازی بنویس؛جفت پا رفت تو شکم آرتمیس.."-"

@پری

وایییی حموم خیلی پتانسیل پیشرفت داره! (خنده شیطانی) 

راستی! کدثبرتدمدیبثدقر چیپسمو پس بدهه!

آقا تموم گنید این حموموXD

ما همین الانشم بحث های سمی کم نداریممXD

من جمله: عینک دودی.سمز.آسان

و همچنین:ماه آرام.عضو آینده.عروس.انولا.عشق کتاب. مادر فداکار بیوه و بی شوهر.زرافه.غیبت کن شیپ کن و..............

آرتمیس گفت :« میشه اسم طبقه ی بالا رو بزاریم مرز، یه جورایی مرز بین چیزی که میخوایم و اینور؛ ولی مثل گفتنش آسون نیست، در واقع دسترسی بهش سخته، خیلی خیلی سخته. اونجا مرکز اصلی بیانه، یه چیزی مثل اینکه اولین نقطه ی شروع و اولین سرور اونجاست. فکر کنید انگار همه چی هم اونجاست و هم نیست » 

آیسان که میخکوب شده بود گفت :« و... بزار حدس بزنم، پیدا کردنش سخته؛ درست میگم ؟ » 

موچی با کنجکاوی و درحالی که نودل رو با چاپستیک هم میزد ( به هرحال اون وسط باید یه چیزی بخورن دیگه :/ ) پرسید :« چرا باید پیدا کردنش سخت باشه ؟ چه فرقی با طبقات دیگه داره. ؟» 

- خب مسئله همینجاست. از اونجایی که قسمت اصلی رو باید تحت امنیت کامل قرار بدن، بعضی اوقات اینقدر مخفی میکننش که حتی قوی ترین هکر ها و برنامه نویس ها هم نمیتونن مرکز اصلی برای ورود به قسمت بعد رو پیدا کنن. 

 آرتمیس در حالی که داشت یادداشت برداری میکرد گفت :« یه جورایی دقیقا مثل یه بازی، یه بازی که هر قسمت سخت تر و سخت تر میشه. تا جایی که مرحله ی آخر جنون آمیزه. » 

 موچی خنده ی کوچیکی کرد و گفت :« یادتون نرفته که ؟ ما خودمون یه برنامه نویس که عاشق کارای جنون آمیزه داریم. » 

 - آره درسته دارید، و الان هم همینجاست. زود بگید چیکار باید بکنم، کارا زیاده. راستی اون عشق کتاب چرا به این روز افتاده. انگار یه نفر با آخر قدرت لهش کرده. مراقبش باشید خب. 

 آرتمیس، موچی، آیسان و پری سرشون رو برگردوندن و با هم گفتن :« آرام! » 

خلاصه:چه های بیان برای یه مدت طولانی از هم دور بودن و وقتی سرورای بیان در حال خراب شدن و از بین رفتنه استلا و موچی و عشق کتاب که زخمی شده به سمت خونه آرتمیس میرن و سعی میکنن ازش کمک بگیرن. توی همین حین یه گروه آدم میان و استلا رو گروگان میگرین و یکم بعدش آرام و مونی هم بهشون ملحق میشن. حالا باید به فکر بچه های زخمی و استلا و سرورا یه فکری بکنن.

هلن وارد میشه و میگه خراب کردن سرور کار نفوذیا بوده، و آیسان وارد میشه و داستان زندگی توشا، فرزند کوشای بیانی و زن بلاگفاییش رو میشنویم که استلا رو دزدیده. آرتمیس گروه بندی میکنه. گروه نجات استلا:آیسان، آرتمیس، پری و موچی(+انولا) و گروه نجات سرورها: مونی، عشق کتاب، هلن و آیلین.

گروه نجات استلا میخوان برن به یه قسمتی از سازمان که مرکز همه و هیچ چیزه و رفتن به اونجا مرگبار و خطرناکه. برای همین یه آدم مرگبار و خطرناک رو با خودشون میبرن:
آرام!

اوه اوه یه لحظه صبر کنید...
اون جایی که الان میخوایم آرام رو ببریم و مرکز همه چیز و هیچ چیزه، اونجا باید مرکز سرورها باشه! نه جاییکه استلا رو نگه میدارن.

آقا صبر کنید... الان انولا، لطفا به گروه نجات سرور: من، آیلین، مونی و عشق کتاب بپیوند، و آرام رو هم به اینطرف بپیوندون.

اگه هم خیلی قاطی میشه نمیخواد. همینطوری ادامه بدیم /(^_^)\

فقط این منم که این حسو دارم یا شماهاهم حس میکنین کش تمبون(!) رولمون در رفت داره پراکنده میشه و انسجامشو از دست میده؟XDD

و اینکه مثل همه ی رولای قبلی..یه سری بچه ها رو از دست میدیم...بعد تک تک هرکدوممون میایم..و تهشم دو گروه میشیم و میرم همه رو اتک میزینم و آخرشم یه پایان معمولیه نه سد نه هپی اندینگ:"

خدایی خیلی فیلم هندی و تکراریهXD"-"

@ هلن 

باشه. 

من الان میتونم، دوباره اون قسمتی که نوشتم آرام رو بنویسم. 

یکم هم ادامه اش بدم. 

سوو... رزرو D: 

من میگم قبل از دوطرف شدن یکی بهمون اتک بزنه :|

آقا من به شخصه پایانای خیلی باز و شاد رو دوست ندارم XD

پایانت باید انقدر زجر آور و دردناک باشه که قلب خواننده رو سوراح کنندهXD بی رحمانس ولی اون میشه که همیشه تو ذهنش میمونه..

خود ماها هم خیلی کتابای غمگین معروف تری نسبت به یک کتاب شاد تو دنیا داریم:"

خاصیت انسان همینه..چیزی که ناراحتش کنه،به یادش میمونهD:

مثلا مونی پاش قطع شه،_میتونین از فیلمنامه ناخوداکاه منم کمک بگیرین_ بعد آرام بشینه بالا سرش بگه ملوســمــ....

XD

یه چیزی که حبران ناپذیز باشه یکم :"

مثل اینکه تو اون روله_که ما نبودیم -_-_ الکساندار و آرنو تنها موندن (یعنی بقیه شخصیتا رفتن) و اون دوتا موندنD:

@آرتی

تفاهم اینجا هم هستXD"-"

میدونستم پایان فیوریت تو مثل خودمه D:

وای اون روله تا آخر عمرم یادم نمیره خیلی خوب بود XD

*خفه شدن*

و

*به انتظار عروسش نشستن*

@آرتمیس چان

ماجرای بکزب و اینا چه آخرش همه مردن :|

@پری+آرتی

آقا به زبون ما حرف بزنین ما ام بفهمیم:/

@آیلین

عه وا! تو بکزب یا سنوخب رو نمیشناسی!؟ واه واه واهXD

موچی خنده ی کوچیکی کرد و گفت :« یادتون نرفته که ؟ ما خودمون یه برنامه نویس که عاشق کارای جنون آمیزه داریم. » 

 همه ی بچه ها خندیدن، میدونستن که منظور موچی آرامه. به هرحال، اون الان یکی از بهترین برنامه نویس های کشور بود. آرام هم سرشو از لپ تاپ ( که همیشه همراهش بود و اگه خودش هم گم میشد لپ تاپش پیشش بود ) بیرون آورد و گفت :« معلومه که تا من رو دارید غم ندارید، اصلا هرچی سخت تر بهتر، اینطوری خیلی هیجان انگیز تره ! » ...

 اون طرف، گروه عشق کتاب، آیلین، مونی و هلن در حال حل کردن اینکه چطوری باید به مرکز سرور برسن فکر میکردن. 

- بچه ها، ما میتونیم که سرور ها دقیقا توی مرکزی ترین قسمت ایرانه. یعنی میشه گفت نزدیک های اصفهان. 

 عشق کتاب با به یاد آوردن شهرش، آهی کشید و ادامه داد :« اول از همه اینکه، آیلین و مونی تحقیق کرده ان که دسترسی به اون مرکز چطوری امکان داره، و باید بگم که اصلا امکانی وجود نداره ! » 

 آیلین ادامه داد:« دقیقا ! برای وارد شدن و کنترل سرور هایی که چندین ساله از انرژی محل های کناری و... تغذیه میکنن، و هیچ کس هم دیگه به فکرشون نیست، نیاز داریم به رمز عبور چندین نفر، که یه جورایی در به رومون باز بشه؛ ولی خب ما هرکدوممون چندین سال از بودنمون در بیان میگذره. حتی اگه خیلی از بچه های دیگری هم جمع کنیم، خیلیا از پنل خارج شدن و خیلیا رمزشون قدیمی شده... » 

مونی با کلافگی گفت :« ببینید، خیلی مختصر بخوابم بگیم، نیاز به یه رمز عبور جدید تر داریم. پیشنهادی دارید؟! » 

چند دقیقه سکوت بود، به هرحال، همه شون تقریبا تو یه زمان وارد بیان شده بودن. نمی‌دونستن که چه کسی ممکنه از اونها دیرتر اومده باشه تا رمز عبورش کارساز باشه. تازه اگه از پنل هم خارج نشده باشه. 

 تا اینکه عشق کتاب، بشکنی زد و با لبخند گفت :« انولا. » 

@آیسان

قرض کردن موهبت آکوتاگاوا*

خب، میفرمودیدXD توضیح بدهXD

آیلی سنپای@

برای رول داستانی به وسعت ذهنهایمان/قلبهایمان بود D:

بازم ببخشید طول کشید :» 

امیدوارم خوب جمعش کرده باشم =]

@پری

عا..

خب من اون موقع با آرتی و آیسان و استلا و اینا دوست نبودم برا همین نمیدونمD:

اهم مجدداXD..

با عرض شرمندگی و پوزش فراوان..خیلی خیلی معذرت میخوام

ولی آرام مصدوم بی حال با یه پای شکسته بود،اینکه اون گوشه سرش تو لبتابش بوده در حالی که برای راه رفتن به کمک مونی نیاز داشته یکم تقاوت داره خبXD

آقا من قبل رزرو دادن یه سوال دارم

الان انولا کجاست؟XD

هلن لبخند بزرگی زد:

-آره! انولا بهترین گزینست!

آیلین که عینکشو با گوشه تی شرتش پاک میکرد و در اثر تلاشش برای درست دیدن از دور شبیه مرغ دریایی شده بود گفت:

-موافقم، منتهی قضیه اینجاس که..آخیش! تمیز شد حس میکنم دنیا یه رنگ جدید به خودش گرفت اصلا، خب میگفتم، انولا الان در دسترس نیست:/

عشق کتاب گفت:

-یکی بهش نظر بده، اگه شانس بیاریم هنوز برا این یکی وقت داریم

آیلین که یاد خاطرات دیرینش با میهن بلاگ افتاده بود اشکاشو به طور نمادین پاک کرد و گفت:

-فکر نکنم. من تجربه داشتم اینجوری بدتر میشه. کسی یه راه ارتباطی دیگه با انولا سراغ نداره؟ شماره تلفنی، ایمیلی، چیزی،

مونی بشکن زد:

-همینه، شماره تلفن!

آیلین تعحب کرد:

-منظورت چیه؟

مونی گفت:

-شماره تلفن همه کاربرا دست بیانه، نه؟ خب میتونیم از اونجا بگیریمش،

عشق کتاب:

-آره ولی الان بیان خودش یه دشمن دیرینست

آیلین:

-بهتره همون نظرمونو بدیم. اگه شانس آورده باشیم میفهمه بیان داره چه اتفاقی براش میفته و زود برمیگرده. از اینا گذشته، بهترین دوست من الان توی سلول فلفل گیر کرده و اگه معنیش این باشه که خودمم اینجوری بشم اینکارو میکنم.

عشق کتاب سرشو به نشونه تایید تکون داد:

-آره باهات موافقم. پس، بازش کن!

@آرتمیس

واییییییییییییییی کدومو خوندی چه خوندیییییییT--T

کاپلش چی بوددT---T

درک کن دارم میمیرم از ذوقT---T

توشا مشکلی برای صبر کردن نداشت.

نیشخند به لب دور صندلی که استلا به آن بسته شده بود چرخید و بلند گو را نزویک گوشش گرفت:

-وای خدایا اینا رو نگاه کن.باورم نمیشه که تونستن به این زودی به مرحله بعدی نقشه برسن.تو باورت میشه استلا؟

بعد خندید:

_ببخشید.فراموش کرده بودم که دهنت بستست.به هر حال جالبه که دوستات به فکرشون نرسیده ممکنه کسی تو خونه شنود گذاشته باشه.

توشا بیشتر از آنکه برای بچه ها خوب باشد باهوش بود.

یهو آیسان خط خطی شد و زد به سیم آخر.از یقه ی عشق کتاب گرفت و بلندش کرد

عشق کتاب که هنوزم شونش تیر میکشید و درد می کرد گفت:آ..آیسان..

آیسان با خشم اژهاگانه ای گفت:اینهمه برات مادری کردم..از خودم زدم..از اصغر قشنگم گذشتم...نون شبمو دادم تو بخوری..بعد حالا اینطوری جواب فداکاری های منو میدی؟؟

و همینجوری که از یقش گرفته بود هلش داد عقب که عین چسب بچسبوندش به دیوار که یهو...ترق!..

عشق کتاب و آیسان به زیر کفش عشق کتاب خیره شدن...

پری چهار دست و پا جسم له شده رو از رو زمین برداشت و عین کاوشگرا کاوشش کرد...

چشماش گرد شد..دستاشو کرد تو موهای لخت تا شونش و پوفی کشید.

مونی امگار که حوصله ی دردسر جدیدو نداشته باشه گفت:اون..چیه؟

هلن رفت بالای سر پری:او او...نقشه هامون دود شد به هوا..

پری نیم نگاهی به جمع انداخت و گفت:شنود...توشا..بیشتر از چیزی که انتظار داشتیم باهوش بود...

موچی جوری که سعی می کرد در نبود استلا به بچه ها قدرت بده ولی خودشم به یه استلا نیاز داشت گفت:الان..الان باید چیکار کنیم...

پری با پوزخندی که نمی خواست واقعیتو قبول کنه گفت:به قول آرتمیس...باید با زور بزنیمشون زمین...

آرام دسته های مبل رو محکم فشرد:پس الان...

که حرفش با صدایی مهیب قطع شد...

ببخشید بد شده :"|

سلام:)

اگه اجازه بدین.. رزرو:)

+یه لحظه مجبور شدم پیامو پاک کنم:دی

لعنتی، توشا برایشان شنود گذاشته بود، توشا تمام این مدت درحال شنیدن حرف هایشان و نقشه هایشان بود، توشا تمام این وقت ها حرف هایی را میشنید که به خیال خودشان برای شکست دادن او ریخته بودند. باید هرطوری که شده بود برای گروه مقابلشان پیامی میفرستادند تا این موضوع را به آن ها هم بگویند. آنها باید میدانستند وگرنه توشا همان طور که به آنها آسیب زده بود به دوستانشان هم آسیب میزد.

عشق کتاب تته پته کنان گفت: «الان باید چیکار کنیم؟» 

آیلین شنود خورد شده را برداشت و آن را به سمت نور گرفت، به بقیه نگاه کرد که با سرخوردگی به زمین نگاه میکردند. «شنوده از بین رفته. باید یه جوری به آرام درمورد نقشه توشا و اینکه ممکنه بهشون حمله کنن خبر بدیم.»

پری گفت: «ولی انولا چی؟ باید به اونم خبر بدیم!»

اعضای گروه به هم نگاه کردند، باید هردو کار را در یک زمان انجام میدادند. عشق کتاب به سمت لپ تاپ خم شد و به سمت وبلاگ انولا رفت. پیام شخصی را باز کرد و شروع به نوشتن برایش کرد. همزمان که مینوشت بدون اینکه نگاهش را بردارد گفت: «برین و به آرام خبر بدین. من اینو مینویسم.» 

آیلین سری تکان داد و اول خواست به آرام زنگ بزند، ولی بعد یادش افتاد که ساختمان بیان حفاظی برای جلوگیری از هر ارتباطی دارد، برای همین گوشی آرام در آنجا خط نمیداد.

برای همین شروع کرد به نوشتن برای آرام. درست بود که گوشی آرام نمیتوانست پیام های دریافتی و زنگ های آیلین را به او برساند؛ ولی آنجا به یک سیستم وای فای وصل بود و گروه هلن میتوانستند به اینترنت وصل شوند و تنها کاری که میتوانستند بکنند این بود که برای آرام بنویسند و دعا کنند که پیامشان را ببینند.

آن طرف_گروه هلن/ لپ تاپ آرام

آرام به اینترنت درونی شرکت وصل شده بود و دنبال راهی بود که به لایه های آن نفوذ پیدا کند، در همین موقع پیامی بالای سر لپ تاپش آمد.

«بچه ها، آیلین بهم پیام داده.»

همه گروه دور لپ تاپ جمع شدند، آرام پیام را خواند.

«آرام! توشا شنود کار گذاشته بود، اون میدونه کجایین، مواظب خودتون باشین! از چیزی غیر از نقشه خودمون پیروی کنین!» 

ولی قبل از اینکه بتوانند کاری بکنند چیزی کنار گوششان منفجر شد.

رزرو! 

خیلی بیشعورید که من اون همه راجب شباهات رولمون و فلسفه سد اندینگ ور زدم همه رو عدم نمایش کردید =/

اونا باید میموند:|

سینیور در حالی سعی می کرد خودشو کنترل کنه، نفس عمیق کشید.

-عشق کتاب خوبی؟ انگار روح دیدی! 

آیسان گفت «خواب بد دیدی نه؟ بیا تعریف کن ببینم، میتونم برات راهنمای کنار اومدن با خواب ترسناک رو بگم پسرم!*-*» ‌

عشق کتاب گفت «آره خواب بود، ولی ترسناک نبود...خواب دیدم تمام مدت توشا داشته حرفامونو می‌شنیده، واقعا دردناک بود» 

آرام گفت: اوه واقعا؟ 

صداشرو پایین تر آورد: «وایسا؛ نکنه یه نشــــــــــــــ...ونه باشه؟» 

دیگه نتونست ادامه بده؛ چون صدای پرتاب گلوله آمد، و یهو....

موچی گفت «دوستتون دارم» و اون آخرین حرفی بود که از موچی شنیدن. موچی مرد، مثل هزاران آدمایی که هرروز می میرن، مرد‌. اما برای دوستاش؟ موچی اندازه یک دنیا ارزش داشت و مرگش؟ مثل ازبین رفتن یه کهکشان بود.

و فکر میکنید کی اون رو کشت؟ 

زامبی ها؟ مریخی ها؟ سازمان سرور و چی چی چی؟ نه! توشا!...اما توشایی که دوستشون بود.

آیسان در حالی که ادای گانگستر ها رو در می آورد گفت «واقعا تا حالا فکر کردید چرا من بیشتر از بقیه توشا رو میشناسم و داستانش رو تعریف کردم؟ حتما فکر کرده بودید توشا پسره؛ نه؟» 

در حالی که موهاش رو می‌بست گفت «شرمنده؛ ولی داستان بدون شخصیت منفی پیش نمی ره و شانس بدتون من شخصیت بد داستانم» 

@ آرتمیس

خوب بود ؟ محشر بود واییییییی سمژمزمر

وای ذوق ذوق و ذوق بیشتر خیلی خوب بودددددد 

رزرو *-*

@آرتی

سکوت میکنم*

..

...

...

..

*در کتاب های تاریخ قدیمی ثبت شده است وی تا ابد سکوت گزید و صدایی از او خارج نشد..

آرتی..اگه همدست خودم نکردمت*خنده ماورا شیطانی*

میدونی به هر حال ما داستان خودمونو داریمD: *ترکیدن*

کی رزرو ئه الان؟! من عجله دارم ":-ا

حالا میتونم رزرو کنم؟

خو کسی نیس پس رزرو:"

انولا سان آریو الایو؟=|

به کامنتام جوابم دادید؟"-"

نبودم ندیدم =/

بعد

انولا

منمممممممممممممممممم

جیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییغ

دیگه خدایی منم

فقط یبار دگ گروه بندی رو میگین؟=.=

کیا تو کلبن؟

عاووو،پس بزار ببینم انولا چه میکنه:"

آره میدونستم همدست خوبی میشی .فکر کن وسطش بمب در راهمون باشه..بعد تو خنثی کرده باشیش به من نگی..دوباره زرافم کنیxD

تیم شرور خوبی میشیم! D:

خودت میگفتی کیوت نیستی:| بیا الان شدی شخصیت منفیXD

آفرین! شد یه چیزی "-"/. بزار این دفعه نقش منفی رو ما بازی کنیم"-"

بلکه ملت به شرارت و هیولای درونم/درونت(!؟) پی ببرن D:

xD

فقط چه خفن میشه توهم نفوذیه باشیا.."-"/..

از اون تیر خلاصاص *-*

یونی سان@

گروه بندیا:

نجات استلا با پری-آیسان(همون توشا :|)آرتمیس و موچی(که فوت شد TT)+انولا

سرورا با آیلین-عشق کتاب-مونی-هلن

الان دیگه یکی شدن :"|

همه چیز در کمتر از یک دقیقه اتفاق افتاد. در یک دقیقه یکی از دوست های دیرینه خیانت کار شد و یکی از بچه ها دیگه نفس نمی‌کشید. 

بعد از رفتن آیسان، همه چند ثانیه ای در جا مونده بودند، انگار هیچ کس تحمل این همه اتفاق ناگهانی رو نداشت. نمیدونستن باید چه واکنشی نشون بدن. باور همه ی اینها سخت بود. 

تا اینکه آرام، لپ تاپش رو آروم بست. بلند شد و پشتش رو تکوند و گفت:« لعنتی، باورم نمیشه. »

- باورم نمیشه. 

آرتمیس این رو با صدای خش داری گفت. و بعد، زانوهاش انگار که دیگه توانی ندارن، افتادن. 

عشق کتاب، همون‌طور که به سمت موچی میرفت، به خودش سیلی محکمی زد و گفت :« این یه خوابه، آره این همه اش خوابه. بیدار شو، فقط آروم باش و بیدار شو. همه چی درست میشه. فقط بیدار شو لعنتی. » 

 ولی مسئله اینجا بود که نمیشد هیچ چیز رو پس گرفت. 

 آیلین و هلن هم که بغضشون شکسته شده بود، گریه کردن و نتونستن خودشون رو نگه دارن. همه چی بدتر از اون چیزی شده بود که انتظارش رو داشتن.  

آیلین، موچی رو در آغوش گرفت و روی تخت گوشه اتاق گذاشتش و روش پتو کشید؛ به هرحال، دیدن دوستشون که دیگه بیدار نمیشه کاری رو پیش نمی‌برد.

- باید چیکار کنیم؟ 

آرام با صدای آروم این رو گفت. 

عشق کتاب که حالش احتمالا از همه بدتر بود، داد زد :« هه، چیکار کنیم؟ تو داری می‌پرسی چیکار کنیم؟! خب من بهت میگم، هیچ کار. هیچ کار و هیچ کار. میفهمی ؟ نه فکر نکنم، چون حتی یه ذره هم احساس نداری. باورم نمیشه که موچی رو از دست دادیم و تو داری می‌پرسی چیکار کنیم. » 

- هی، سینیور. آروم باش...

- آروم باشم ؟ بله حتما، دستور دیگه نداری؟ میخوای...

- ببین، میفهمم حالت بده، میفهمم که همه ی اینا یهویی بود؛ ولی دلیل نمیشه بیخودی بخوای چیزی بگی. یه لحظه فکر کن، موچی برای چی رفت؟ برای ما. آخرین حرفش چی بود؟ اینکه ما رو دوست داره. بهتر نیست جای این حرفا، به حرفاش فکر کنی. اوضاع همه الان خرابه. و تو هم تنها نیستی. ما کنارتیم، ما همه کنار همیم. 

سینیور روی مبل نشست و سرش رو بین زانو هاش قرار داد، احتمالا دیگه نمی‌تونست فکر کنه..

 حدود دو ساعت بعد، اوضاع یکم آروم تر شده بود؛ حداقل از اون جو مزخرف بیرون اومده بودن. سینیور همچنان همونطور کنار مبل نشسته بود و یک بار هم سرش رو بالا نیوورده بود. هلن و پری گوشه اتاق نشسته و گیج بودن. آرتمیس هم که انگار اشکاش خشک شده بود، به در زل زده بود. مونی کنار آرام بود و سرش رو روی شونه اش گذاشته بود و چشماش هم بسته بودن. 

 احتمالا اگه همینطوری اوضاع پیش میرفت، هیچی درست نمیشد. مگر اینکه، کسی وارد میشد و ممکن بود تحولی ایجاد بشه، حتی یکم که شده؛ ممکن بود بتونن از این مخمصه نجات پیدا کنن. 

 و اون شخص پیداش شد. زنگ در رو فشار داد و منتظر باز شدن در موند...

آقا بعد از انولا سان کسی رزرو نکنه بدبخت یونی سان دو ساعته منتظره :"|

سوالی که پیش گیاد:من کدوم گورستون دره ایم پس؟:///

رزرو پس :|

بعد از پری!

رزرو!

رزروووووووووووووووووو

حرف نباشهههههههههههههههه

خلاصه نویسی که عشق کتاب می گفت*-*: 

کسایی که الان تو اتاقن: 

من، عشق کتاب، آرام و مونی، هلن، آیلین و پری، انولا

وضعیت بقیه: 

موچی: به دیار باقی شتافت

استلا: هنوز گروگان توسط مدیر سرورها 

آیسان: بعد از کشتن موچی رفت به ساختمون سرور ها 

خلاصه تا اینجا^-^: 

بعد از اینکه عشق کتاب یه خواب دید، فهمیدیم که آیسان همون توشاست، و بعد از اینکه موچی رو کشت به ساختمون سروها رفت.  الان هم یکی پشت دره و احتمالا قراره به همه بچه ها کمک کنه. 

و حالا باید بگیم اون فرد کیه؟

خب من منتظر بودم پری یا یونی از اون معجزه هه رونمایی کنن ..خودم بیام آرتیو رو کنم:"

ولی بزارین یه چیز کوتاه بنویسم بقیه معحزه با شما *-*

هفت نفر تو سایت...خوبین؟:/ 

چایی بیارم؟:/ 

@ آرتمیس

همه ی چشم ها به آیسانه برای نوشتن XD 

میشه میلک شیک نوتلا سفارش بدم... لطفا D": 

دارم مینویسما نمردم :"

صدای زنگ کهنه و قدیمی کلبه ،تو تمام اتاق طنین انداخت.ولی این بار،همه میدونستن پشت این در چوبی، موچی ای که تو دستش یه کیک گنده باشه در حالی که بینی ش سرخ شده و بزرگترین لبخند دنیا رو لب هاشه نیست.

خاطره ها! خطرناکن،مثل خنجر دل تک تک بچه ها رو می بریدن.

از دست دادن موچی یه زخم خون چکان بود که هیچ وقت خوب نمی شد؛انگاری قرار بود تا ابد از ش خون بجوشه.

.موچی نبود.دیگه نبود.میون اون ها موچی ایی نبود.

و همه ی این ها،

به خاطر کی بود؟ یکی از دوست های خودشون؟

کسی که دوست موچی بود؟

مونی با چشم های بسته لب هاش تکون خوردن:

-چطور یه نفر میتونه انقدر راحت تظاهر به دوستی کنه..

لب های آرام در امتداد حرفش تکون خوردن:

-هانی راست میگفت؛اون از یه چیزایی خبر داشت.

باور حرف هایی که از دهنش بیرون میومدن براش سخت بود ولی با سرعت یواش تری ادامه داد:

-اون؛اون..اون یه ناشناس اضافی بود.نباید بین خودمون راه ش میدادیم.اون از اولم میخواست مارو زمین بزنه.

عشق کتاب که بق کرده بود دنباله حرفش رو گرفت:

-اما چرا؟ چرا باید مارو زمین میزد؟ چه دلیلی داشت؟

همه جا ساکت شد؛هیچ کس جوابی نداشت.

صدای در زدن پیاپی ادامه داشت.

عشق کتاب در حالی که دستش رو به باند پیچیش که هنوز گرمای دست های موچی روش بودن می کشید به طرف در رفت.

_سلام امیررر! 

دختر مو آبی از همان دم در سرش رو داخل کرد و همه رو برانداز کرد.

_هی.شما ها چرا عین لشکر شکست خورده میمونین؟ چه مرگتونه؟ هی تو چرا زخمی شدی؟

عشق کتاب حرفی نزد،با اینکه چشم در چشمش بود چی میتونست بگه؟ از دزدیده شدن بزرگترین دوستشون میگفت؟ از کشته شدن موچی؟ یا از خیانتِـ.. اسمش هم رکیک بود برای به زبون آوردن.

کیدو که هنوز گیج بود؛خودش به همراه دختر مو فرفری ای که مچش رو گرفته بود وارد کلبه شد.

_این انولا ئه! آوردمش.

کسی اهمیتی نداد.همه سکوت رو ترجیح دادن.این دو نفر چه نقشه ای برای پیروزی داشتن؟ قلب های مرده ی اونا با رفتن موچی؛دوباره میتپید؟

_ببینم یا همین الان میگین چتونه یا ...

مونی..نزاشت حرفش تموم شه؛بغضش رو شکست.

همین حرکت کافی بود که کیدو به عمق ماجرا پی ببره.

کیدو آیلین رو از صندلی پرت کرد پایین و با شعار"من ازت بزرگترم!" رو صندلی جا خوش کرد.

-خب،ببینم چی شده؟!

پری که دید هیچ آبی از این جماعت بغض کرده ولرم هم نمیشه ،با حرص پا شد و گفت:

_اون ...اون..

مشت های گره خوردش میلرزید:

_آیسان ..موچی رو کشت،اون..

به صداش شجاعت داد و با شهامت جملش رو تموم کرد:

_اون یه خیانت کار بود!!

کیدو وا رفت؛اما وقت کرد واکنشی بده؟ شما چی فکر میکنین؟

کریه کرد؟ آیسان رو نفرین کرد؟ پری رو زد؟ 

نه.!فرصت هیچ کاری رو پیدا نکرد.

چون تا قبل از باز شدن دهن ش ،سر کلت سردی رو روی شقیقه ش حس کرد.

امکان نداشت! این چه وضعشه؟ نویسنده قرصاشو سروقت خورده؟ آرتمیس؟

این از غیر قابل باور ترین پدیده های بشریت بود..

رزرو

همون موقع مونی زد زیر خنده:

_می دونستم.می دونستم.آرتمیس.مگه میشد اون یه هم دست خوب و معرکه نداشته باشه.

آرتمیس با خونسردی پوزخند زد و سر کلت رو به سمت مونی گرفت:

_خب خانم دعواییِ خوب حدس بزن.الان می خوای چیکار کنی؟

مونی بلند شد.هنوز مثل دیوونه ها می خندید .شروع کرد بره به سمت آرتمیس.آرتمیس محکم چنگ انداخت و مری رو گرفت و کلت رو گذاشت روی گردنش:

_نزدیک نیا مونی.نمی خوام فعلا کسی بمیره.

مونی با خنده جلوتر اومد .آرتمیس کلت رو مسلح کرد:

_باور کن شلیک می کنم.

مونی بازم جلوتر اومد

آرتمیس پری رو انداخت.یه نیشخند ملیح روی لباش نشست:می دونستم تو اونقدرا که برای خودت ارزش قائلی،بقیرو آدم حساب نمی کنی.

مونی یه قدم باهاش فاصله داشت.دستش رو دراز کرد و سر کلت رو گرفت و گذاشت رو پیشونیش و باز هم خندید:

_شلیک کن خانم گانگستر

آرام ادامه داد:

_ولی از این به بعد یادت باشه همیشه اول تفنگتو چک کنی که توش گلوله باشه

خلاصه جوابای آرتمیس:

*-*

@-@

:):

:|D:

D:

D":

:>>

:دی

:"

XD

رزرو! 

بچها من همزو خوندم و چندتا نکته

1_ ما الان زنده ایم نه؟ طبق رول قبلی هممون باهم نردیم.. موچی رو برگردونبنT-T

2_ داستان برایان مربوط به اینده این داستانا میشه. یه جایی اشاره کردین یاد برایان افتادیم که خب از نظر زمانی مشکل داره.

3_ما بعد سالها همو دیدیم،موچی مرد و استلا دزدیده شد،یکم واکنشات احساسی کم نیست؟ از اریتور تقاضا دارم اوکیش کنه^-^

میخوام یه بول ژورنال درست کنم دوباره.. حس میکنم زیاد روزم بهم ریختست و هدر میره زمانم، مخصوصا با بیان، 3 ساعت فقط تو بیانم و دارم رفرش میکنم. باید یه زمانی بذارم که مثل فقط شبا از ساعت 8 به بعد بتونم بیام بیان. اونم نه کامل. به اندازه یا ساعت. اینجوری بهتره فکر کنم =-=

-عاوو، شت. و کلت رو پرت کرد اونور. 

آرام گفت «حالا میخوای چیکار کنی فضانورد خائن؟» و به سمتش رفت تا دستگیرش کنه. داشت دستاش رو می‌بست که آرتمیس گفت «ولی یه چیزی رو فراموش نکردین؟!» 

-چی رو؟ 

+اینجا کلبه منه و منم جز فضانورد های ناسام، پس.....

رزرو!

@انولا

^-^

اوهوم.. من بیشتر از همه مایک فصل یکو دوست داشتم، اون حفاظتایی که سعی میکرد از الون بکنه، کیوتیش.. همش خیلی قشنگ بود:")

بعدش کم کم یه جوری شد برام.. نمیدونم چرا..

وای یه قسمت تو فصل سه هستا.. اونجا که هاپر به وسیله اینکه مامان بزرگ مایک مرده اونو میبره تو ماشین.. اونجا واقعا خوب بودD":

قبل تموم شدن حرف ارتمیس ارام منطورشو فهمیدم و زیر لب چیزی مثل: اوه خدایان! زمزمه کرد. میدونست دیگه دیر شده برای همین از جاش تکون نخورد و خیلی عادی مثل ادمی که منتظر ناهارشه سر جاش ایستاد و فقط چشماش رو بست. با این وجود اگه دقت میکردی ترس از سکناتش معلوم بود!

دو ثانیه بعد، صدای جیغ ارام بود که همه رو ترسونده بود. منطقه ای که توش ایستاده بود بطرز عجیبی نیروی گرانشش زیاد شده بود و این نیرو نه تنها از زنین؛بلکه از سقف هم به بدنش وارد میشد و در همین حین شوک الکتریکی بدنشو محاصره کرده بود

همه از ترس خشوشون زده بود و ارتمیس همونطور که بالذت به شاهکارش نگاه نیکرد گفت: 

_هیچ فکرشو میکردی رفیق؟ مکانیزمی که باهم درست کردیم یه روز روی خودت امتحان بشه؟ عااا اسمشو چی گذاشته بودیم؟ سیاهچاله الکتریکی؟

اون روزی که از ناسا استعفا دادی ایدش به ذهنت خطور کرد؛ خوش شانس بودم که همچین ایده نابی دست اون سازمان نیفتاد!

ارتمیس میگفت و میخندید... دیوانه وار میخندید...

بقیه فهمیده بودن کافیه سی ثانیه دیگه این شوک ادامه داشته باشه تا ارامم به سرنوشت موچی دچار بشه..

هلن زودتر از همه به خودش مسلط شد و گفت: باشه.. باشه روانی باشه!هرچی که تو بگی فقط تمومش کن!

موتی که تا اون لحظه از شدت شوک مثل مجسمه ایستاده بود لرزید و روی زانوهاش افتاد،سینیور چشماشو بست و زیر لب یه چیزی مثل نه نه نه زمزمه کرد و بقیه ترس تو نگاهشون پدیدار بود.

ارتمیس نگاه سرخوشانه ای بهشون کرد و با لحن تصنعی گفت:

_ چقدر حیف شد که من معتی رفاقت حالیمه و نمیخوام رفیقم جلوی چشم دوستاش بمیره.

و بعد گفتن این حرف اون شکنجه تموم شد. همه نفس راحتی کشیدن...

@مونی

نمیدونم واقعا چکاری بود کردم*-*

@همگی

بچها میتونیم یه کار دیگه هم بونیم... این داستان مرگمون باشه. اینکه چطوری هممون  تقریبا تو یه تاریخ مردیم؛هوم؟

و اینکه اخرش یه جوری... مشخص بشه بینمون واقعا کاراکتر سیاه نبوده. اینکه اونا مجبور شدن یا همچین چیزی. این یه دلیل موجه برای اینه که چرا به برایان راجب تاریخ مرگمون دروغ گفتیم. چون اون نمیتونست شخصیتای منفی و هدفشون رو درک کنه و بفهمه اوناهم درواقع بیگناهن

با آرام سان موافقم.

@ایسان

کدوم روز؟*-*

خب... فکر کنم کسی نمیخواد رزرو کنه، پس رزرو +-+ 

@آرام

همون روزی که ..

قافیش نمیادXD

@مونی

موافقم پس تیکه ای که یاد برایان میفتیم حذف میشه و این یه داستان مستقل میشه*تصویب شد*

@آیسان

بسم الله:/از چی حرف میزنیT-T

آقا دقت کردید تا یکی رزرو میکنه اسپم پارتی میگیریمXDD

آیسان سان*

قبلش همه عین بچه خوبا ساکتیما..XD

@پری

تازه شما ها فقط عدم نمایش می شید؛من بیچاره چی که همش بلاک میشم =>>

@ایسان

الان پیچوندی؟*-*

چرا تا از عش کتاب می خوایم که بنویسه آفلاین میشه؟:|

آیسان چان@

بمیرم X"DDD

@پری

فکر کنم میترسه بنویسه رو نوشتش کراش بزنن:/xD

@ارتی

بله که اینطور*-*

حالا انگار فوشش دادم*-*

راستشو بخواین یکم شرایط هانی خوب نبود،یعنی افتضاح بود؛و هست:"]

اون بحثا فقط همه چیو بدتر میکرد

حق داره از دوماد بیان که عامل عشقه عشق کتابم همین انتظار میره XDDD

@پری

باورتون بشه یا نه این مزایای خیالبافی مفرطه.>?

حس میکنم این جور موقع تو پارک جایی ایم مثلا ،بعد لشکر اسبا میدون دنبال عشق کتاب..اونم همش میره زیر بوته ها قایم میشه :>xD

@آرتی

من راجب وضعیت ایسان چیزی نمیدونم؛ و راحب وضعیت هانی چرا. برای همین بود که گفتم سعی کنه هانیو درک کنه یا بیخیال شه

در نهایت؛ چارماه دیگه فراموش میشه این ماجرا پس هرچی کمتر باز میشد بهتر بود از نظر من

*عربده می زند*

آقوووووی دوماااااااد بیا عروس زیر لفظی لازمه XDDD 

- شلوارم نیسسس

کم:با زیر شلواریا بیا بیا تو فقط XDD

#جلف :|

بقیه شم بگم؟!xD

نه دیگه هر چی از اسب سفید شنیدم بسمه XDDDDDDD

- میدونید، راستش یکم زیادی ساده اید؛ حداقل آرام و مونی، از شما انتظار نداشتم. 

آرتمیس همزمان با گفتن حرفش، روی مبل نشست و آبنبات چوبی ای رو توی دهنش گذاشت؛ تصور اینکه تو اون وضعیت چیزی از گلوش پایین میرفت، غیر ممکن بود. 

بعد از چند دقیقه که تو لپ تاپ چیزی تایپ کرد، لپ تاپ رو بست و رو به کیدو گفت :« وای، ببین کی اینجاست! چطوری کیدوی آبی. »

- تو واقعا... نفرت.. انگیزی. 

- چی؟! دقیقا با کی بودی ؟! 

- درست شنیدی، با تو بودم، تو یه آدم نفرت انگیزی. 

- اونایی که ضعیف ترن میبازن کیدو، مهم نیست دوستام باشن یا کس دیگه؛ وقتی ضعیف باشی بازنده ای. 

 بعد از گفتن این حرف، به کیدو مهلت حرف زدن نداد و رو کرد به دختری با موهای مواج که دستهاشو مشت کرده بود و به پایین خیره شده بود. 

- خدای من! انولا، خوشحالم می‌بینمت. ببخشید الان اوضاع یکم بهم ریخته...

- چطور جرئت کردی. 

آرتمیس که جا خورده بود، با قیافه ی شگفت زده، به دختری که به نظر نمیومد خیال حرف زدن داشته باشه نگاه کرد و گفت :« چی فرمودید ؟! » 

- چطور جرئت کردی دوستاتو بفروشی. 

آرتمیس که به نظر خنده اش گرفته بود، فقط سکوت کرد و میخواست ادامه حرفهاش رو بشنوه. 

- من از همه تون دیر تر اومدم، وقتی عضوی از بیان شدم، فکر کردم که تو یکی از دوستای خوب و مهربونی. میدونی، بدتر از اینکه یه نفر دروغگو باشه، کسیه که تظاهر به راستگویی می‌کنه و اعتماد دیگران رو جلب می‌کنه. تو دقیقا همینی، حتی ارزشت اونقدر کمه، که نمیشه در مورد کارت فکر کرد...

آرتمیس که از حرفهای انولا عصبی شده بود، کنترل سیاهچاله ی الکتریکی رو به دست گرفت، انگشتش رو روی دکمه ی قرمز برد.

هلن و آیلین که متوجه شده بودن، سریع از جاشون بلند شدن تا جلوی آرتمیس رو بگیرن؛ ولی انگار دیر شده بود. عصبانی کردن انولا کارساز بود...

- حالا! 

با فریاد انولا، همه ی برق ها خاموش شد و کنترل سیاهچاله اونقدری داغ شد که آرتمیس ولش کرد. 

فشار الکتریکی و گرمایی که به دست آرتمیس وارد شده بود، باعث شد همونجا پاهاش شل بشه و بیوفته زمین. 

به هرحال، ورود ناگهانی انولا اونقدرم بد نبود... 

آرتمیس چان@

می ترسم اسکارش شبیه اسب باشه XDD

xDDD

نه تو این موارد عشق کتاب انسانهxD

تهش که صدای لرزیدن زمین از اسبا تموم میشه.

عشق کتاب نشسته زیر یه بوته و دستاش رو پس گردنشه و سرش پایینه.تند تند نفس میکشه و شرشر عرق میریزه؛سمتش که میریم برای نجات جیغ میزنه:منوو نخوریننن!

-_-xDD

چه قشنگ نوشتم :" ...

این پارت دیالوگای خوبی داره، اگه خواستید کلیپی عکس نوشته ای درست کنید، بهره ببرید دوستان D: 

@انولا

عاشق اینم که خودتون بی دفاع نمیزارین!ولی مونی وآرام نوشته بودن تفنگ آرتیو خالی کردن ولی تو قسمت بعد..تادااامم!

توهم منتظر باش ببینیم چه بلایی سرت میادxD

@آرتمیس

بدی ؟ یا خوبی ؟ یا خفنی ؟ *-*

رزرو! 

@آرتی

یکم معذبم که اینجا راجبش حرف میزنم

راستشو بخوای اون سوتفاهم ابدا منطقی نبود. یعنی صرفا یه احساس بود که بر پایه هیچ منطقی بنا گذاشته شده بود پس طبعا حل شدنی هم نبود. یا زمان میتونست حلش کنه یا فقط باید بیخیالش شد. میدونی درواقع هیچ چیز منطقی نبود که ادم بتونه سرش بحث کنه یا دفاع کنه. از اون احساسات منفی بود که ادما تو شرایط سخت و سنگین زندگی گاهی بهشون چیره میشه بدون هیچ علتی

@ آیسان 

هه، منو از چی میترسونی *پوزخند 

بچرخ تا بچرخیم

آیسان چان@

بدبخت عشق کتاب فوبیاشونو گرفته دیگه XDDD

بیاین عشقو کتابو سیب کنیم بدیم اسبا بخورن XD

آرتمیس چان@

آیا خفه شدن باعث رم کردن اسب های سفید نمیشود ؟XD

انولا سان@

هوشمندانه بود :)

@انولا

آرتی رزرو کرد:" میشینم ببینم چطور نابودت کنهxD

آرتی تو رو به خدایان قسم یکم جربزه به خرج بده *-*:>

@آرتمیس چان

منو در راه جامعه به چوخ ببرین XDD

@آرام و آرتی

عاشق اینم دارید به چیزی که منم توش بودم/هستم؟ حرف میزنید و من شرکتی توش ندارم:/xDDD

دقت کردین من و استلا رو فراموش کردین:"""

بستنیم تموم شد :"

دارم به این فکر می افتم یه پست بذارم درمورد فوبیا از اسب سفید XD

بنظرتون عشق کتا اسبه با کله ی انسان یا انسانه با بدن اسب؟:| XD

@ آیسان 

ولی جدی همه اش هم بخوایم رو کم کنیم، کلا داستان میشه دعوای شر و خوب ( اصلا از کجا معلوم من خوبم XD ) "-" 

بچه ها راستی مویانگ چیشد؟ نفهمیدیم عشق کتاب ذوق کرد از دیدنش یا نه *-*

@بچها

خوابتون نمیاد؟"-"

آرتی@

تمام نشد؟! تشنه ادامه داستانیم :>>

بعد از اون کاری که انولا کرد، همه نشستن کنار هم تا خیلی منطقی حرف بزنن، آرتی یه موز برداشت و گفت «شخصبت بده داستان بودن بده، هرچند باحاله هست!» 

همه همزمان گفتن «ازت متنفریمم!!» 

آرتی پاشو گذاشت رو پاش و گفت «اوه دوستای عزیزم! زود قضاوت نکنین، از کجا معلوم شاید من به اسنیپ باشم، هوم؟» 

مونی گفت: تو عمرا اسنیپ باشی

هلن گفت: حداقل خود اسنیپ تو کتاب اول می دونست، داره به هری کمک می کنه، ولی تو خودت می دونی شخصیت بده داستانی!! 

آرتی گفت «خیلی خب، خیلی خب! تسلیم! اصلا من ولدمورتم!» و خندید، و می تونم بهتون اطمینان بدم خندش، شبیه به اسمشو نبر بود.

بعد بشکنی زد و گفت «گاد یه فکری! بیاین همگی با هم بریم ساختمان سرورها!» 

آرام گفت «چقدر تو باهوشی!! می خوای یه راست ما رو ببری جهنم؟» 

و آرتمیس باز خندید.

«حالا این ساختمان سرور ها کجاست؟ تو کجای کره زمینه؟» 

آرتی گفت «هوممم، ما کی گفتیم ساختمون تو زمینه؟» 

انولا در حالی که یه بار دیگه به خونه آرتی نگاه میکرد گفت «پسررر، چقدر خونه ت شبیه به فیلم سرزمین فرداست» 

آرام گفت «یعنی...یعنی بگو که منظورت اونی نیست که فکر می کنم!» 

آرتی یه چیزی رو زد، دکمه بود؟ شاید یه همچین چیزی ولی همه می تونستن صدای فریادش رو بشنون که می‌گفت: 

«پیش به سوی جهان موازی!» 

سرزمین فردا هم اینو میگمD: 

سوال:اسمشو نبر کیه؟:|

آرتی رسما سخت و نفس گیرش کردی:"

بعدشم نامرد..زدین با دستای من موچیو کشتین..خودت نشستی کنارشون موز خوردی!!؟؟

نگاه ترخدا مردم شرور میشن ماهم شرور میشیم:" کلا چند ساعته هیچ خبری ازم نیست =ا

بالاخره ... رزرو *-* 

آها 0-0..

اینسری گند می زنم بنویسم :|

بچها من همین الان از پاره شدن زیر نیروی گرایش و شوک الکتریکی فرار کردم بعد نشستم با ارتی موز نیخورم؟:]

آرام سان@

تو داستانا هر چیزی ممکنه XDD

نه بابا -.- کلا 147 روز زوتر از من اومدی:" بیست سال از کجا دراومدxDD

میمردی برای منم معرفت بزاری! تو الان شدی اون شخصیت منفور ولی جذابه -_-xD

منم که هیچی،عین بز یه شلیک کردم به موچی بعدشم معلوم نیست کدوم گوری ام:اا

گیلی :|

تو بیست سالتم نیست خب آخهxDD از من یکی نخوا بپذیرمxD

زیر بار نمیرمxD :دی

نامردیه خودتو جذاب شرح کنی..تو بودی منو اون جوری منفور کردی..مگر نه من که یه کول جذاب خودمو شرح دادم =ا

@ایسان

میخوای توهم یه شکنجه رو استلا شروع کن تا خفن بنظر برسی.. و میبینی که حتی نوشتن داستانشم باعث میشه فوش کِشِت کنیم*-*

گیلی گیلی گیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلی ؟:|

بله بله میدونمxDDفحش هاش مال من شدxDکراش خوردناش مال آرتیxD(البته در واقعیت:"xD)

خب پس اگه تو داستان فرق میکنه من پونزده سال ازت بزرگترم بهم احترام بزار ==!!:"ا

با اینکه کاملا نفهمیدم ،اجازه میدم داستان پیش بره ببینم چی میشه،ولی همچنانم میگم من کیوت نیستم =اا

خیلیم عالیه!تعظیم کن! ==

و ما همچنان در انتظار انولا"-"///..

تو تعظیمتو بکن :"اا

انولاااا؟؟

گیل گیل گیلییییییییییییییییییی کیل گیلی گیلی :||||| بولی لولی :|

@پری

قرصاتو بیارم؟^-^

پری داره خیلی بهت فشار میاد.. نطرت چیه کم کم بخوابی دخترم؟

جای موچی چه خالیه :"

@ایسان

موافقممممم:")

مونی ـم نیستا =/

از دست این شیپرای مریض بیان حرفی برای عدم حضور مونی ندارم:-|

همه باهم:^انولا!!

_{صبح شد میخوایم بخوابیم:>xDD}

@آرام

عاووو..بله بله مردم خیلی آزار شدن متاسفانه:/>

این کلمه ی دو بخشی، کل مکان اونها رو تغییر داد، بعد از این حرف، آرتمیس تند تند اعداد رو به زبون میوورد. در بین اعداد هم به همه گفت که چشماشون رو ببندن. 

عشق کتاب که تا اون مدت ساکت بود، زیرچشمی نگاهی به کیدو و انولا انداخت و گفت :« شما دوتا، بگید ببینم. این کار یهویی ( و البته خفن ) تون چی بود ؟ »

- قضیه اش خیلی مفصله. 

- و من هم همین الان می‌خوام بشنوم. 

بعد از چند دقیقه، آرتمیس گفت که بچه ها میتونن چشماشون رو باز کنن، بعد از در خونه بیرون رفت. بلافاصله بعد از باز شدن در، هوای سردی به درون کلبه اومد. 

همه کنار همدیگه اومدن، و به انولا و کیدو نگاه کردن تا به حرف بیان: 

- خیلی خب، ماجرا از این قرار بود که استلا اول از همه من رو از جریان ضعیف شدن سرور ها باخبر کرد؛ ولی از اونجایی که سرور ها به شدت ضعیف بودن؛ به سختی فقط تونستم متوجه بشم که اوضاع خرابه. پس سریع میخواستم خودم رو به آدرسی که استلا داده بود برسونم. 

کیدو نفسی گرفت و سرش رو رو به انولا تکون داد، انولا آهی کشید؛ بعد از اون همه وراجی برای آرتمیس، زیاد علاقه ای به حرف زدن نداشت :« من از طریق یه کد، پنل رو روی لپ تاپ و گوشیم نصب کرده بودم؛ و هر پیامی که بهم ارسال میشد، میتونستم سریع باخبر بشم. جالب بود که بعد از گذشت این همه سال پاک یادم رفته بود که همچین چیزی روی گوشیم هست؛ و وقتی پیام عشق کتاب بهم رسید؛ فهمیدم که باید چیز مهمی باشه. » 

پری که ساکت بودنش تعجب آور بود، با خنده گفت:« حالا پیام چی بود .» 

انولا باورش نمیشد که اونها هنوز از اون داستانها دست بر نداشتن. چشماشو چرخوند و ادامه داد :« با اینکه حتی اسم شخص ارسال کننده پیام نیومده بود، کاملا متوجه شدم که پیام از طرف کیه. تقریبا به همه چی اشاره کرده بود. آدرس هم که رمزی نوشته بود رو دنبال کردم تا رسیدم به اینجا. یعنی اینجا که نه، دقیقا اول جاده. » 

- و ما اونجا هم همدیگرو دیدیم و هم آیسان رو؛ از اونجایی که میدونست ما از چیزی خبر نداریم؛ گفت که می‌ره برای تحقیق بیرون. ما هم تا اینجا با هم اومدیم؛ ولی دقیقا یه چیزی توی لباس، اونم لباس رنگ روشنش مشخص بود. خون! 

- بعدش هم که به اینجا رسیدیم، کیدو دید که به نظر میاد برق اتصالی کرده، چون دقیقا کنار خونه سیم ها و چراغ ها به نظر سوخته و پوسیده میومدن. 

- اینجا بود که ما انتظار هر چیزی و داشتیم. 

یکم سکوت بین بچه ها برقرار شد، کیدو میخواست ادامه ی ماجرا رو بگه تا اینکه آرتمیس در رو باز کرد و گفت :« مسافران عزیزم، به دگر جهان یا همون جهان موازی خوش اومدید! » ...

بولی گول :||||| شوشولی خولی ::| ایح :"|

وجی(وجدان):خل شده ولش کنین :|

و دقیقا ساعت چهار :') 

شولی شووول :|~

وجی:میگه خوب بود :|

پری که ساکت بودنش تعجب آور بود، با خنده گفت:« حالا پیام چی بود .» 

انولا باورش نمیشد که اونها هنوز از اون داستانها دست بر نداشتن. چشماشو چرخوند و ادامه داد :« با اینکه حتی اسم شخص ارسال کننده پیام نیومده بود، کاملا متوجه شدم که پیام از طرف کیه. تقریبا به همه چی اشاره کرده بود.

+همین باعث میشه فکر کنم خوشت میاد ^-^

++حیف که خودم نبودم =//

@ آیسان

برو بابا... :/ خواستم فانش کنم. ولی مثل اینکه موفق نبودم و فقط باعث انحراف ذهن شما دوست گرامی شده :دی 

یاخ از اون لحاظ XDDD

*عینک دودی میزند*

مگه من باباتم! خودت برو بابا :ا

خب...کسی رزروی چیزی نمی خواد بده؟:|

به نظرم همین جا یه کات بزنیم؛فردا برای هلن و آیلین و بقیه یه چیزی بمونه :دیی

:/ باشه من میرم بابا :/ 

نماز روزه تون هم قبول حق :|

فکر خوبیه :"

دارم میمیرم از خستگی دیگه سخری بخورم بخوابم فقط :"

فقط ساعت چند آنلاین بشیم خوبه؟:-:

@پری 

ایده خوبیه یه ساعتی بزاریم:"

ساعت دو من می تونم D:

آممم..خوبه "-"

ولی من کلا قول نمیدم باشم:>>

"میدونم الان بخاطر شنیدن این تا صبح گریه میکنین؛الهیی^-^:./"

چه ساعتی برات راخت تره؟:"|

شب بخیرD:

امیدوارم ناخودآگاهم امشب به خودش فشار نیاره:"D

@پری

دست من نیست =./.

ممکنه همین فردا یه جایی باشم که دست هیچ کس بهم نرسه :دی

شب خوش :)

امیدوارم XDD

فردا بیا خواباتو بگو برامون XDD

@پری

همچنین ((=

نباش لعنتی:ایح:"/..

خدا..:"

باشه پس اگر تونستی بیای خوشخال میشیم :)

بای ^^

رزرو! D:

جایی که اومدن یه جایی شبیه به ناسا بود، اونجا کلی ساختمون بلند بود، خیلی بلند. 

آرام گفت «واووو! پسر، اینجا چه خفنه، یعنی چند سال آینده تو دنیای خودمون هم از اینا داریم؟» 

آرتمیس در حالی که روی گوشیش خم شده بود و همه حدس می زدن داره با آیسان حرف می زنه گفت «اوهوم!» گویا زیاد حوصله نداشت، از عصبانیت بود یا از خستگی، مشخص نبود.

عشق کتاب میشه گفت کاملا دستش رو فراموش کرده بود، انگار نه انگار چند ساعت پیش رو به موت بود. انگار نه انگار چند ساعت پیش آیسان موچی رو کشت، انگار نه انگار یکی از دوستای صمیمی شون خائن از آب در اومده بود، انگار نه انگار همه شون...به حد غیر قابل تحملی غمگین بودن «استلا کجاست؟» 

-توی ساختمون اصلی، الان آیسان میارتش تو اینجا.

آرام که هنوز شیفته ساختمون ها بود؛ به یه گوشه سالن اصلی اشاره کرد و گفت «اونا چین؟» 

یه سری چیزهای شبیه‌سازی مانند به ماشین زمان بودن، همون چیزا که یه مدت با آرتی...یعنی چیز، با خائن روشن کار میکردن.

«اممم...اونا یه سری اختراعات برا رفتن به زمان های دیگن، داریم روشن کار میکنیم..» 

آرام به فکر فرو رفت، شاید خوشحال بود که یه چیز دیگه از علم کشف کرده، یا شایدم شکاک شده بود! به چی؟ هیچکس نمی دونه....

احساس میکنم توانایی اینو دارم که خودم همین الان تمومش کنم*_*

راستی یه چیزی! این دفعه من پایان داستان رو می نویسمD: 

عه چرا:| عشق کتاب تو رول نویسی بکزب گفت من آخر داستان رو می نویسم! D: 

اعتراض هم وارد نیست، چون اول از کافه حذف و در درجه دوم بلاک میشید*-*

@ آرتمیس

منم حس میکنم امروز میتونم تا خود صبح بیدار بمونم *-* 

رزرو

همون لحظه مونی پشت آرتمیس ظاهر شد و سرنگی رو توی گرذنش فرو کرد:

_آرتمیس عزیزم.امروز زیاد از مغز کلون شدت کار کشیدی .بهتره استراحت کنی.

همه ماتشون برده بود.آرام داد زد:

_مونی تو خوبی؟منظورت از کلون شده چی بود؟

مونی خندید.دستش رو به سمت صورتش برد و پوستش رو کشید.پوستش نه،درواقع ماسکش!چهره ی واقعیش معلوم شد.یه پسر جوون با یه نیش خند وحشتناک و موهای مشکی:

_توشا هستم .از دیدنتون خوشبختم.

هلن با تته پته گفت:

_گفتی کلون.پس خود بچه ها کجان؟

توشا با ملایمت گفت:

_اوه،خب آرتمیس و آیسان عزیز به همراه استلا هستن و ..

عشق کتاب با عصبانیت گفت:

_چه بلایی سر مونی اوردی آشغال؟

توشا با ملایمت جملش رو تموم کرد:

_و دلبر محبوب منم توی همین ساختمون چند روزه در انتظار شماست.

رزرو؟:)

آرام مات و مبهوت به توشا خیره شد:

-دلبر محبوب؟

توشا گفت:

-آره دیگه، خبر نداشتین؟

آیلین به نزدیک ترین وسیله دم دستش که یه میله بلند بود چنگ زد تا خودشو صاف نگه داره که یهو سر جاش میخکوب شد.

توشا با پوزخند بزرگش به آیلین اشاره کرد و گفت:

-بله دیگه، مشاهده میکنید اینجا چه قابلیت های خفنی داره.

همه که برگشتن سمتش، آیلین بیهوش شد و افتاد روی زمین. هلن و کیدو دوییدن سمتش و نبضشو گرفتن:

-هنوز زندس!

توشا چشمک زد و گفت:

-حیف که وقت ندارم بیشتر باهاتون گپ بزنم، پیشنهاد میکنم به اون دوستتون یه سری بزنین چیزای جالبی میبینین، فعلا!

بشکن زد و غیب شد. رفتن پیش آیلین تا ببینن به هوش میاد یا نه که دیدن چشماشو آروم باز کرد.

همه خوشحال شدن. عشق کتاب گفت:

-آیلین، خوبی؟

آیلین با حالت عجیبی گفت:

-شما اینجا چیکار میکنین؟ تو حکم اعداممون تجدید نظر کردن؟

رزرو

مونی هیچ وقت نمی خواست به دوستانش خیانت کند.

توشا با لبخند وارد اتاق شد.مثل پسر بازیگوشی دستش را کشید و گفت:

_زود باش بریم.رفقات بیرون منتظرتن.

دستش را از دست او بیرون کشید:

_بلایی که سرشون نیاوردی نمک به حروم؟

توشا دستی به موهایش کشید و نیش خند زد:

_خب شاید یکشون وضع شونش خوب نباشه و اون یکی اتفاقی دستش بهیکی از اون دستگاه های کنترل ذهن خورده باشه...

دختر از جا پرید.وقت نداشت به توشا فحشی بدهد.خوب می دانست آن دستگاه ها چه بلایی به سر مغز آدم می آورند...

رزرو

جایی در آن بیرون، سینیور انولا ارام و دیگران دور آیلین جمع شده بودند. آیلین با حالت مسخ شده ای گفت: 

_از خیانتمون چشم پوشی کردن؟ اوه نه نباید اینکارو بکنن من نمیتونم تا اخر عمر با عذاب وجدان خیانت زندگی کنم!

بچه ها مات و مبهوت به اراجیف آیلین گوش میدادند، شانه سینیور خونریزی کرده بود و دیگر موچی نبود تا تیمارش کند. استلا و دوستانشان هنوز در دست آن توشای عوضی اسیر بودند و خطری که سرورها را تهدید میکرد هنوز به قوت خود پابرجا بود. دریغ از یک کورسوی امید.

کیدو یقه ایلین را گرفت و فریاد زد: تو تحت کنترلشی احمق! به خودت بیا آیلین، نباید وار دست خودت بدی.

یلین مفلوکاته اشک ریخت و به پای کیدو افتاد:

_شما درست میگید سرورم! بعد همکاری در قتل پادشاه من مستحق مرگم، همین الان همه چیو تموم میکنم.

و دوید سمت شیشه های بطریِ کنار سطل آشغال. تا یکی را شکست و خواست روی رگش بگذارد سینیور سمتش دوید و با گرفتن دستهایش عملا جانش را نجات داد.

ارام به دستگاه های به اصطلاح پرش زمان نگاه کرد. چیزی که به گفته ارتمیس... نه به گفته توشا دستگاه هایی برای پرش در زمان بودند..  حدس زد:

_دستگاه های کنترل ذهن... با برخورد پوست انسان یه اشعه تولید نیکنن که بخش خاطرات و تصورات دهنو تغییر میده. آیلین فک میکنه یه خائن به دربار در زمانهای قدیمه پس... اگه بخوام دقیق تر بگم کاری میکنه تا طرف یه تصور دردناک و منفور از خودش داشته باشه و دست به خودکشی بزنه.. 

کیدو نه کشداری گفت و هلن با پا به سنگ ریزه جلویش لگد زد.

_تنها راه تموم شدنش.. خونه.

سینیور همانطور که دستهای ایلین را گرفته بود و تلاش میکرد تسلیم تقلاهایش نشود گفت: خون؟

ارام سری تکان داد و تزدیکشان شد. دستهای آیلین را گرفت و گفت: امیر از خون کتفت استفاده کن و یه سیلی به صورتش بزن.

سینیور با تردید دستش را به خون شانه اش آغشته کرد. چند ثانیه ای مردد بود برای سیلی زدن. 

_اوه خدایان! کارو تموم کن پسر فقط یه سیلی کوچیکه.

سینیور سر تکان داد و صدای سیلی در فضا پیچید.

بلافاصله بعد از سیلی زدن با دستهایش صورتش را پوشاند، انگار که عذاب وجدان داشته باشد.

کیدو چند صربه ارام به شانه اش زد و سراغ ایلین رفت.

_الان حالت بهتره؟

آیلین سرش را بالا اورد. رد انگشتهای خونی روی صورتش بود. 

+من.. من برگشتم؟ اوه نه تازه داشتم وارد اتاق مدیریت میشدم...

هلن نزدیکتر آمد و پرسید: منطورت این نیست که... روحت تله پورت کرده بود؟

ایلین جواب داد:

_راستشو بخوای دقیق نمیدونم... من بعد لمس اون وسیله یهو سبک شدم و از جسمم جدا شدم. دو ثانیه بعد تو راهروهای ساخامون بودم. فک کردم تنها کاری که میتونم بکنم اینه که اتاق ندیریت رو پیدا کنم و..

آرام وسط حرفش پرید: پس تو یه جورایی از تقشه ساختمون مطلعی درسته؟ میتونی مارو به اتاق مرکزی ببری؟

آیلین ترسیده سرتکان داد و گفت:

_فقط تا اتاق مرکزی، نه بیشتر. نتونستم واردش بشم و نمیدونم داخل اون اتاق چی انتظارمونو میکشه...

هی کسی نیست؟

@آرام

من هستم! فقط یه ذره این آخراشو گیج شدم. الان آیسان و آرتی و استلا ازشون کلون درست شده، توشا صورت مونی رو پوشید و اومد بهمون پاتک زد، آیلین داشت کنترل میشد و سینیور با سیلی درستش کرد؟

پس رزرو

ای خدا لعنت به این زندگیییی

یه طومار نوشتم پاک شد :/ گومن

آرام با عزم و اراده دستش را مشت کرد. عده ای اطرافش از جا پریدند:«خب ندونیم! حتی اگه ندونیم چی در انتظارمونه، باید بریم تو دلش. مگه نشنیدید چی گفت؟ بین کسایی که ازشون کلون درست کرده بود استلا هم بود. زیاد مطمئن نبود، انگار کلون درست کردن از استلا سخت بوده و هنوز تموم نشده، ولی بهش فکر کنید...»

سکوت حیرت زده ای برقرار شد. کیدو گفت:«فکر نکنم... نه ما امکان نداره بتونیم با کلون استلا بجنگیم. این شدنی نیست.»

همه سر تکان دادند. آیلین روی زانوهای لرزانش بلند شد، و بچه های بیان را به سمت مرکز هدایت کرد. هلن سوتی زد و به اطراف، آسمان خراش ها و وسایل الکترونیکی شناور نگاه کرد:«باورم نمیشه بیان انقدر خفن بوده که تو یه دنیای موازی مرکزشو ساخته. اینطوری ف ی ل ت ر کردنشم نسبتا غیرممکن میشه.»

عشق کتاب لبخند تلخی زد:«تو این چند سالی که ما نبودیم، هم دنیا هم بیان خیلی عوض شده.»

کیدو بادکنکش را باد کرد و ترکاند:«یه سوال، میشه یکی به من یادآوری کنه اصلا ما چرا از بیان رفتیم؟»

سوال تلخ و دردناکی بود. فقط عشق کتاب توانست بر تلخی آن پیروز شده و جواب دهد:«بزرگ شدیم و هرکدوم رفتیم سر کار و زندگیمون و.. اینجور چیزا. بعد رفتن ما، نسل جدید جامونو نگرفتن برای همین شرکت بیان تمرکزش رو از روی ادبیات و قلم، آورد روی فناوری اطلاعات و تکنولوژی و کامپیوتر. فکر کنم آدم ها ناامیدشون کردن. پس به جای آدما، به سمت ربات ها تمایل پیدا کردن.»

صدای بغضی شنیده شد، ولی هیچکس منبعش را پیدا نکرد. آیلین به دری اشاره کرد و گفت:«همینه.»

هلن همینطور که دستگیره در را میچرخاند با خود بلند بلند فکر کرد:«یعنی میشه این داستان مثل انیمه های مکا بشه...»

در با صدای قژی باز شد.

آن چیزی که پشت در بود، جواب سوال هلن را داد. اولین مرحله از مراحل مرگبار و خطرناکی که پیش روی بیانی ها بود.

چند نفر جیغ زدند.

-رباتتت!!!

ببخشید به خوبی اونی که اول نوشته بودم نشد.

ترجمه: انیمه مکا: انیمه ای که توش ربات های غول پیکر داشته باشه.

رزرو

ربات به سمتشان چرخید،بعد ایستاد.

صدای دیگری شنیدند:

-بچه ها!

مونی بود!داشت می خندید و اشک از گونه هایش به پایین می لغزید.به سمتشان رفت تا انها را در آغوش بکشد ولی..همه عقب رفتند.

مونی آهی کشید می دانست این اتفاق می افتد نمی توانست سرزنششان کند.چیزی را از جیبش بیرون آورد که اگر توشا می فهمید همراهش است،احتمالا زنده نمی ماند.

به سمت آنها رفت.آرام گفت:

_نزدیک نیا مونی.اگه واقعا مونی هستی نزدیک نیا.

مونی تفنگ را به سمت آرام گرفت:

_اینو بگیر.اگه دیدی دارم کاری زدتون می کنم...بهم شلیک کن.

داشت لبخند می زد.

کیدو با کج خلقی گفت:

_و چرا باید به دلبر محبوب توشا اعتماد کنیم ؟

لبخند مونی تلخ بود.اشک هایش خشک شده بودند:

_چکش کن.باید پر باشه.

آرام با احتیاط تفنگ را از مونی گرفت.بعد مطمئن شد که گلوله دارد.مونی آهسته گفت:

_باید بریم به جایی بچه ها.

عشق کتاب پرسید :

_کجا؟

+پشت بوم.الاناست که هلی کوپتر استلا و آرتمیس و آیسان برسه.و همین طور کلوناشون.باید کلون هاشون رو بکشیم.

هلن کنجکاوانه پرسید:

_برای چی؟

+کتاب زیاد می خونه می دونی؟

عصبی خندید.

+به طور خلاصه داره کلون هایی درست می کنه که یه مقدار از مایع نغزی خودش رو بهشون تزریق کرده و ...

آرام جمله اش را کامل کرد:

_باعث میشه اگه بکشیمش دوباره برگرده.

مونی گفت:دقیقا.

و آستین لباسش را پایین کشید

رزرو

همه نفس هایشان را درسینه حبس کردند.

وقتی آستین کنار رفت، روی بازوی مونی، غده قلمبه و گوشتی دیده شد که مثل نوک دکل مخابرات چشمک میزد. حقیقتا صحنه تکان دهنده ای بود. کیدو خودش را جمع و جور کرد:«مونی... این.. چیه؟»

مونی لبخند کج و تلخی زد:«دوست دارم همه ماجرا رو براتون تعریف کنم بچه ها، ولی وقت نداریم. پس فقط سریع میگم.

نمیدونم این علاقه ی عجیب توشا کی شروع شد. ماجراش هرچی بود، دو سال بعد از اینکه همتون پخش و پلا شدید و بیان خلوت شد باهاش آشنا شدم. میومد تو وبلاگ، و فکر کنم آرشیومو سیصد بار خونده بود. روزی نبود که کامنت نده، و خب... من از اونجایی که همه رفته بودید تنها بودم و حرف زدن باهاش خیلی خوش میگذشت. واقعا خوش صحبت و خوب بود...»

چهره ی مونی رویایی شد. آرام مشتش را گره کرد، ولی به شکل out of character ی نزد مونی را نفله کند. چون خودش هم مونی را تنها گذاشته بود. «به هرحال، کم کم تو دنیای واقعی هم با هم دوست شدیم. بعد اون نقشه اش برای برگردوندن شکوه و عظمت به بلاگستان بهم گفت. اینکه میخواد بلاگرها رو برگردونه و بلاگستان رو متحد کنه. من همراهیش کردم، چون دوست داشتم همه برگردید! پس بهش اجازه دادم اینو زیر پوستم کار بذاره. اونموقع نمیدونستم منظورش از "برگردوندن بلاگرا" همون کلون سازیه، و اینکه میخواد به کل بلاگستان حکومت کنه و متحدش کنه!»

عشق کتاب تحت تاثیر داستان قرار گرفته بود و در فرط اشک ریختن بود. هلن، با بی احساسی تمام پرسید:«حالا این چیکار میکنه؟»

مونی گفت:«این کلید شکست یا پیروزی ماست. نقشه ی ب توشا. اگه کلونا رو نابود کنیم، اون میاد سراغ این. این آخرین جانپیچه، و بیشترین میزان روح توشا رو درونش داره.»

آرام گفت:«خب چرا همین الان نابودش نکنیم؟»

مونی با خونسردی گفت:«نمیشه. برای احتیاط و محکم کاری، کاری کرده تا وقتی کلونا نابود نشدن نشه اینو فعال یا غیرفعال کرد. تازه، این کلید درست کردن سرورها هم هست!»

آرام با اخم بیشتر گفت:«اصلا از کجا میتونیم بهت اعتماد کنیم؟ ممکنه تو نقشه ی جیمش باشی!»

مونی لبش را گزید، انگار سعی میکرد جلوی گریه اش را بگیرد. باورش نمیشد آرام داشت اینطور با او رفتار می کرد. هلن دست روی شانه ی آرام گذاشت(و دستش قطع نشد! هورا!):« میدونم که الان از مونی ناراحتی و حسودیت هم یه ذره گل کرده، ولی فعلا مونی تنها راهیه که داریم.»

آرام دندان هایش را به هم فشار داد، انگار تمام سعیش را میکرد که هلن را تا آخر عمر ناقص نکند. ولی در آخر بی هیچ حرفی سر تکان داد. مونی نفس راحتی کشید.

قبل از اینکه همه به خودشان بیایند، صدای هلیکوپترها درگوششان طنین انداخت. مونی فریاد زد:«اونا اینجان!»

هلیکوپتر با سر و صدا روی زمین فرود آمد...

#خلاصه:

الان آیسان و آرتی و استلا ازشون کلون درست شده،(هرچند کلون استلا هنوز نامطمئنه و کامل نیست) توشا چهره مونی رو پوشید و اومد بهمون پاتک زد، آیلین داشت کنترل میشد و سینیور با سیلی درستش کرد.

آیلین همه رو به در مرکزی راهنمایی کرد. عشق کتاب درباره تغییرات شرکت بیان گفت و اینکه الان رو ربات ها تمرکز کردن. پشت در اتاق مرکزی یه ربات بود، که همینکه مونی اومد متوقف شد. مونی واقعی! که حقیقت پشت هدف توشا رو گفت: اینکه میخواسته با درست کردن کلون از بلاگرا بلاگستان رو برگردونه، و در عین حال باهاشون جانپیچ (هورکراکس) درست کنه که کشتنش غیرممکن بشه. از طرفی، به کمک سرورها بر کل بلاگستان حکومت کنه.

نقشه ی ب توشا یه چیزیه که زیر بازوی مونی تزریق شده، و آخرین جانپیچ و قوی ترینه، و کلید سرورا هم هست. برای از بین بردنش اول باید کلونا رو نابود کنیم.

هلیکوپتر حاوی کلون آیسان، آرتی، استلا و خود توشا فرود میاد.

آرتمیس و آیسان داشتن نزدیک میشدن، و صد البته که نگاه همه به سوی استلا بود نه اونا. سنیور گفت «فکر نکنم هنوز از استلا کلون ساخته باشن» 

آرام گفت «آ..آره فک کنم!» 

-یعنی الان باید چجوری کلون آرتی و اینا رو بشکنیم؟ 

+ من چند تا مطلب این ور و اینا ازش خوندم، ولی با جانپینج کارمون خیلی....خیلی سخت میشه.

-شاید باید کلون ها رو با خاطره هامون نابود کنیم.... هوم؟ 

رزرو

ارام جواب داد: مگه توی دیزنی لندیم احمق؟

همین الان من از یه شکنجه گرانشی نجات پیدا کردم و زخم پام احتمالا عفونت کرده؛ خود تو کتفت خونریزی داره و ایلین کم مونده بود خودشو بکشه. اونوقت با خاطراتمون چه غلطی بکنیم؟

کیدو سعی کرد اوضاع را مدیریت کند:

_لازم نیست هربار بلاهایی که سرمون اومده رو دور کنی ارام... بعلاوه یکم ملایم تر! هیچکدوم تو وضعیت روحی خوبی نیستیم بیاین بدترش نکنیم

ارام چنگی به موهایش زد و بلند بلند فکر کرد:

_کلون درواقع یه کپی از ما تو دنیاست، پس یعنی... یه بخشی از احساسات آیسان و ارتی تو وجودشونه نه؟ اره اره.. و میتونیم با مرور خاطراتمون احساساتشونو تحریک کنیم.. شاید نشه با خاطرات جلوشونو گرفت اما میشه ضعیف و گیجشون کرد!

هلن خندید: اول از همه بهش میتوپی که مگه اینجا دیرنی لنده، و بعد حودت از نقشه اش استفاده میکنی؟ 

ارام تصحیح کرد:

_ در واقع نقششو تصحیح کردم و با تقشه خودم به تکامل رسوندم؛ حالا هرچی.

کیدو و سینیور.. هی سینیور از دستم ناراحت نباش،میدونم یکم تند رفتم.

عشق کتاب که بعد از توبیخ شدنش توسط ارام سکوت کرده بود لبخندی زد: بهت عادت کردم و دیگه پوست کلفت شدم،بعلاوه یکم حرفم عجولانه بود

از صورت ارام نشهص بود از رفتار خودش رنجیده اما عذرخواهی زا به بعد موکول کرد. الان کارهای مهم تری داشتند.

_اوه داشتم میگفتم؛ سینیور و کیدو و ایلین باهاشون رو در رو بشین. تا میتونین با مرور خاطرات احساساتشونو تحریک کنین و کاری کنین دچار تناقص بین احساسات و دستوری که بهشون داده شده بشن، هلن و انولا، نیتونین از اتاق مهمات برام اسلحه بیارین؟

نگاه انولا نگران شد: اسلحه؟

آرام چشمهایش را در کاسه چرخاند و لبخند ریزی زد:

_قرار نیست به کسی از ما اسیب برسه ولی در نهایت باید بتونیم کلون ها رو از پا در بیاریم درست میگم؟

+بسپرمش به ما،برات میاریمش.

و بعد با هلن به سمت ساختمان دویدند.

تقریبا همه مسئولیتی داشتند، ارام نمیتوانست به تنهایی از پس دو کلون کار کشته دوستانش بر بیاید.. ای کاش.. ای کاش کس دیگری هم انجا بود...

رزرو! 

ولی هیچ کس اونجا نبود غیر از خودش...پس ای کاش گفتن را رها کرد و رفت سر کاری که باید انجام میدادن. میتونست آیلین و سنیور رو ببینه که دارم با کلون ها حرف می زنن؛ احتمالا از چت هاشون می گفتن، یا سوتی هاشون یا دوستیشون! کاری که آرام هیچ وقت نمی تونست انجام بده. 

زمان مثل برق و باد می‌گذشت، هلن و انولا با چند تا اسلحه برگشتن. 

آرام گفت: ممنون! 

هلن گفت: هنوز نتونستن درستشون کنن؟ 

-نمی دونم؛ باید بریم ببینیم. 

آروم به اونا نزدیک شدن. میشد استرس عشق کتاب رو دید، و کیدو؟ می تونستن حس کنن که همون لحظه توانایی اینو داشت که لت و پارشون کنه.آرام به آرومی به سینیوره گفت «چی..شد؟» 

سنیور: اونا اونا....کلون نیستن....اونا خودشونن...اما خاطره هاشون پاک شده. 

-یعنی چیی؟! 

+یعنی الان ما با چند نفر طرفیم که هیچی از بلاگستان نمی دونن، غیر از همونایی که توشا تو مغزشون ریخته.

و میشد آرتمیس تقلبی رو دید که تلاش میکرد کیدو رو بکشه.....

رزرو

آقا یه خلاصه میدین؟

خب الان آرتی و آیسانی که با استلا اومدن خود واقعی شون بودن که حافظه هاشون پاک شده؛یا کلون بودن؟

مونی به تلخی گفت:فکر کنم بدونم باید چیکار کنم...

آرام عصبی شده بود:خب یه غلطی بکن!!

مونی لبخند زد و به سمت اون سه نفر رفت.دستاش رو دور شونه های اونا حلقه کرد و چیزی رو زیر گوششون زمزمه کرد.

کیدو نزدیک بود و تونست یه سری کلمات نا مفهوم رو بشنوه:

خانواده...وفاداری....دروغ...توشا.....باهم...برای همیشه.

برق آشنایی یه لحظه توی چشم های آرتمیس درخشید،بعد به سمت استلا برگشت و بغلش کرد:استلا!!نمی دونی چقدر خوشجالم که دوباره می بینمت!!!

استلا به سمت مونی لبخند زد:ممنون ماهکم.

آرام دست به سینه پرسید:چرا به حرف تو گوش می دن؟

مونی ساعدش رو دوباره نشون داد:چون من اینو دارم.این نشونه ی توشاست.اونا حرفامو بخاطر این باور می کنن.و اثرش بیشتره...چون..واقعیت داره.

بعد یه نیش خند شرورانه روی صورتش نشست:آرام ،شاید اگه تو نباشی ما بتونیم دوباره بلاگستان رو برگردونیم.تو یه متکبر مزخرفی!توشا راه اشتباهی رو پیش گرفته،ولی هنوز کاملا فاسد نشده،کمک اون شاید بیشتر به کارمون بیاد

عشق کتاب هوشیار شد:چی میگی مونی؟؟؟!!!

مونی یه اسلحه رو به سمت آرام گرفت:دارم میگم شاید یه نفر باید حذف بشه.

صدای شلیکی شنیده شد.آرام گفت:و اون یه نفر تویی.

مونی اسلحه و انداخت و لبخند زد:ممنونم آرام.

آرام شوکه شد.همه ی بچه ها به سمت مونی دویدن.تیر به شکمش اصابت کرده بود.

استلا گفت:بخوابونینش روی زمین !می تونیم جلوی خون ریزی رو بگیریم.

مونی دستش رو بالا آورد:نه وایسا.

یه قطره خون از گوشه ی لبش به پایین سر خورد:ممنونم آرام.می دونستم به موقع..ازش...استفاده می کنی..

آرام به تفنگی که مونی بهش داده بود نگاه کرد.تازه داشت می فهمید:چیکار کردی لعنتی؟؟!

_گلوله ..های..اون..سمی اند.

به طرز عحیبی لبخند می زد.

_حالا که ..خاطرات بچه ها..برگشته..مایع مغزی توشا اثرش میره...ولی من..من آخرین هورکراکسم...با تصمیم خودم اونو بهم..تزریق کرد..

عشق کتاب فهمید:فقط با مرگت از بین می رفت

_کاری..که شما..نمی کردین..منو ببخشین بچه ها..

لبخند هنوز روی صورتش بود:چاره ی دیگه ای جز تحریک اعصابتون نداشتم..

عشق کتاب با گریه گفت:قراره ستاره بشی مونی..

مونی به آسمون نگاه کرد:نه..سینیور من زو نایت شید نیستم. ...ولی

به هلن نگاه کرد:می خوام روی ماه راه برم.

هلن ناخودآگاه گفت:walking on the moon

مونی با آخرین نفساش گفت:we could walk forever

walking on the moon

بعد همه رو از نگاه گذروند:کیدو،آرام،آرتمیس،سینیور ،آیسان ...همه و همه

بعد چشماش رو بست.

مونی برای همیشه چشماش رو بست

رزرو! 

وای وایی ولی شخصیت آرام چه خوبب شد!! ووهوی کل بدنم از هیجان نوشتن داره میلرززه!! تا ابد الان عذاب وجدان میداره و... وای خدا چه دراماتیییک!!

@آرتی

به نظرم الان وقت نابودی خود توشا با قدرت دوستی و خشم حاصل از مرگ مونیه :دی ولی اینکه بعدش قراره چی بشه... یا پیروزی قراره چه قدر تلخ باشه... اونجاش احتمالا سخته!

آرتمیس گفت «الان این پایان داستانه؟» 

آرام گفت «احتمالا» 

هلن گفت «هی هی هی! احمقا! توشا هنوز زندست! باید بریم به سمت ساختمون مرکزی و اونا بکشیم، درسته ضعیفه...ولی....بازم امکان داره بخواد حمله کنه» 

یکی از اون بالای ساختمون ها گفت: 

«مونی احمق، احمق احمق!! دوستش داشتم ولی احمقققق» توشا بود. ادامه داد «پایان داستان باید به نفع من تموم بشه؛ عمرا بزارم شماها برنده شین! مامان من چیزی که تو لالایی هات بهم می گفتی رو عملی می کنم!» 

و دوباره یه سری دکمه زد، همون شبیه سازی هایی شبیه به ماشین زمان بودن. آرام گفت «حدس می زدم...می دونستم اینا نابود کننده ان» 

سنیور گفت «یعنی چی؟!»  

«یعنی این نقشه ج ی توشا عه، این وسیله می تونه هر چیزی که تو زمان حال هست رو از بین ببره؛ بعدش زمین به حالت اول برمیگرده ولی همه آدما می میرن» 

-یعنی خود توشا هم می میره؟ 

+آره.

باد و برق و الکتریکیه همه جا رو گرفته بود، استلا داد زد «ی..یعنی..ما می میریم؟!» 

آرام گفت «آره این پایان داستانه، هممون...» نتونست حرفش رو ادامه بده، آرتی اون و استلا رو به یه جای سیاهچاله مانند زیر زمین انداخت و قبلش گفت «پنج دقیقه وقت داری» آرام اونجا رو می شناخت، اونجا همون جایی بود که چند سال به آرتمیس رو اختراعات کار میکردن.

آرام گفت «وای مونی تو معرکه ای!!» 

استلا گفت «چی داری میگی؟» 

آرام گفت «مثل اینکه یادت رفته اینجا جهان موازیه» 

-خب؟!

+ آرتی می خواد که برا خودمون تو چند سال بعد اینجا یه نامه بزاریم، و ازشون بخوایم که یه جوری نجاتمون بدن.

-خب؟! 

+ یعنی اینکه درسته الان از این اتاق بریم بیرون می میریم ولی چند سال بعد با کمک خودمون تو این دنیا نجات پیدا می کنیم.

-خب؟! 

رزرو!!

بعد آیسان من مینویسم :"

رزرو 

+ الان مینویسه و تمومش کرده XD :\

+الان نمیتونم بهت توضیح بدم استلا؛وقت نداریم..

نگاه آرام دگرگون شد،ترس،استرس و نگرانی تو چشم هاشون به آرامی می رقصید.

+استلا.دو راه بیشتر نداریم.

_میدونی که بدون اینکه من چیزی بپرسم باید ادامه بدی!

+راه اول اینه که هممون بمیریم و منتظر یه نجات باشیم.یا اینکه یک نفر مون خودش رو طعمه کنه تا بقیه نجات پیدا کنن.

_و اون طعمه ما نیستیم آرام!نه.مونی دیگه نیست.ما نباید کمتر از این به خونه ها مون برگردیم.

درماندگی به همراه قطره های عرق از سر و صورت آرام می بارید،نفس هاش ریتم تند تری رو از پیش گرفته بودن.دست ش رو روی دست استلا گذاشت:

+ولی بهتر از اینه که هیچ وقت به خونه برنگردیم!

استلا نفهمید؛نمیخواست بفهمه.نبایدم میفهمید.اینجا ته خط بود؟

بیرون از اتاق صدای درگیری میومد؛واضح بود که بچه ها با یه سری ربات و نسخه های کلون شده درگیر بودن،جنگیدن بچه ها با اونا هیچ فایده ای نداشت،فقط نیروی نداشته ی عشق کتاب و بقیه تحلیل میرفت.

آرام از جاش بلند شد،اتاق رو برانداز کرد.چند تا اسلحه برداشت با اینکه میدونست بی فایدست.یکی شون رو هم دست استلا داد و فرستادش بیرون.

استلا که هنوز گیج بود و داشت دیوونه می شد با عصبانیت شروع کرد:

_آرام من کجا باید برم؟ تو تنهایی تو این ساختمون چیکار داری؟ مگه قرار نبود یه نامه بنویسیم؟ 

+استلا؛اون بیرون بچه ها رو ببین.دارن با تمام تواتشون میجنگن.با اینکه بی فایدست و کاری رو جلو نمیبره.فقط دارن از جونشون محافظت میکنن.

در ضمن نمیتونم بزارم مونی روی ماه تنهایی قدم بزنه.موچی هم هندزفری هاش تو جیبم جا مونده؛شاسد دلش بخواد یه بار دیگه هم اسپرینگ دی گوش بده:)

بغض؟ کمترین چیزی بود که تو چشم هاشون وجود داشت.

از بیرون صدای فریاد وحشتناکی اومد.استلا که نتونست راجب موچی چیزی بپرسه.بیرون شتافت تا به بقیه کمک کنه.رو به آرام کرد:

_آرام.داستانمون رو قشنگ بنویس:)

آرام با لبخند غمگین و پر از دردی قدم های استلا رو با نگاهش دنبال کرد و به سمت طبقه ی بالای ساختمون رفت. میدونست میخواد چی کار کنه.

خوشبختانه توشا روی بالا پشت بوم تنها بود.

به آرومی وارد شد و به محض دیده شدنش توشا بعش حمله ور شد:

_تو از کجا اومدی اینجا لعنتی.؟

+مهم نیست از کجا اومدم.مهم اینه که کجا میریم! 

و از اون پوزخند های وحشتناکش پاشید به صورت توشا.

توشا معطل نکرد.رفت سمت دکمه.اگر فشارش میداد.همه ی آدم های اونجا نابود میشدن.

_برام مهم نیست که خودم از بین میرم مهم اینه که روح مادرم که به دست یکی از اون گولاخ های عوضی میهن بلاگ کشته شد شاد باشه.

آرام هم ساکت نموند:

_برای من هم مهم نیست که از بین میرم.مهم اینه که دوستام سالم به خونه برگردن.

با تمام شدن جملش.وردی رو خوند.خاطرات آرتمیس تو گوشش زنگ زد.همون سیاه چال تلپورت..ولی نکته بدش اینجا بود که نمیدونست این دفعه به کجا تلپورت میشه.

باز شدن سیاه جالی کنار خودش و توشا،همزمان با فشرده شدن دکمه نابودی توسط توشا بود.

آرام بازو هاش رو چسبید و خودش و توشا رو داخل اون سیاه چالی که تو هوا باز شده بود کشید.

همه حا ساکت شد.نگاه تمام کسایی که پایین ساختمون بودن به نقطه ای که چند لحظه پیش آرام اونجا بود معطوف شد.

آرتمیس میدونست که آرام چی کار کرد.ساکت شد. همه نگاه ها به استلا که آخرین لحظه کنار آرام بود برگشت.

استلا از جیزی خجالت نکشید بغض پر صدایش رو شکست و با ناله ای که از نهادش سر داد گفت:

_گفت نباید مونی رو روی ماه تنها بزارم...

آیسان خدا خفت نکنه؛بغضم گرفت:")

@آرتی سد اند تر از این؟

هنوزم میشه یه خیز بگیره و چند تا دیگه بمیرن..دقت کنین :دی

آقا تموم نشده..هنوز نمیدونیم تکلیف بقیه چی شد..آرامم هنوز نمرده..

ممکنه زنده باشه==

تازه کلون های شرور آرتی و آیسان نابود نشدن؟ شدن؟

XD

خیلی مرگ و میری میشه

اینوه بقیه در سوگ اونا غمگین باشن بهتر نیست؟*نشانه های سادیسم*

@آرام

نه باید بازم بمیرن ولی دسته جمعی..:دی

یه ایده خوب میخوایم الان

یا بازمانده ها حافظشونو از دست بدن و همو نشناسن و از صفر شروع کنن*-*

چرا ابنجوری می کنین خبب YYYYYTTTTT هققق TT

تیری تو وان!

لتس گیوینگ ایده.ایده بریزید یه تصمیم خفن بگیریم ==

بابا مرگ آرام خود منو احساساتی نکرد.من الان مرضم چیه؟ یعنی بد نوشتیم مرگا رو که تاثیر نداره؟ =|

@مونی

موافقم.. کلیشه ای و قابل پیشبینی میشه

پس یه چیز غیر مترقبه تر =*=

رزرو

منم میگم همه بمیریم بی مزه میشه.

اینکه بعضیا زنده بمونیم و مجبور بشیم با مرگ آرام و مونی و موچی کنار بیایم خفن تره!

بعد آقااا آیسان!!چرا آرامو کشتی؟ میتونستیم تا ابد تو عذاب وجدان و غصه ی مرگ مونی نگهش دارییم!

@ایسان

نه سناریو و اینا خوب بود،ولی وقای یکی میمیره جنبه های احساسی و توصیف احوال و رفتار دیگران اشکبارش میکنه•-• خیلی این جنبه اش ضعیفه تو داستان:/

آقا خود کوشا بیاد چی؟

میخواین مثلا به سری کاراکتر اضافه کنیم؟ 

@آرام

اوهوم! ولی با ویرایش این جزئیاتو میشه اضافه کرد

@هلن

خبیث:"

@ایسان

نه کاراکتر اضافه شه دیگه خیلییی طولانی میشه نمیشه جمعش کرد...

یک ایده مضخرف..

یکی بپره اون وسط خودشو برای آرام که داره به دست توشا کشته میشه فداکنه که آرام بشه عذاب وجدان اندر عذاب وجدان :ا

آقا کی گفت الان آرام مرده؟ انقدر تصور مرگش جو داد؟ xD

ما نگفتیم آرام مرد که :|

@پری

میخوای همه دوستامو بکشم که عذاب وحدانم تکمیل شه؟:/

@ارتی

اخه تنها راه سد اندینگ شدن که مرگ و میر همه نیست:]

@آیسان

نه دیگهه! Show, not tell میکردیم. مثلا آرام به شکل عجیبی آروم و غصه داره، و بعد از تموم شدن همه چی، یه سخنرانی میکنه که بیاید همه برگردیم کمک کنیم بلاگستان رو بازسازی کنیم. اگه مونی رو تنها نمیذاشتیم هیچوقت به دام توشا گرفتار نیمشد، اگه انقدر تبعیض بین بلاگفا و بیان و میهنبلاگ وجود نداشت اصلا توشایی بوجود نمیومد. معلوم نیست چند تا مونی و توشا اون بیرونن که ممکنه فاجعه بیافرینن.

همه هم تحت تاثیر قرار می گرفتن و تصمیم میرگفتن برگردن!

@پری 

وای 😂😂😂😂😂😂

آرام بشه عذاب وجدان اندر عذاب وجدان 

@دوباره آیسان

ددرررسته! فعلا آرام با توشا تو سیاهچالن! ممکنه آرام با توشا حرف بزنه، از عشق مشترکشون(!) به مونی بگن، به اینکه هردو بلاگستان رو دوست دارن و میخوان بهترین چیز براش اتفاق بیافته و... 

ببینیم مونی چیکار میکنه فعلا *-* دارم خیلی وراجی می کنم

@پری

میخوای همه دوستامو بکشم که عذاب وحدانم تکمیل شه؟:/

@ارتی

اخه تنها راه سد اندینگ شدن که مرگ و میر همه نیست:]

آقا به چیزی...

الان بچه ها تو جهان موازین!!

شاید آرام برگشته باشه به جهان خودشونو و...

خب چیه یکی اون وسط باید زیر بار تحمیل عذاب وجدانات قرار بگیره دیگه XDDD

آرام و توشا نمی دانستند کجا هستند.حالتی خلأ وار آن دو را در بر گرفته بود.لبخندی بر لب های آرام نشست .توانسته بود دوستانش را نجات دهد..

صددی هق هقی توی خلأ پیچید .با تعجب به توشا چشم دوخت که داشت گریه می کرد.پوزخند زد:نابغه ی دیوونمون که داشت یه دنیا رو نابود می کرد الان داره گریه می کنه؟

توشا دندان غروچه کرد:تو مونی رو کشتی؛نذاشتی من انتقام مادرم رو بگیرم!!

آرام خونسردانه گفت:الان می خوای چیکار کنی؟منو بکشی؟

توشا درمانده به محیط اطرافشان نگاهی انداخت.نمی دنست کجاست.اگر آرام را هم می کشت چیزی عایدش نمی شد.

_قبل از اینکه محبوب تو باشه،رفیق من بود.

با تعجب به آرام نگاه کرد که حالا داشت در آن خلأ ،به تنها منبع نور ،ماهی بزرگ و کامل در دوردست نگاه می کرد

رزرو

ما که نمیدونیم کجا تلپورت شدن :دی

@هلن

با دستای خودم میکشمت*-*

@مونی

زحمت کشیدی :| گفتم الان میزنه یه چیز خفن اضافه میکنه ==

بچها اگه دیدین من خیلی بی مصرف شدم بکشینمXD

یه مرگ دراماتیک ترجیحاXD

تلپورتشون کنبم تو أتیش جهنم D:

@آرتی 

من همیشه ایده هام خوبه ناپی  :/xD

+میشه منم بمیرم؟ باحاله 😂

@آرتی

نه بابا غرور چیه.الان مونی کاملا گزاشتمون تو خماری دوباره /:

بابا چیه همه خواهان مرگ خودتونین ا :"ا هی جسد بیوفته رو دستمون =-=

مونی عشقش کشید:/

@هلن

وات دِ هِل:////

بچه ها آرتی راست میگه دیالوگ پردازیامون کم بود بیشتر توصیف داشتیم =/

مونی میگم الان اینی که تو نوشتی.توشا و آرام کجان؟ *-*

مگه قرار نبود تله پورت شن؟ یا اینکه تو یه سیاه چاله یا حفره زمانی زندانی شن ؟

از دیالوگات بزرگان بیاریم :ا

میگم نظرتون چیه سری بعد برای این داستانمون فن فیک بنویسیم؟😂😂😂😐

- انقدر رفاقتمون عمیق بود که همه فکر می کردن بیشتر از رفاقته.

چشمش را بست و دندان هایش را از خشم به هم فشرد.معلوم نبود از دست خودش عصبانی است یا مونی یا دنیا.

توشا حیرتش را جمع و جور کرد و نیشخندی زد:«رفیق، هان؟ رفیقی که رفیقشو تنها گذاشته چه معنی داره؟ فکر نکنم حتی پستای آخرشو خونده باشی، که چقدر از رفتن همه و مخصوصا تو ناراحت بود.»

آرام با چشم های شعله ور از خشم بهش نگاه کرد:«درسته! درسته من اینکارو کردم و پشیمونم. من... مونی رو کشتم. ولی همش تقصیر تو بود! اگه تو اون ماده مغزی لعنتی رو بهش تزریق نکرده بودی، هیچوقت به فکر خودکشی به دست من نمی افتاد! اگه انقدر از هدفت دور نمیشدی...»

«کی گفته من از هدفم دور شدم!» توشا غرید. «این از اول هم هدف من بوده. گرفتن انتقام مادرم... مونی... بلاگستان خوب و کامل!»

آرام با خونسردی گفت:«من مطمئنم که تو از اول خوب بودی. مونی ساده نیست... اگه واقعا قصد بدی داشتی، می فهمید و همون موقع جلوتو میگرفت. امکان نداشت بهت انقدر اعتماد کنه.»

عزم و خشم در چشم های توشا کمی لرزید و سست شد. آرام صبر نکرد و ادامه داد:«این مسخره بازی رو تمومش کن. اگه واقعا یه ذره، حتی یه ذره مونی رو دوست داشتی، می فهمیدی که اون احمقِ مهربون چقدر به دوستاش اهمیت میداد. مرگش رو بی فایده نکن.»

در این لحظه، آرام انتظار هرچیزی را داشت. اینکه توشا فریاد بزند و با خنده ای هیستریک بهش حمله کند، یا اینکه دکمه ای را فشار دهد و هردوشان را از هم بپاشاند. برای هر احتمال هم آماده بود، به جز...

به جز اینکه، زانوهای توشا زیر وزنش کم بیاورند، و او روی زانوهایش فرود بیاید، در حالیکه گریه می کرد و اسم مونی را تکرار می کرد.

او اصلا برای رو به رویی با این احتمال آماده نبود. داریم درباره ی آرام حرف میزنیم ها!

رزرو! 

- همینطوری داریم کمتر میشیم. آرام، لعنتی، باورم نمیشه. 
عشق کتاب این رو با صدای ضعیفی گفت. بعد از این حرف، همه شکسته شدن، دیگه کسی چیزی برای از دست دادن نداشت. مگه دوستاشون مهم نبودن؛ چه اهمیتی داشت که غرورشون پایمال بشه. اصلا مگه گریه ایرادی داره. 
 چند دقیقه به همون صورت گذشت، تا اینکه آیسان به حرف اومد :« ما از دستشون دادیم. درسته اونا رفتن؛ ولی برای ما جونشون رو از دست دادن. نمیتونیم برشون گردونیم درسته ؟ پس بیاید با راه رو پیش گرفتن، بهشون نشون بدیم که رفتنشون الکی نبوده. » 
 آرتمیس پر حالی که صورتش رو از اشک پاک میکرد، گفت :« مرکز سرور ها دقیقا به همین اتاقی که ربات ها بودن چسبیده. به هرحال، با وجود از بین رفتن توشا، الان دسترسی بهش اونقدرم سخت نیست. » 
 بعد شروع به حرکت کرد و با خودش راهی که باید میرفتن رو زمزمه کرد :« سه تا به جلو، هفت تا به چپ. » بعد وقتی رسید، گفت:« دقیقا باید ورودیش همینجا باشه. »
 آیلین با بی حوصلگی گفت :« ولی جالبه که من اینجا هیچ دری نمی‌بینم. » 
آرتمیس با عصبانیت پاش رو به زمین کوبید؛ و یکدفعه زیر پاش خالی و وارد زمین شد. 
بچه ها که تعجب کرده بودن، به پایین نگاه کردن و آرتمیس رو صدا زدن. 
- من این پایینم، حالم خوبه، فقط صبر کنید من برم اونور... 
ولی متاسفانه آیسان و هلن توجهی به ادامه ی حرف آیسان نکردن؛ چون روی آرتمیس فرود اومدن. 
- دستتو از روی کله ی من بکش کنار. این پای کیه اینجا. 
هلن این رو گفت و خودش هم رفت گوشه ی اتاق. 
وقتی عشق کتاب، آخرین نفر وارد اتاق شد، تازه همه متوجه دورتادور اتاق شدن؛ یک اتاق خالی با دیوار های سرمه ای و نور خیلی ضعیف. نوری که دقیقا از بین دیوار ها میتابید. 
 آرتمیس گفت:« بهتره وقت رو تلف نکنیم. » بعد رفت کنار یک در بزرگ که صفحه ی شیشه ای با اعداد و حروف روش بود. 
 انولا که میدونست اینجا به رمز عبور اون نیاز دارن، کنار آرتمیس رفت و با یه نگاه به آرتمیس فهموند که بره کنار و رمزش رو نبینه. 
 آرتمیس پوفی گفت و سرش رو برگردوند. 
- درصد باز شدن کمه. 
انولا این رو گفت و به بقیه نگاهی کرد. 
آیلین با تعجب گفت:« منظورت چیه ؟»
- اینجا یه درصدی برای باز شدن در میاره، و اون عدد با رمز من فقط تا هفتاد درصد می‌ره. فکر کنم شاید اگه رمز های بیشتری هم باشه، جواب بده. 
 با شنیدن این حرف، همه ی بچه ها کنار در رفتن و به نوبت ( و البته بدون نگاه کردن به رمز دیگران ) رمز عبورشون رو وارد کردن. 
 بعد، همه دستاشون رو روی قسمت کناری صفحه ی اعداد و روی هم قرار دادن و چشماشون رو بستن. 
- رمز عبور، غیر فعال شد. 
 در، به صورت خودکار باز شد و نوری از اون طرف به اتاق تاریک تابید. 
انولا، با صدایی که همه بتونن بشنون گفت :« حاضرید ؟ »
و وقتی همه تایید کردن، وارد مرکزی ترین نقطه ی مرکز کنترل شدن..

@ آرتمیس

همه چتا و... رو پاک کن، یه نفر بیاد پاک گیج میشه

اهه برین کنار بینم =-=

رزرو!

بچه ها وایسین!

چقدر جای سینیور خالیه:/

@آرام

خیلی*-*

الان بچه ها فرضشون رو اینه که آرامم مرده.

همبن طور چندی قبل مونی همچین مرگیو داشت.

الان باید یه عده ناامید بشن و درجا بزنن طبیعتا.وقتی مرگ سه نفر رو جلوی چششون دیدن .

@ آیسان 

درسته.

برای ادامه چیزی که خودم نوشتم، اینطوری باشه خوبه...

رزرو بعد از پری 

همه چشماشونو از نوری که میزد بستن..

یواش که چشماشون به نور عادت کرد یکی یکی "وای خدا!" و "واااااو" گفتناشون بلند شد..

کلی آدم مدام در حال اینور اونور رفتن بودن...صدا همه جارو پر کرده بود...قطعاتی بین یک تا دو متر بین ملحفه های سفیدو در حال بار زدن بودن...

عشق کتاب با تته پته گفت:ا..اونا..چین؟

هلن با ناامیدی گفت:نه...نه..اونارو..کجا دارین می برین...

انگار اولین نفری بود که فهمید اونا چی هستن..

دو زانو روی زمین فرود اومد:اونا...بلاگران..

همه با چشمای گرد شده بهش خیره شدن..بلاگرایی که از کار انداخته بودنو از بین می بردن...

کیدو موهاشو چنگ زد:ولی آخه...

همه داشتن از بیخ و بن ناامید میشدن...

آیسان گفت:امکان نداره بتونیم کاری بکنیم...نمی تونیم نجاتشون بدیم..همینطوریشم نصفشون از بین رفتن..

ولی صدایی اونارو به خودشون آورد:نباید بذاریم...

همه به جثه ی 160 ای که وایساده بود خیره شدن:بخاطر همه ی اونایی ام که از دست دادیم نمی تونیم تسلیم بشیم...

پری..شاید اینجا می تونست بدرد بخور باشه..

اگر اشتباه نوشتم چیزی که باید میدیدمو حذف کنین پارت منو :ا

بچها یه سوال

الان پرسون کوش؟:/

@پری

واو نه خوبه! یعنی دارن از سوزوندن بلاگرای قدیمی انرژی نقشه های شیطانیشون رو تامین میکنن...

واهای! برین بلاگرا! تسلیم نشید!!

رزورو بعد @انولا

پرسون تو بخش ف ی ل ت ر  یاس :ا

من میخوام پرسونمو نجات بدممXD

آقا

رزرو بعد هلن

ولی اگه دیدین نیومدم ادامه بدین

سنپپپاااییی منم میام باهات XDD