کافه بیان

فرست!!D:

سکند :دیی

+تو درباره چیزی که بهش اعتقاد داری سوال نمیکنی، چون اجازشو نداری. ولی من اینکارو میکنم.

هایپشیا، فیلم آگورا

بگین که منظورو درست فهمیدم:"

هلن من چیپس میخواستم قبول نیست-.-

خداروشکر ترسیدم باز گیج بازی دراورده باشم*-*

فیلم آگورا محشره و بسیار عرناک...پیشنهاد سرآشپزهD:

"اگر به نجوم و فلسفه و مسائل اجتماعی و مذهبی و تاریخ علاقه دارید، این فیلم مخصوص شماست"

ایکاش در طول زندگی هر هیولایی رو که شکست میدادی و به ذخیره XP هات اضافه میشد میتونستی ببینیش، و وقتی پر می شد برات «تبریک! شما این مرحله رو فتح کردید!» میومد :"

قابل توجه نوادگان بیکار و فضولم که اومدن اینجا ببینن از من چیزی به یادگار مونده یا نه :

*حالا که تا اینجا اومدین میرین همه نظراتو با آب طلا روی دیوار های سازمان ملل حک میکنید وگرنه اون دنیا باهاتون به صورت خیلییییییی خشن و فیزیکی تسویه حساب میکنم^^*

احساس می کنم خیلی این پست خوبی میشه :" باید وقتی بزرگ شدم دوباره بیام اینجا...

‍من کیوتم

تو کیوتی

ما کیوتیم

همه کیوتیمممممم

جیمین

سلام انسان صد سال آینده،میگم تو هم هنوز منتظر آینده ای؟

این یادت باشه که تو خودت آینده ای!

تو همیشه برای گذشتگان خودت آینده محسوب میشی؛منتظر فردا نباش.

@انسان آینده

اگر جمله آیسان چانو روی سر در آکسفورد ثبت نکنین زنده میشم جفت پا میام تو صورت همتون ^^

چانمینا خیلی خفنه نمیتونم تحمل کنمTT

اگه فقط یه نفر باورت داره، به خاطر اون یه نفرم شده،

JUST DO IT, YO!

کو شینوون

-تاریکه.نمی ترسی لولوها بیان بگیرنت؟

+فکر نکنم حتی هیولاها هم اندازه ی آدم ها ترسناک باشن

-چطور؟

+چون من هیولاییم که از آدم ها می ترسه.

-منم همین طور

این مال یه فن فیکشن سگ های ولگرد بانگو بود.قشنگ بود این تیکش خیلی

اگه برات مهمه که مردم فک کنن دیوونه شدی، هیچ وقت دانشمند خوبی نمیشی. 

-کتاب خداحافظ برای همیشه و مرسی بابت اون همه ماهی

" انسان آینده ی عزیز 

 بگذار واقع بین باشم؛ تو از هر هرکس دیگر به پایان دنیا نزدیک‌تری ! پس هر لحظه ات را جوری بگذران که اگر حتی زمین در چند دقیقه‌ی ( یعنی برای ما صد و هفت سال و دو ماه و پنج ساعت و پانزده دقیقه ) دیگر درحال نابود شدن بود، تو چشمانت را ببندی و آهنگ مورد علاقه‌ات را زمزمه کنی. 

با آرزوی لبخند زدن زندگی به تو 

دوستدار تو از صد و هفت سال و دو ماه و پنج ساعت و پانزده دقیقه‌ی پیش"

انسان آینده که داری کامنتا(پلاس: شما هم همینو میگید دیگه؟ اینکه جور دیگه ای صحبت کنید و اصلا نتونی حرفامو بخونی غم انگیزه..) رو می‌خونی و الان رسیدی به اینجا، باید بگم سمر(پلاس: با دو تا فتحه روی دو حرف اول) کسی بود که صبح اومد توی پنلش و یکهو با یازده-دوازده تا ستاره روبرو شد(پلاس: چیزی که تا اون لحظه قدری نادر به نظر می‌اومد). در نهایت، همشون رو خوند ولی رفت واسه یکی از ستاره های قبلاً خاموش شده کامنت گذاشت(پلاس: البته اگه این کامنتی که داره می‌نویسه رو حساب نکنیم). لازم به ذکره که کلی هم پیش نویس داره ولی خودشم از ریخت نوشته هایش خوشش نمیاد. گفته بود میخواد به خودش اجازه اشتباه کردن بده ولی "گفتنش" راحته، نه؟

باری به هر جهت، اگه تا اینجا خوندی احتمالا خودت هم متوجه شدی که نه چیز ارزشمندیه و نه میتونی توی ماجراجویی هات ازش استفاده کنی(پلاس: ولی شاید بتونی به اون اژدها عه یا هر کی بگی اگه ازش مفهوم استخراج کنه مبارزه رو ول می‌کنی. و بعد میتونی بذاری اون با این کلمات بی سر و ته سر و کله بزنه و آخرشم به جایی نرسه. اصن میبینی چقدر به فکرتم انسان آینده؟ نه جدا میبینی؟). به هر حال. الان این سمر(پلاس: همچنان با دو فتحه) که تا اینجا رو با تبلت نوشته و دهنش سرویس شده باید بره ببینه واسه پروژه اش چیکار میتونه بکنه و قراره دهنش سرویس تر بشه(پلاس: ولی من به همون عکسا راضی بودم به ریش مرلین) پس، فعلا.

نوشته هایش؟:|

نوشته هاش.. تف به کیبورد.

فقط واسه من فونت خرابه؟(تو تبلت اینجوری نبود ولی الان فونتو خیلی بد نشون میده.)

من خیلی خوشحال ام.

بالاخره حس می کنم می تونم بنویسم.

نه اون قدری که بقیه خوششون بیاد و "وای این دیگه چی بودT-T" زیرش بنویسن.

یا نه اون قدری که حتی بقیه متوجه ش بشن.

ولی حس می کنم میشه؛که اون قلم زمین افتاده رو برداشت.

دیگه وقتی تو خیابون قدم میزنم،تلویزیون میبینم ذهنم دنبال جمع آوری ایده ست.

دوباره با دیدن هر چیز جدیدی تو ذهنم پست ها و نوشته های مختلف مینویسم.

حداقل این پرت و پلا نوشتن اون قدری هست که یه گوشه ای از احساس کمال گرایی م رو ارضا کنه..

یا میشه به صورت دیگه ای گفت:

نوشته هام جرات منتشر شدن دارن!

دیوونه ام که یه پست کامل معرفی کتاب رو که تو دو ساعت نوشتم رو یهو انصراف زدم- 

خلاصه اینکه هرکس هستی و این کامنت رو می خونی پیشنهاد می کنم کتاب کتابخونه نیمه شب رو بخونی. 

 یه روز فقط خودت میمونی و چیزایی که بهشون رسیدی، چیزایی که امیدوارم آرزوهات باشن ~

تا حالا شده بدنت از عصبانیت بلرزه؟ اوکی من الان همین حسو دارم.

اگر می خوای بمیری برو بمیر...

فقط یادت نره که یکی خیلی دوستت داشت.

خدافظ :")

طومار عزیز،

من امروز یاد گرفتم نباید چیزای سیاه و دردناکو بنویسم تا بمونن... مگر اینکه به قصد پاک کردن بنویسمشون. 

چیزای ترسناک موندنی نیستن، همونطور که چیزای زیبا باقی نمی مونن. این منم که انتخاب میکنم کدومارو نگه دارم و کدوما رو نه.

ای کاش می تونستم یسری صحنه های زندگیمو که توش واقعا خوشحال بودم رو یه جایی از مغزم ثبت کنم تا فراموش نکنم، نه برای اینکه هر وقت خواستم اون حسش رو دوباره تجربه کنم، نه. برای اینکه اون لحظه ای که «تو یه حالت از همه چی متنفرم» هستم، به یاد بیارم شون. مثل اون لحظه ای در حال خوندن یه چیز جالب هستی و صفحه رو رفرش می کنی و می فهمی نت قطع شده، تو این لحظات حقیقتا میری تو یه حالت «گندش بزنن» اما ای کاش می شد اون لحظه های قشنگ زندگیت مثل دایناسور کروم بیان جلوت تا بفهمی امید هنوز هست.. که «هی، پسر...تو وقتی اولین بار تونستی اسم خودت رو بنویسی، یادت میاد. اولین بار که دوچرخه سواری کردی یادت می یاد. چهره مادرت وقتی برا اولین می خواستی غذا درست کنی رو یادت میاد.... می‌بینی؟ تو پوچ نیستی، پس از این حالت در بیا» اما خب؛ آدمی که لب پرتگاه ایستاده و می خواد بپره، به غروب خورشید جلوی روش نگاه نمی کنه. 

این پست وبلاگ نوشتن رو فلج میکنه.نوشتن اینجا خیلی دنج تر از پنل سرد و خشک و ساکت بیانه!

باورکن!:_)

دیروز سر کلاس که بحث می‌کردیم یه نفر گفت بعضی از نظرای بچه‌ها رو که می‌خونه فکر می‌کنه آدم فضایی‌ای، چیزی هستن.

راستش منم یه همچین حسی رو داشتم. و خیلی وقتای دیگه هم همچین حسی رو داشتم. مثلاً در ارتباطِ نداشته‌ام با همکلاسی‌هام.

خیلی وقت پیش که رفته بودیم واسه ثبت نام مدرسه و من زور میزدم کلاسمو عوض کنن چون میخواستم برم نهم جیم، بهونه می‌آوردم که اصلا با بچه‌ها و چه بسا بعضی معلما کنار نمیام. بابا گفت شاید مشکل از خودته. یعنی وقته فکر می‌کنی همشون یه جورین شاید خودت یه جوری‌ای.

می‌دونی، فکر کنم اون آدم فضایی خودمم.

+نه، آخرشم نرفتم نهم جیم. نشد.

وقتی که دارم به عکسای بچه گیام نگاه میکنم دلم برای اون موقع تنگ میشه.

هم برای خود اون موقعم هم برای همبازی های اون موقعم.

وقتی به خودم و همبازی هام نگاه میکنم هیچ کدوم اون بچه های هفت،هشت ساله ای نیستیم که میخندیدیم و بازی میکردیم.

الان بیشتر شبیه نوجوونهایی شدیم با قدهای بلند و صورت هایی که تغییرات زیادی کردن و دیگه بازی نمیکنن،با کسی حرف نمیزنن و نمیخندن.

اون چشمهای درخشان تبدیل شدن به چشمای سیاه و خالی از هر چیزی.

و میدونی..این اتفاقا منو میترسونن.بزرگ شدن این بلا رو سر ما آورده و این ترسناکه‌.بزرگ شدن ترسناک تر از هر چیزیه.

هیچ وقت نباید فراموش کنی آدم های خیلی احمق تر از تو اون بیرونن. اونقدر احمق که اوج خوشبختی از نظرشون ازدواج کردن با یک مرد پولداره و اونقدر مغرور که میتونن به نقطه آبی رنگ پریده هار هار بخندن‌. 

دیشب خواهرم داشت با دوستش چت می کرد.

الان بهتون میگم چرا این کوتاه ترین داستان ترسناکیه که شنیدم.

این دختره دوستش نیست زیاد... اصلا تاحالا همدیگه رو ندیدن. امسال اومده یه مدرسه جدید و هیچکدوم از بچه ها رو ندیده و فقط صداشونو تو کلاسای آمادگی تابستون شنیده. اینجوری باهاشون آشنا شده که: 1- رفته تو گروه واتساپ و کانتکتایی که عکس انیمه ای داشتنو پیدا کرده 2- بهشون پیام داده 3- با هم دوست شدن.

حتی یه گروهم زدن.

خب... این خود به نوبه خودش خیلی ترسناکه. مدرسه ها.. دوست شدن بچه ها...

واقعا ترسناک شده.

ترسناک تر این بود که دختره داشت با خواهرم یه جورایی درد و دل میکرد... که زندگی خیلی بی معنیه. که سین و الف دوستش ندارن و دوست داره اصن نباشه، شاید اگه نباشه بهتر باشه.

خواهر منم در جوابش با سادگی کودکانه ای جوابشو میداد... که زندگی خوبه و من که دوست دارم باهات دوست باشم و...

به شخصه منم اگه جای اون دختر مقابل بودم خوشحال میشدم :)

ولی خب.. این خیلی ترسناک بود. حرفاشون خیلی ترسناک بود.

یه دختر بچه ده ساله و اینقدر غم ساده، ولی عمیق. احتمالا یه آدم بیست و دو ساله هم ممکنه به ما زیر هجده سالگان همینو بگه.

دنیا داره خیلی ترسناک میشه. 

من امروز دلم تنگ شد:_)

امروز رفتم تو یک وبلاگی و دیدم که چقدر خوب بحث میکردن و مباحث همدیگه رو به چالش می کشوندن.ولی بعدش دیدم هی... ما هیچوقت نمی تونیم واقعا با یکی صلح کنیم. چه حیوونا... که خرگوشه ممکنه از عقابه کینه به دل بگیره، چه آدما، که حدود 40 ساله به هم سر جنگ دارن. هیچوقت نمی تونیم یسری هارو به طور کامل ببخشیم... ما انسان ها تجربیاتو خیلی جدی میگیریم، میدونین؟

بی‌نهایت دلیل دارم که نباید دلم براش تنگ بشه؛ ولی همیشه این اتفاق می‌افته. وسط کتاب خوندن. وقتی پلی‌لیستم رو بالا پایین می‌کنم. موقع دیدن قسمت‌های خنده‌دار انیمه‌هام. و نصفه‌های شب؛ وقتی همه از این می‌نالن که چقدر گرمه و من دو تا پتو انداختم روی خودم.

خدایا!

دربرابر هرآنچه انسان ماندن را به تباهی میکشاند مرا با "نداشتن" و "نخواستن" رویین تن کن.

#نیایش-دکتر علی شریعتی

+من به کتاب نیایش دکتر شریعتی عشق میورزم یونو :")

_گاهی فکر کردن و فکر کردن به اینکه چیزهایی که الان وجود دارن؛آیا n سال پیش هم وجود داشتن..مغزت رو دود میکنه.

مثل فکر کردن به اینکه آیا n سال پیش آدما به این موضوع فکر میکردن؟

اصلا فکر کردنی وجود داشت؟

دقت کردین نویسنده ها بر اساس تجربه هاشون مینویسن؟

مثلا خسرو شکیبایی که بهمون میگه از آدم ها بت نسازیم،خودش سرتا پا کافر خود خواسته بودن رو تجربه نکرده؟

یا مثلا مارک تواین که سخت ترین کار دنیا رو بحث با کسی به خودش قول داده نفهمه نام گذاری کرده،خودش با همچین کسی بحث نکرده؟

یا مولانا که میگه نیم عمرت در پریشانی رود/نیم دیگر در پشیمانی رود.خودش پریشانی و پشیمونی رو تجربه نکرده؟

شاید نویسنده ها قوه تخیل قوی و خوبی داشته باشن.

ولی تک تک تجربه و لحظاتی که تو مغزشون ثبت شده؛هنگام نوشتن از انگشتا به قلم منتقل میشه و بیرون میزنه و در آخر تو نوشته خودشو نشون میده.

برای همینه که میگم میشه از نوشته ها هم آدما رو شناخت:دی

یادداشت های پنلمو منتقل کنم اینجا ؟! 

بیرونم نمیکنید ؟ ㅋㅋ

ای انسان آینده ، ما توانستیم در دارک ترین روزگار دنیا ، وقتی که فله‌ای آدم‌ها کشته می‌شدن ، وقتی به خاطر اعتقادات و تفکرات بمب‌ها منفجر و موشک‌ها به حرکت در می‌آمد ، وقتی که در کشورهایی گرسنه‌گی شایع شد و آدم‌ها کرور کرور می‌مردند ، وقتی شرایط اقتصادی بعضی کشور‌ها وحشتناک شد ، تو دورانی که جنگل‌ها می‌سوخت و انسان به قعر چاه خودمحوری و خودخواهی رسیده بود طبیعت‌را برای ساختارهای سرمایه‌داری و تولید محصول بیشتر و سود بیشتر نابود می‌کرد و هوا برای نفس کشیدن نبود ، جنگلی برای رفتن نبود ، و زمین در آتش می‌سوخت ، در دورانی که بیماری‌های شایع که متناوبا جهش پیدا می‌کردند و آدم‌ها را به سادگی می‌کشتند ما قهرمان بودیم .

ما زندگی کردیم ، ما وبلاگ نوشتیم ،‌دنبال کار گشتیم ، عاشق شدیم ، بچه دار شدیم و تربیتش کردیم ، پول درآوردیم و سعی کردیم خودمان را شاد نگه داریم . سعی کردیم با ناملایمات مبارزه کنیم. سعی کردیم با افسردگی‌ها بجنگیم.

شاید برای شما ایده شود که برای این دنیای بلبشوی ما که زمان شما خیال و تاریخی بیش نیست ، قهرمان خیالی‌ای بسازید تا ما را نجات دهد .

رفتم پنل که بنویسم و فکر می‌کنین چی شد؟

یاد یه پستی افتادم و آره، جملاتم دقیقا عین این پست مائو بود.

متنفرم؟

متنفرم.

متنفر.

مُ‌تَ‌نَ‌فِّ‌رْ.

درس خوندن داره لذت بخش میشه، و این خیلی عجیبه.

---------

نواده های گلم اینو یادتون باشه. مهم نیست دارید چیکار می کنید، همیشه یه راه برای لذت بردن ازش هست. ظرف شستن؟ زیست خوندن؟ تمیز کردن اتاق؟ صبح پا شدن و رفتن مدرسه برای یه مسابقه چرند؟ از همشون میشه خوشت بیاد و در عین حال خوب انجامشون بدی.

-------

حس میکنم دارم رو یه نخ باریک از جنس نخ راه میرم، که هرلحظه ممکنه این تعادل ظریف به هم بخوره و بیافتم پایین تو دره...

ولی خب، فعلا که به هم نخورده.

به نقل از مائو و سمر عزیز.

متنفرم.متنفر..

اگه از آینده نشستی و داری اینو میخونی، حتما خیلی احساس تنهایی میکنی، حتما دنیا خیلی بهت تنگ اومده. اشکالی نداره اگه سیاره ی دوستت از شما بزرگ تره، اگه سفینه ی بچه های مدرسه خفن تر از مال شماس، اگه ماه سیاره‌تون فقط یه دونه‌س و مال بقیه سه چهارتا... 

فقط اینو بدون تو خیلی آدم خاصی هستی، تو قراره همه چیزو دگرگون کنی. 

ببین نکته اینه که تو شخصیت اصلی زندگی بقیه نیستی، تو شخصیت اصلی زندگی خودتی، پس هرکاری میکنی، فقط به این فکر کن که لحظه لحظه‌ش روی هم قراره بشه زندگی خود تو. 

این دقیقه نودی بودنم خیلی افتضاحه.

و اینکه همیشه در آخر گند میزنم.

پوف.

اگه قدرت سفر توی زمانی رو داشتم و به گذشته سفر میکردم و پدربزرگمو میکشتم ؛ وقتی که نوجوون یا حتی جوون بود و هنوز ازدواج نکرده بود

چی‌میشد ؟! چه اتفاقی میافتاد ؟!

اصلا به وجود میومدم که بخوام به گذشته برگردم و قتل انجام بدم ؟! 

@آلبا

پارادوکس پدربزرگT-T

فقط یه لحظه دلم تنگ شد برات انسان آینده عزیز...می تونم بغلت کنم؟

اولا سلام :)

دوما الان با پیدا کردن اینجا همون احساسی رو دارم که با پیدا کردن یه بسته شکلات تلخ ته کابینت‌ها پیدا میکردم 😁 همونقدر خوشحال

نه از اون خوشحالی‌های خیلی شاد. دقیقا از همون نوع :دی

سوما

من نسبت به اونهایی که از شروع این پست مشغول صحبت بودن حدود ده روزی در آینده‌ام.

میدونم خب که چی ولی بازهم :/

- آدما مثل موزیک میمونن، بعضیاشون حقیقت رو میگن، و بقیه فقط سروصدا میکنن. 

+ اینو همین الان یه جا دیدم و اینجوری بودم که، فقط باید همینجا باشه...همین

دلم برای سولی و هارا تنگ شده..چرا آدما یاد نمیگیرن کلمه هاشون وزن دارنو میتونن آدمای زیادیو ناراحت کنن؟..

Who am I?

تو به جوابش رسیدی انسان آینده؟

اگه توی آینده چیزی به نام "دوستی" وجود داره قبل از امتحان کردنش و پرسیدن سوال"با من دوست میشی" از بغل دستیت فکر کن ترک کردنش چقدر میتونه دردناک تر باشه... همون بهتر که دوست خودت باشی :")

خدایاااا

من چقدرر بی خبرم از اینا

حس غریبی کردم یه لحظه :"

وای خدا سمر می خواسته بره نهم جیم؟ :( قلبم عزیزم :_)

ماسک برای من آرایش به حساب میاد.

و این دلیل نمیشه که شاهد هم ماسک داشته باشه.

ممنونم سینیورینا *دست دادن*

حالا از این فاز بیایم بیرون به نظرم

چه میکنی آرتمیسی :"

اگر یه نتِ پیانو نواخته بشه ، دو نت رو با یک گوش و یک نت رو با گوش دیگر به وضوح میشنوی ، چون گاهی مغز به ما حقه میزنه و شرایط رو طوری نسبت به هر شخص بوجود میاره که قابل هضم باشه . 

-تتانیا

مثبت نگاه کن. درسته که دیگه باهاش حرف نمی زنی، ولی حداقل مجبور نیستی هر دفعه با استرس تو اون کوفتی لاگین کنی و نا امید بشی. 

می دونین، حس می کنم کامنتای من اصلا ربطی به هدف پست نداره🚶‍♀️. 

نمیتونم نمیتونم نمیتونم نمیتونم نمیتونم...

و به نتونستن ادامه میدم. هر شب.

انقدر حس قشنگیه... انقدر این لعنتی قشنگه... که تعجب می‌کنم چرا برام عادیه. و نگران. 

شت!! واقعا چرا عادیه؟ مگه نباید پرواز می‌کردم؟ مگه هشت ماه آرزوم نبود؟ چیه این انسان؟ 

خیلی زیبا دارم ایگنور میشم :)) و این واقعا اشک منو در میاره. 

آدمایی که غیر مستقیم حرف می زنن، تیکه می ندازن، کنایه می زنن، بی ادب ان، حرفاشونو متوجه نیستن و برای صحبت بقیه هیچ ارزشی قائل نیستن... 

واقعا سواله که چرا از این فامیلمون بدم میاد؟ از این جمع که الان توش نشستم و تایپ می کنم. سوال احمقانه ایه. هر دفعه دستامو مشت می کنم و حرف می زنم و هر دفعه قضاوت... پوزخند... نگاه های تمسخر... به خودم، به لباسام، به حرفام، به درونگراییم، به تنفرم بهشون، به خودم، به خودم، به خودم.

اما دستاتو مشت کن و حرف بزن. حتی اگه اشکت در اومد. نشکنی یه وقت:) 

توی یه سال به طور معمول 56 میلیون نفر میمیرن، توی یه ماه به طور معمول 4 میلیون و خورده ای میمیرن. توی یه روز به طور معمول 153 نفر و خورده ای میمیرن... توی یه دقیقه صد و شش نفر می میرن و توی یه ثانیه حدود یه نفر...

انسان آینده؛ ازت می خوام از تک تک ثانیه هات لذت ببری. شاید توی اون ثانیه تو بمیری... از موهبتی که خدا بهت داده متشکر باش و جبران این موهبتو با آسیب زدن به خودت یا لعنت کردن این زندگی نکن...خودتو نکش چون اونموقع، من دارم تورو از اون بالا بالا ها می بینم و حسرت می خورم که این همون انسانیه که یه روز با لبخند دستای کوچولوشو به مبل میگرفت تا بتونه یه قدم کوچیک برداره...

به زندگیت ادامه بده و تسلیم نشو، خودتو دوست داشته باش و لذت ببر...شاید یه روزی، همو ببینیم :")

امیدوارم یه روزی به دورت نگاه کنی و از زندگیت خوشحال باشی زیبا.

همین.

از تلاشت برای زنده موندن لذت میبرم عزیزم.

ببخشید که ازتون خبری نگرفتم و نیومدم باهاتون حرف بزنم. آخه خودم مشغول مردن بودم، یکم سرم شلوغ بود.

روز به روز دارم بیشتر به این تبدیل میشم که نتفلیکس ازم End of the fucking world 2 رو بسازه.

یه نوجوون سردرگم که فقط میخواد سوار یه ماشین بشه و فرار کنه. با این تفاوت که من دیوونه نیستم. شایدم هستم. کی میدونه.

و این تفاوت که من الیسا ندارم، چقدر غم انگیز، حصار کوچولو همیشه تنهاست. حتی توی ذهن خودش. بیچاره.

سلام خدا.

با کمال احترام، اشرف مخلوقاتت ضعیف‌ترین و مزخرف‌ترین موجودیه که دیدم.

پلاس: و زودم خسته میشه حتی.

خطاب به آدم ها؛ 

واقعا فکر می کنید نمی فهمم که دروغ میگید؟

هرکسی باید حداقل یه xnfj تو زندگی برا خودش ذخیره کنه 

از ادم های ضعیف بدم میاد، و نمی دونم چیکار کنم تا تنفرم رو نشون ندم تا ضعیف تر نشن 

پسر جون، باورم نمیشه چقدر کثیف و عوضی بودی و من نمیدیدم. چقدر ضعف داشتی و حال بهم زن بودی.

بمیر.

نبودی بگیری دستم/

بگی ببین، میبینی حس میکنی، چیزی نیست تو سرته فکر میکنی.

-یاغی/ پارت مدگل

+دلم خواست اینو بنویسم و حتی خودمم تو آینده حق ندارم به خودم بگم با نوشتن این نظر تباه بودم.

هرکاری می کنی؛ بکن اما لطفا یک بازنده نباش 

نمی فهمم که چرا آدما انقدر زود برام خسته کننده میشن. همه شون

می دونی، فقط یه لحظه حس کردم تویی که برام وجه آدم "زیبا" بودی، چقدر ترسناکی 

و خوشحالم من جز اون کسایی نبودم که اون یکی وجه ت رو دیدم

دلم می خواد برم جایی که هیچ کس اسمم رو ندونه.

می دونید،تف تو ذاتتون که دخترای فوتبال مجبورن خودشون واسه قهرمانیشون سرود بخونن چون شما بی همه چیزها حتی یه آهنگ لعنتی هم برای پیروزی شون نذاشتید

نیستی نیستی نیستی و من حتی نمی دونم می خوام باشی یا نه.نمی دونم نی تونم با دلشکستگی فرق هایی که کردی و من نفهمیدم کنار بیام یا نه.تف

بعضی وقتا از یه چیزی فرار می‌کنی. یه هیولای خیییلی ترسناک. وحشت زده بدون اینکه به عقب نگاه کنی. بدون هیچ دلیلی... از ته دلت میدونی اگه بگیرتت خورد میشی طوریکه دیگه نمیتونی تیکه هاتو جمع کنی.

تا.. اینکه یهو پات گیر می‌کنه به دکمه انتخاب وبلاگ و میافتی زمین.

وقتی وحشت زده سرتو برمیگردونی و  چشماتو از ترس می‌بندی، در انتظار ضربه خورد کننده که وارد بشه، هیچی اتفاق نمی‌افته. به جز... یه جفت دست نرم. و یه موجود گنده و نرم با خز های خرس مانند که تو رو سمت خودش می‌کشه و بغلت می‌کنه. 

همین.

دیدی، الکی میترسیدی؟ همین بود.

+چقدر سخت میگیری به همه چیز.

-سخت نمیگیرم، واقعا سخته!

چنددقیقه بعد-

-نکنه دارم تموم این دردارو برای هیچی میکشم؟

ترسناک‌ترین حرفی که زدم این بود که

نکنه دارم تموم این دردارو برای هیچی میکشم؟

و حتی فکر کردن بهشم منو میترسونه. تموم این مدت داشتم خودمو آروم میکردم که چون افکارم با بقیه فرق داره مشکلات دارم و با این مشکلا رشد میکنم و بهتر میشم.

ولی نکنه تموم این دردارو برای هیچی میکشم؟ نکنه یه نوجوون عادیم که فکر کرده خیلی با بقیه فرق داره؟ نکنه تمومشون... الکی بوده؟

بزرگترین ترسمو پیدا کردم.

مثل اینکه فکر کنی تموم چیزی که براش زندگی میکردی یا چیزی که دلتو بهش خوش کردی دروغ بوده. مثل اونی که تموم زندگیش با خدا حرف میزد و باهاش زندگی میکرد. براش هرکاری میکرد و وقتی میمیره میفهمه که همش دروغ بوده.

نکنه همش برای هیچی بوده؟

اینستا مزخرف‌ترین اپیه که دیدم.

احساس ناکافی بودنمو میزنه تو صورتت. چون همه بهترن. چون همه فوق‌العادن و زیبان. چون همه هیچ مشکلی با خودشون و خانوادشون ندارن، چون همه یه عالمه چیز قشنگ‌قشنگ دارن، چون همه کتابای زیاد دارن. چون همه از همین نوجوونی بالای 5 میلیون توی ماه درآمد دارن.

چون همه با دوستاشون میرن کتاب‌فروشی. چون یه عالمه دوست دارن. چون زندگی همیشه به کامشونه. چون...چون همشون توی یه دنیای متفاوت زندگی میکنن.

میدونم ظاهر زندگیشونه، ولی ظاهر زندگی ما هم به اندازه ظاهرشون قشنگ نیست. کافی نیستیم.

سلام خدا.

ازت میخوام قابلیت مست کردن با شیرکاکائو رو آزاد کنی.

قربونت.

هرکی وقتی برای اولین بار باهام چت میکنه:

- چیزی زدی؟

سینیور آینده:

اگه اینو داری از چندسال بعد میخونی میخوام یادت بیارم چقدر الان اوضاع مزخرف بوده و میخواستم بگم اگه اونجا هم اوضاع خوب نشده بهم مدیونی.

همونجور که من به سینیور اردیبهشت مدیونم.

هرکی ایده اینو داد بیاد بغلم.

ممنونم قشنگ.

اگه درس بخونین ولی هیچ دوستی نداشته باشین و اوضاعتون زیاد خوب نباشه و خوابتون بیاد و مدام خودتونو با احمقای توی اینستا مقایسه کنین میشین مثل من.

یکی که بخش توییت بیانو گرفته دستش و داره همینجور چرت و پرت میریزه توش.

عشق‌کتاب نباشیم.

ولی یادت باشه تو بیشتر غمگینم کردی. چطور میتونم ببخشمت؟

یکی بیاد لپ‌تاپو ازم بگیره. حس میکنم توی چاییم یه چیزی ریخته بودن.

فاک ایت.

درستونو بخونین بچه‌ها، و... یادتون باشه دارین برای هیچی غصه میخورین. همین. قلب بهتون. به پدرومادرتون نیکی کنید

آره.

من پوچ، بی‌معنی، و مسخرم. کسی هستم که به آدما خیانت میکنه. شاید زیاده‌روی کنم و تازه و اتفاقا برای خر کردن دخترای بیان بهشون میگم بانوی من.

فکر کردی نظرت به یه ورمه؟

+ببخشید.

دیگه میرم.

@عشق کتاب

بذارید یه کامنت جدید بنویسم و به جمله « کسی هستم که به آدما خیانت میکنه» بخندم.

کاش واقعا اینجور بود.

+رفتم.

انسان آینده. مثل هلن باش و جلو جلو درساتو بخون که بتونی سر کلاس شیمی ول بچرخی. حتی اگه تبدیل بشی به یه خرخون قیچی به دست.

باور کن رو میزان امیدواریت به زندگی تاثیر زیادی میذاره

قبلا بچه بودم دوست داشتم برم توی لباس شویی و اونقدر بچرخم که همه چیو فراموش کنم و برم تو دنیای پشت اون لباس شویی 

می دونی چیه؟ الانم دلم می خواد 

انسان آینده.

یه سوال ازت دارم،بالاخره این خرهای انسان نما تماما خر شدن یا نه؟

صرفا جهت صدتایی کردن نظرات D:

به خودم قول داده بودم تا وقتی باز همون دختر قابل فهم قبلی نشدم دوباره سر و کلم پیدا نشه..

-

چه بد قول عوضی ای شدم.

ILMSDS

ایندفعه خیلی خاص بود :")

به من اعتماد نکنین،عاشقشم نشین،وابسته ام نشین،نمی تونم.

من یه مدتی جذب میشم.

به محض اینکه چیز جذاب تری پیدا کنم،یا ولتون میکنم یا...جایگزین.

تو فیلم ها میگن گریه کن راحت شی.

تو آهنگا میگن بیخیالش شو.

من نه میتونم گریه کنم؛نه بیخیال شم.

چیکار کنم؟

خوبه صبر کنم تا منفجر شم؟

کاش می‌تونستم تک تک کامنت‌های این‌جا رو پیوند کنم.

سلام! من نوه آیلینم، با یه ماشین زمان برگشتم عقب و با استفاده از صحنه کام اوت سپ بیهوشش کردم که اینو براتون بنویسم، نگران نباشین من که برم به هوش میاد*-* راستی مامان بزرگم چقد تو پونزده سالگیش کراش بوده ها

میخواستم بگم، شما به قولی که دادین عمل کردین..همتون کنار هم موندین، و به چیزایی که میخواستین، شاید سخت ولی کنار هم رسیدین.

امروز به وقت ما حال همتون خوبه، دور از هم ولی قلباتون به یه نخ قرمز به هم وصله، من، نوه پری و نوه هلن هم همه انیمه های نصفه مامان بزگامونو کامل کردیم، انیمه های قدیمی چقدر جالب بودنا!

آخ آخ یه صدا هایی از اوما بزرگ بلند میشه، بهتره برم. نوه هاتون خیلی دوستتون دارن، اُغووا!

نمیگم عاشقت نیستم ولی

خودت خوب میدونی...

انتظار التماس کردن از من یکم احمقانه ست؛

من التماست نمیکنم نه برای حفظ غرورم،

کاملا برعکس التماست نمیکنم تا باورت بشه برام خیلی با ارزشی؛

من التماست نمی کنم بمونی ولی جوری رفتار میکنم که بهترین فرصت زندگیت باشم؛

من التماست نمی کنم که بمونی،

حتی شاید بزارمت و برم.

ولی همیشه جوری رفتار می کنم

که دلت برام تنگ بشه.

التماست نمی کنم‌ که بمونی،

چون میخوام

وقتی سرت از هوای حواشی اطرافت خالی شد و برگشتی،

زخم التماس بی فایده گذشته چرک نکرده باشه که بعدا نتونم ببخشمت و این جدایی و دوری طولانی تر بشه؛

التماست نمی کنم نه برای اینکه مغرورم،

برای این که میخوام

آخرت به من ختم بشه و تا ابد داشته باشمت.

_حامد رجب پور

+کاش اینجوری باشم.

من سخت ترین لحظاتم رو

تنهایی سپری کردم،

در حالی که بقیه فکر میکردن

'حالم خوبه'.

نوه ی آیلی سنپای@

به نوم سلام برسون D: ازش بپرس بابابزرگش کیه XD

انسان آینده..

هیچ وقت تمام خودت رو نزار برای آدمی که معلوم نیست اولیت چَنّدُمِشّی.

@انسان آینده

شاید باورت نشه ولی منِ مکنه ی باادبم بعضی وقتا دلم می خواد به سنپایام بگم *** * *** **

چیشده؟دنیا بهتر نشده؟راه حلی برای احساسات پیدا کردن؟

انسان آینده،من حرف زیاد میزنم،جدی نگیر.

-متوجه شدم هر وقت زیر این پست پلاس میشیم،یعنی نمیتونیم تو وبلاگمون پست بزاریم حالا به هر دلیلی و جایی جز اینجا برای تیکه تیکه خالی کردن انباشته ها نداریم.

نمیفهمم چرا انقدر با مود دارک اطرافیانم میجنگم.

نمیفهمم چرا زور میزنم لبخند بزنن؟

نمیفهمم چرا بالا و پایین وبم رو پر از "یه لبخند بزن" میکنم.

چرا؟

مگه من ناجی این کهکشانم؟

من خودم یه بازمانده ام..

ولی آخه چرا؟ 

چرا الکی میگین الان تو بهترین دوره زندگیمونیم؟

خب از قبلش بگین همش گل و بلبل نیست.

بگین شکست داره.بگین خرد شدن داره.

بگین درد داره.بگین تنهایی داره.

و مهم تر از همه،لطفا؛شما بزرگتر ها که تجربه کردین،از قبلش

بهمون بگین که انقدر

 سردرگمی و گیجی داره..

هزاران ساعت یه چیزی تایپ کردم،باگ خورد،به همین سادگی

چقدر اینجا برای چرند گفتن دنج بوده و یادم رفته بود.

مرسی باز ستاره ش روشن شد*ایموجی قلب*

 انسان آینده.

اگه نوجوونی، برو مای تین رومنتیک کمدی رو ببین، و به دیدنش ادامه بده. دوباره و دوباره. اصلا به نظرم به جای پونصد تا انیمه، سه تا رو ببین، ولی با اون سه تا زندگی کن.

نخواستی زندگی کنیشم مهم نیست. فقط. ببینش.

انسان های حال ... با شما هم هستما!!

بچه ها اینجا رو حذف نکنید... اینجا رو حذف نکنید... 

دلم می خواد از این سردرگمی ای که توشم نجات پیدا کنم. 

اون روز که دکتر بودم و داشت از اون دستگاه ها می چسبوند و به دنده هام خیلی دردم گرفته بود. اما نگفتم، چون بداخلاق بود و درد من به خاطر لاغریم بود. 

حالا هم حس می کنم همون درد تو کل روحم پیچیده. خیلی باید خوشحال می بودما... 

ولی به کسی نمیگم چون مشکل از منه! چون کدوم احمقی بعد این همه انتظار وقتی به دلخواهش رسیده هر روز تو این کشمکشه؟ کدوم آدم سالمی (سالم یعنی دیوانه. سرمست و خندون.) به آخر و سرانجام فکر می کنه؟ چرا من بلد نیستم از الان لذت ببرم؟ یعنی من کار درستی می کنم که به یکی دو سال بعد فکر می کنم یا بقیه؟ منی که از همون روزای اول داشتم دست به قلم می شدم که یه پایان براش بنویسم کار خوبی می کنم یا...؟ 

من در مورد این با هیچ کس نمی تونم حرف بزنم... هیچ کس هیچ کس. همه ش حس می کنم کسی رو ندارم. رو دلم سنگینه. دوست داشتم همونقدر که من به دوستام مشاوره دادم تو این چیزا اونا عم الان جوری بودن که بتونم اعتماد کنم بهشون. نکنه اونا هم خیلی وقتا همین حسو داشتن با اینکه من کنارشون بودم؟ 

حتی روم نشد به آقا رضا چیزی بگم. خدا که دیگه هیچی. یه باگ دیگه ست کلا ارتباطم باهاش. 

و من با چه رویی تو روضه امام حسین صبحونه درست کردم و رو پله مطبخ نشستم؟ 

چقدر همه چیز دیوانه کننده ست... چقددددددر همه چیز دیوانه کننده ست.

معمولا این کامنتا یا جواب کامنتا یا پستایی که آخرش چندتا اینتر خورده اما چیزی نوشته نشده یعنی یه حرفی بوده ولی نگفته. یادش رفته بک اسپیس بگیره. یا به امید فهمیدن بک اسپیسو نگرفته

چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ چرا براش مهم نیست؟ 

تا قیامت دل من گریه نمی خواد. فکر نکنم هیچ آدمی ارزش تا قیامت گریه کردنو داشته باشه. اما خب، دلم یه کوچولو گریه می خواد. چرا خودش نیست اصن؟ 

چرا حرف زدن و پیام دادنم مث اونه؟ 

اصن من میخام اینجوری تایپ کنم. ک مث اون نبشه. ی الانو دس برمیدارم از زبون سیرین فارسی. با قلط تایپی و مخطسرنویسی و بدون نیم فاسله. تُ چرا ازم متنفر نمشی؟ 

چرا خرج می کنی خودتو؟ 

من خیلی آدم ***ای ام. خیلی. حالا شاید نه در حد *** ولی خب واقعا دوست ندارم یه نفر برام خرج شه بدون اینکه خرج شدن منو بفهمه! 

@امیر

قفل اون مرحله رو که شکوندی، حتی اگه یه جون دیگه هم داشتی و برگرد و بهم بگو تا منم شیرکاکائومو بردارم بیام. لطفا. 

_بخش نچسب زندگی اونجایی شروع میشه که حتی کنار دوست هات هم.یا حرفات رو نمیگی یا اگه بگی کاملا تغییر یافته شرح ش میدی

مکانیزم های دفاعی همیشه ناخودآگاه هم عمل نمیکنن.

مثلا من،هر وقت شروع به شکستن قلبم کنی قبل از اینکه لهم کنی،قلبتو زیر پا میزارم.

ولی گاهی هم ناخودآگاه،میشکنم تا شکسته نشم.

زیاد حرف زدم.

حقیقتا خاک بر سرم کنن که انقدر زود قضاوت می کنم. هنوز نفهمیدم چی شده که نیس ولی خب حالا... منم نباید انقدر زود ناراحت می شدم. 

تازه حتی اگه تا یه مدت طولانی خبری نشد می فهمم همه چی الکی بوده ^_^ چه عالی ^_^

"کدوم لب، عاشقت کرده لب دریا نمی شینی؟

یه دنیا شک و تردید و یه دنیا درد این سینه

مُو خامُم یا تو مکاری که اوضاع دلُم اینه؟ "

با صدای خودش قشنگ تره *

*پلی کردن هزار باره‌ی تردید، در ذهن، با صدای بلند بلند. 

کمتر از دو سال دیگه باید از این درسا کنکور بدم و واقعا گس واااات؟ مجازی چیزی قابل فهم نیست. 

اگه همه ی چیزایی که نمیگم و نمینویسم یه روز سرریز کنن چی؟

باشه بچه ها، ولی من واقعا ناراحتم.

خیلی بیخودی هم ناراحتم و اصلن میگن نازکش نداری ناز نکن :))))))))))))) پس این همه نازی که دارم می ریزم چیه حقیـــــقتن :)))))))

"ما در حسرت خنده های بلند و پرسه زدن زیر بارون های
شبانه، بوسه های آزاد و بی عدالتی های ممنوع انقدر زندگی
کردیم که مردیم"

مثل مریضی که برای نفس کشیدن ماسک اکسیژن شو برداره...
همونقدر احمقانه و بی فکر.

آهای انسان آینده! بیا یه کمم به تو بپردازیم :)

قضاوت نکن هیچ وقت کسی رو. حتی پیش خودت و تو دلت. حتی یه نقطه اون آخر آخر آخر قلبت. چون اگه حق با تو نباشه شدیدا شرمنده میشی و اگرم حق با تو باشه، قضاوت نکردنت بزرگیتو می رسونه.

ببین منو که نمی خوام قضاوت کنم؟داره گوشتای تنمو آب می کنه بس که سخته :)

"اوه منو ببخش عزیزم. اون موقع مست بودم که این حرفا رو زدم. شاید با شیر کاکائو. شاید با بارون. اون حرفا رو فراموش کن. حوصله تعهد ندارم. مثل خودت که حوصله خیلی چیزا رو نداری. نذار مقیاسم بشی..." 

مسئله اینجاست که نمیدونم چیکار کنم. بمونم؟ برم؟ اگه موندنم به آیندم صدمه بزنه و رفتنم به روحم چی؟

خاطره ها زودتر از شام دیشبت فراموش میشن...برای کی می تونه مهم باشه؟

آخه لوندرای من به روحم بستن، نخ سرمه ای بین دستام، بانداژ خونی ای که قلبامونو به هم وصل کرده، هرکدومشون دلیلین که بمونم..ولی ته دلم میدونم که باید برم..

یه ماشین زمان به من بدین. باید دو ماه آیندم رو ببینم.

اگه اون قلمبه هه که روی قلبمه و هروقت بخواد بهم یادآوری می‌کنه که اوضاعم خوب نیست بیخیال نشه و پایین نره چی ؟ 

اگه "اون قلمبه هه که روی قلبمه و هروقت بخواد بهم یادآوری می‌کنه که اوضاعم خوب نیست" بیخیال نشه و پایین نره چی ؟ 

تا حالا شده همه رو منتظر بذاری چون فقط اون باید به التماسات جواب مثبت یا منفی بده؟

این در کنار دردناک بودن خیلی خجالت آوره.. اینکه هردفعه ببینن شکستی ولی بازم جلوشون از خوب بودنش بگی. ببینن ضربه میخوری ولی هردفعه بیشتر از قبل هواشو داشته باشی.

فقط به این فکر کنی که اون بهت گفته شبیه فرشته ها میمونی درحالی که نمیدونی این بار اگه بیوفتی نه تنها بال هات رو از دست دادی بلکه دیگه پایی هم برای راه رفتن نداری. جوری میشکنی که حتی اگه برگرده هم مهم نیست.

انسان آینده چی میشه اگه به خنثی بودنت جلوش ادامه بدی؟

انسان آینده گشنگم

به زیبایی بیش از حد ناکاموتو یوتا باور داشته باش.

انسان گذشته سلام!

گفت نه. گفت خودش با کسای دیگه ای کار میکنه. ولی من ناراحت نشدم. دیگه نه خب؟ فقط شرمنده ایم. حتی نگینم فهمیده یه چیزیش هست. با این حال موفق شدم-^-

همش جادوی ناگته. عینک افتابی*

باورم نمیشه.

کسایی که بیشتر از هرچیزی تو این دنیا برام اهمیت داشتن اومدن و توی روم گفتن که چقدر ضعیفم. بدون هیچ شوخی یا چیزی.

گفتن وای... چقدر ضعیفی.

شاید واقعا ضعیف باشم.

ممنونم خالق.

روزبه‌روز آدمای نداشته‌ای که بودن تا حداقل از دور تنها نباشم دارن میرن یا ازم دور میشن.

ولی یه چیزی، داستانات دارن خسته کننده میشن. میدونم نویسنده باتجربه‌ای نیستم ولی «افتادن یک اتفاق مداوم برای قهرمان.» باعث میشه خواننده خسته بشه. خوددانی.

«زیبا، یه روزی میریم پاریس و با شیرکاکائو مست میکنیم، بعدش میشینیم روی چمنا و همونطور که به برج ایفل خیره شدیم صدای ویالون گوش میدیم. چه از همون نزدیکیا، چه از اسپاتیفای.»

امیر به زیبات قول نده که می بریش پاریس. نه اینکه نتونی ها، فقط می خوام بگم اگه نشد یه روز، ناراحت نشه و ناراحت نشی. بهش بگو هر جا باهم بودیمو برات قشنگ می کنم. با هر چیزی. 

خدا یا امشبو نه... امشبو نه... امشبو از شیش ساعت به سی ساعت ارتقا نده. بی نهایت نکن. خدا آخه خوابم میاد.... 

تا حالا شده همه رو منتظر بذاری چون فقط اون باید به التماسات جواب مثبت یا منفی بده؟

این در کنار دردناک بودن خیلی خجالت آوره.. اینکه هردفعه ببینن شکستی ولی بازم جلوشون از خوب بودنش بگی. ببینن ضربه میخوری ولی هردفعه بیشتر از قبل هواشو داشته باشی.

فقط به این فکر کنی که اون بهت گفته شبیه فرشته ها میمونی درحالی که نمیدونی این بار اگه بیوفتی نه تنها بال هات رو از دست دادی بلکه دیگه پایی هم برای راه رفتن نداری. جوری میشکنی که حتی اگه برگرده هم مهم نیست.

انسان آینده چی میشه اگه به خنثی بودنت جلوش ادامه بدی؟

انسان آینده نفهم منم باید بهت تاکیدش میکردم.محض رضای خدا..

حداقل منو نجات بده..

بسه دیگه.اه..بسه..

نه به شما نمیگم.به "غم دارا" های اطرافم اینو نمیگم.

به تو میگم.بسه دیگه.آفریدگار آسمان و زمین..

آسمانت داره رو سرمون خراب میشه..

حداقل بیا رو همین زمین بغلمون کن..

سلام خدا، یا خالق، یا هر اسمی که داری.

خواستم بگم اگه که احیانا حواست نیست، اشرف مخلوقاتت دارن همدیگه رو به فاک میدن، زمینت داره به فاک میره. دینت رو جعل میکنن، به اسم دینت هر کثافت‌کاری که دوست داشته باشن میکنن، به اسم دینت آدم میکشن، به اسم دینت دخترای 12 ساله رو شوهر میدن، سیاستمدارا به خاطر قدرت آدما رو میکشن، جنگ میشه. مریضی جون آدمای بی‌گناهو میگیره. جبر جغرافیایی زندگی همه رو تحت تاثیر قرار میده و خیلیا از ساده‌ترین نیازای انسان به خطر جبر جغرافیایی محرومن.

ممنون میشم خودت ظهور کنی.

بوس بهت.

تیم کافه بیان لطف کنه رول نویسی بزاره:_)

انسان آینده عزیزم، یادت باشه از هر لحظه زندگیت و هرکاری که میکنی تمام لذتت رو ببری، حتی اگه توی بدترین شرایط هم زنده موندی ازت میخوام با کوچیکترین چیز ها هم لبخند بزنی، دنیات خیلی قشنگ تر میشه باور کن!:)

تفاوت مود من با بقیه اونجاست که من در وصف خوشگلی آیدلام اینجا حرف میزنم..

انسان آینده، یادت باشه به زیبایی هیونلیکس کنار هم باور داشته باشی وگرنه به نوم میگم با چابستیک بیاد سراغت.

اصن دلم میخواد، مگه مفهوم این پسته این نیست که چیزی که میخوایم تو وبمون پست کنیم ولی زیادی کوتاهه رو بیاریم اینجا بنویسیم؟ منم یه مولتی فن بدبختم که دلم میخواد از آیدلام حرف بزنم اصن هرکیم شکایت داره نظرشو بنویسه رو کاغذ بندازه تو سطل آشغالT_T

@آرام

جوری که موافقم.

دیشب حالم خوب نبود، با گریه هدفونمو گذاشتم و پلی لیست قبل از خوابم رو پلی کردم و به محض پلی شدن Eternal flame پنتاگون حالم خوب شد. حتی کوچیکترین چیز ها هم خوشحالتون میکنه:)

پیرمرد تو پارک بهم لبخند زد 

I don’t like your kingdom keys
They once belonged to me

+تیلور سوئیفت شاید تنها خواننده ایه که تشبیه آهنگاش رو به وضوح درک می کنم

یه وقت هایی دلم میخواد بدون هیچ هماهنگی و کوفت و زهرماری دکمه تماس رو فشار بدم و تا وقتی که خورشید طلوع کنه حرف بزنم.

اینکه جوهر قلمت خشک بشه اشکالی نداره،یه مدت بیخیال نوشتن میشی،یا قلم جدید برمیداری و از نو مینویسی.

ولی وقتی جوهر قلمت یخ بزنه،دیگه مثل قبل روون نمینویسه و تو فقط میتونی انقدر خط خطی بکشی و امتحان کنی که درست شده یا نه.

دستاتو از رو شونه‌هام بردار، بپیچ. قبل از اینکه روت بالا بیارم.

- «بستنی کیم» از او و دوستانش.

در وصف کامنت بالام یه چیز پر از نفرت و عصبانیت نوشتم. و... پرید.

نایس. یه نشونه در نظرش میگیرم.

ولی ما فقط بچه ایم..

"مودی" بودن اینطوریه که٬ داری روز خوب و خوشحال کننده ای رو بدون هیچ مشکلی میگذرونی؛ و این برای سلول های مغزت عجیبه؛ پس میان و یهو یه خاطره بد لعنتی رو میارن جلوی چشمات. و تو هم نمیتونی خودتو کنترل کنی و گند زده میشه به روزت.

 یهو به خودت میای و میبینی یه گوشه نشستی٬ پاهات رو جمع کردی و سرت رو با دستات گرفتی؛ و خودتم نمیدونی چیشد که یهو صد و هشتاد درجه تغییر کردی. چیشد که یهو حوصله‌ی خودتم نداری...

اون: بچه‌ها! اینترنت دروغه! بیاین به چیزای بی‌پایه و اساس و به ظاهر قشنگ توی اینستا اهمیت ندیم! به خودمون اهمیت بدیم!

همچنان اون: *آپلود عکسی که تینیجرای ناف اروپا هم حتی اونجوری زندگی نمیکنن وانمود کردنا و زیاد پز دادن با هرچیزی توی این دنیا حتی کتاب.

آها.

می دونی چیه عزیزم؟

حالم از همتون با اون عقاید عهد دوغی به هم می خوره.

یه روزی میرم یه جایی که هیچ خری به جز تو نه اسممو بدونه نه بشناستم که بتونه دماغشو تو زندیگم فرو کنه

بزرگترم،اینکه دنیات همین طور داره مزخرف تر میشه نشونه های اومدن موعودته دیگه؟این جزو معدود دلایلیه که میشه هنوز ادامه داد بزرگتر

می دونید،تف تو اون عقیدتون که میگه هر کسی می تونه هر جور بخواد بگرده بعد آدمای محجبه و سر به زیر رو مسخره میکنید

میشه بس کنی؟من نیاز ندارم وقتی میخوام با یه دختر بالغ برم پشت ساختمون یه "مثلا مرد"باهام باشه.بندازید دور این تفکر گندیده رو

می دونم اگه با یه کلون خودم رو به رو بشم ازش متنفر خواهم شد.چون تازه فهمیدم عین دال به طرز فجیعی نسخه ی مذکر منه و من تمام این مدت ازش متنفر بودم

-حقیقتی که وجود داره اینه که مدرسه مزخرفه،و آدما عوض میشن.اگه می خوای یه بچه ی معمولی باشی باید اینو بدونی آگی

:)

گندش بزنن.

@ترنج

من بعد از هر اتفاق بد:

@ترنج

من هرشب(ورژن غم‌زده.):

می دونید وقتی یه کاری رو قبول می کنید،باید تموم تلاش لعنتیتون رو بکنید که درست انجامش بدید.وگرنه که غلط می کنید بچه ی مردم رو ایستگا کنید احمقا

وقتی کاری از دستتون برنمیاد،حداقل هی ارد ندید فلان کار رو بکن فلان کار رو نکن که جاش بیشتر بسوزه بی شعورا

i`m fed up with idiots

@عشق کتاب

سخته، ولی منتظر جوابت به آخرین کامنتم ام. یه جوری که انگار قراره نجاتم بده.

@ترنج

من هستم الان. با هم یه کاریش میکنیم و... نجاتت میدیم.

قبل از اینکه جواب سوالمو بدی فکر کن بهش. باهاش کار درستو انجام میدیم و تصمیم درستو میگیریم. *دست دادن*

آقاهه : مردم خوزستان واقعا مظلومن.این عکس چقدر خوب نشون میده مظلومیتشونو. ما بهشون مدیونیم.

خیلی دلم میخواست خودم میرفتم متاسفانه دوروزه درگیر یه مریضی شدم. بعد از تست و دکتر فهمیدم کرونا نبود خداروشکر؛ ولی اذیت کنندست و بیرون نرم بهتره.

همچنان آقاهه : اومدیم رستوران ایکس٬ بچه ها کباب هاشون حرف نداره. حتما سر بزنید. خیلی عالین. تازه یه تخفیف بیست درصدی هم براتون گرفتم که میتونید باهاش سالاد کاهو بخرید...

میدونی چیه ؟ امثال تو ان که هرروز دنیا رو جای بدتری میکنن...تویی که میخوای خودتو گول بزنی احمق...میخوای خودتو گول بزنی که در کنار کارات که فقط تبلیغ یه مشت آشغاله٫ با مردم همدردی میکنی...ولی حق نداری حتی راجع بهش حرف بزنی؛ چون همه اینکارارو برای جلب توجه میکنی؛ نه برای مردم خوزستان یا هرکسی که نیاز به کمک داره...اونقدر دنبال جلب توجهی که حتی نمیدونستی عکسی که برای همدردی گذاشتی یه ایرانی و خوزستانی نیست :))))

.So Shut the fuck up

@انولا

:)))

با عرض احترام به تموم پاستالاوران ولی:

چیه این پاستا؟ خوشمزه نیست. خوب نیست. واقعا نیست. هرچقدر که لازانیا زیباست و ابهت داره پاستا خوشمزه نیست.

ممنون. خالی شدم.

عزیزم،بس کن.این شوی اره من درونم پر غصه ست ولی از بیرون لبخند می زنم رو بس کن در حالی که همه جا داری ناله و ایزا ** ناله می کنی.

حتی نمی دونم اینو برای تو نوشتم یا خودم.به هر حال بس کن و فقط خفه شو

@سینیور

پاستا به این خوبی.دلت میاد(جمع کردن لب و لوچه .بغض)

انسان آینده بهم نگاه کن و به حرفام گوش بده. ازت خواهش میکنم گوش بده چی میگم خب؟

هرچقدر که بهت گفتن چرا اینهمه فاکینگ مظلومی و هیچ وقت جلوی بقیه واینمیستی بهشون نگو اگه بخوای چیزی بگی همه حرفای نگفتت از چشمات میاد بیرون. هیچ وقت نذار بفهمن بلدی حرف بزنی یا گریه کنی. چون بعدش علاوه بر مظلوم بودن لوسم هستی. پس برو پیش اقای ماهی باشه؟

مرسی اه

داشتم فکر میکردم شاید میخواد خاطره ها فراموش نشن که اونا رو به مناسبت های مختلف بهم میده. حتی شده از کتاباش صفحه هایی که حرف زدیم و جدا میکنه.

ولی الان میگم نکنه داشته وجود منو پاک میکرده و من هربار گنده تر لبخند زدم؟

-

حسش هیچی. لغت عذاب وجدان براش تعریف شده؟

-

و هنوز میخوام بگم اون هیولایی که میگم نیست ولی واقعا نیست؟

اون حس مزخرفِ گندهِ توی سرم هربار که میام اینجا میگه خب که چی؟ نگاشون کن. همتون مثل همین. ولی یه گروه بازنده که همدیگه رو دارن بهتر از برنده ایه که بازنده هارو از خودشون دور میکنن.

بازنده های اصلی خودشونن. اینجا بهشت منه.

ولی جدای همه نامردیای زندگی آهنگایی که جدیدا یهویی پیدا میکنم خیلی باحالن..

-

تا وقتی آهنگا باشن یه راهی واسه زندگی پیدا میشه..

شایدم هممون یه مهارت عجیب توی انتخاب ادمای اشتباه برای دوست داشتن داریم

-

دویست تا شد؟ ولی چیزایی که نگفتیم زیادن

@مونی(ویردو؟) و عشق کتاب

من فقط با نگاهی سرزنشگر به غرب زدگیتون می‌ نگرم. مگه ماکارانی و سالاد ماکارانی مردن شما درباره لازانیا و پاستا و این بیگانگان بحث میکنید؟ جمع کنید برید ببینم!

هلن شی شمارو نمیدونم ولی من اینجا بیشتر از هرجایی راحتم. انگار یه امنیت فراطبیعی دارم. برنده من هیچ وقت همچین چیزی رو تجربه نمیکنه. هیچ وقت جایی اینهمه راحت نیست. خوشحال نیستم ولی حداقل یکم از اون حس بازندهِ مطلق کمتره. هرکسی جایی رو پیدا/درست نمیکنه که بدون ترس از قضاوت بقیه هرچی توی دلشون بود بگه. اینکه من همچین جایی و همچین ادمایی (حتی شکست خورده محض) کنارم رو دارم یه جور انگیزه ست.

@خودتو سینیور و مونی شی

ولی ناگت از همه اینا برای اینجانب مقدس تره..

@مونی

خب بگید ماکارانی. کلمه ماکارانی به این زیبایی.

سلام به کافه بیان که بالاخره اومدم توش کامنت دادم :) 

هیییی دلم برای ناستاکا بسی تنگ شده بود 

ولی بالاخره اومد :) 

ادم افسرده چه شکلیه 

خنده هاش از ته دل 

ولی وقتی میخنده میگه 

خیلی وقت نخندیدم 

ولش کن 

اوه یه سوال! کسی زنده ست؟

@آیسان

نه.

شمارو نمیدونم ولی این چندوقته بیان واسه من مرده‌‌تر از همیشست. با اینکه پستای بیشتری داریم.

کاش یه روز بگم

jackshit. im leaving.

و برم. این دیالوگ به طرز عجیبی تو ذهنم مونده. خوش به حال اویل مورتی که رفت.

(فصل 5 قسمت 10/خطر اسپویل زیاد، خیلی زیاد.

نرید درموردش بخونید یا مستقیم ببینیدش.)

سردرگمم.

آخرشم خدا نیومد بغلمون کنه.

هعی این همه قَسَمِت دادن؛نرو دیگه بستنی کیم!..

یاد بگیر یه معلم مطالعات میتونه کاری کنه جغرافی رو سخت بغل کنی،و یک معلم ادبیات میتونه کاری کنه تمام شُعرا رو به باد "لعنت بهت"  ببندی.

این قسمت : نوجوان های مرده ولی متحرک.

قسمت بعد: کسی که برای نجات آمد.

قسمت بعدی: نجات دهنده نیز مرد.

قسمت آخر: متحرک بودن وقتی مردی اون قدرا هم بد نیست!

@آیسان

بستنی کیم. :)))))))

میگن خودمون غم رو تو خودمون ایجاد میکنیم و بعد با تلقین بزرگش میکنیم و پرورش میدیم.

خب من الان انقدر خوشحالم...

انقدر خوشحالم که دلم میخواد خودمو تو پتو مچاله کنم.

انقدر خوشحالم که دلم میخواد از کوه بپرم پایین.

انقدر خوشحالم دلم میخواد از خوشحالی جیغ بکشم

انقدر خوشحالم که نمیدونم چطوری وصفش کنم

اصلا فکر کنم انقدر خوشحالی برای بدنم زیاده..

وای؛ خیلی خوشحالم

خیلی خیلی خوشحالم..

شب تولدم با یکی که نمیدونم کیه، میرم کنار باغ‌غدیر و قدم میزنم، هوای اسفندی که سرده و آهنگ «تو تاریکی» او و دوستانش باعث میشه حس کنم که سال 14-15 ام بالاخره تموم میشه و من به طور قانونی میرم تو 16 و از لحاظ واقعی 15 سالم میشه.

تو تاریکی از او و دوستانش/ گوشش بدین، قابل پرستشه.

کنار باغ غدیر و اون دوروبرا یه جای شناخته شدست توی اصفهان. و رومانتیکه؟ نمیدونم. فقط میدونم با درختاش و مخصوصا سردی هوا و کافه پاندایی که نسکافه داغ سرو میکنه و رد شدن ماشینا وایب قشنگی داره.

تو مکالمه هام دقیقا مثل «تموم شد؟ خیلی تاثیر گذار بود» شدم 

@عشق کتاب

میگم اشکالی نداره منو به اون جمع دو نفره رمانتیکتون راه بدین؟*-*

تموم شدن این ۱۵ سالگی رو حتما باید جشن گرفت:")

"تو تاریکی نمیبینی،من نشونت میدم.. بیا دنبالم باز اسمارو یادت میدم.."

"بگو اسمتو..اسمت باید یادت بیاد.."

"همیشه یادت بمونه کجاست خونه،مهم نیست اونا دارن چی رو نشون میدن"

"زمان میگیره یکی یکی قهرمان هاتو..زمان داره بهت میگه شبیه خودت شو"

:))))))))))))))

@آرتمیس

شت...چقدر مود بود...

لازم دارم بنویسم ولی نمی تونم.تف توش

ته بحثای من و بابام درباره ی حقوق زن و مرد تو ایران:

بابام:فلانه اینجوریه اونجوریه اینه اونه

من:تموم شد آقاهه؟

بابام:آره چطور؟

من:خیلی تاثیر گذار بود.

تا ببینیم دفعه چندم کلا طلاق عاطفی بگیره ازم:}

یه اتفاقی همین الان افتاد که منو برد مثلا به چندماه پیش. به حس و هوایی که داشت. و بدیایی که داشت.

نمیدونم با اینکه جهنم خالص توی اون دوران بود ولی چرا دلم براش  تنگ شد.

انسان آینده،راستش من نمیخوام با آیسان آینده حرف بزنم،تو اینارو بهش میرسونی؟

بهش بگو گذشته ی چهارده سالش به شدت داره تلاش میکنه،اول از همه برای زنده موندن.

دوم برای کنار اومدن با خودش و روح سرکشش.

سوم از همه،برای جنگیدن با همه آدمای بیخود کره زمین.

بهش بگو گذشه ی چهارده سالش داره سخت کار میکنه،حتی اگر هنوز هم کافی نباشه.

حتما بهش بگو گذشته چهارده ساله ش فقط روزی پنج ساعت میخوابه.

بهش بگو دست هاش زخمیه،پر از جای خودکاره.بگو دست هاش دارن زمخت میشن کم کم.

بهش بگو داره تلاش میکنه.

بهش بگو این دفعه جا نمیزنه.

بهش بگو که تو این راه خیلی ها تنهاش گذاشتن،خیلی ها فقط مترسک بودن.

بهش بگو همه دنیا،حتی سوسک توی بالکن ازش توقع دارن.

بهش بگو کم کاری های گذشته هنوزم بهش آسیب میزنه.

بهش بگو هنوز منتظر مونده،منتظر آدم های قشنگ زندگیش.

بهش بگو برای خوب کردن حال بقیه دیگه کاری از دستش بر نمیاد.

بهش بگو دیگه نمیتونه یه کسی کمک کنه،شاید به خاطر اینه که خودش کمک نیاز داره؟

نه.بهش بگو تنهایی از پسش برمیاد.

بهش بگو دارم سختی میکشم و نمیخوام این همه درد بیهوده باشه.

بهش بگو..

بهش بگو..بهش بگو بهم بدهکاره،همون قدر که من دارم برای اون تلاش میکنم اونم یه آینده خوب بهم بدهکاره.

"اوه.. مثل اینکه گند زدم به همه چی" ورژن مودبانه کاریه که همیشه با همه جا میکنم

انسان آینده به خودِ بزرگسالم بگو دوسم داشته باشه. اگه نتونه افکارمو بفهمه من حتی دیگه خودمم ندارم.

دو تا عبارت خیلی قشنگ می تونن مود اکثر روزم رو توصیف کنن

"تف توش"

تموم شد؟خیلی تاثیرگذار بود"

من:

وقتی تموم شد؟خیلی تاثیر گذار بود رو می بینم:این همون دیالوگی نبود که من در برابر مخالفت های مونی سان نسبت به مهرام می گفتم؟روی دارکش داره رو میشه...هاها.

+پری مطمئنم که اینجارو می بینی پس فقط می خوام بهت یاداوری کنم سرویس خوابتو، موقعی که مستقل شدی، تماما طوسی بگیری. آره.

+کسی به بغل مجازی راضی میشه؟: که یکم...حالشو خوب کنه؟..

رودروایسی ندارم که.

marcis march شخصیت جالبی داره به نظرم. حس کردم همینجوری.

طعم شیرنسکافه داره نوشته‌هاش. پروفایلش.

@پری

=)))

سینیور@

بغلت کنم؟D:

دارم درد میکشم.گیجم.خستم.خستم.خستم.

ولی میتونم.باید بتونم.میخوام سال دیگه بیام این نظر رو ببینم و لبخند بزنم.
نمیخوام یه سال بگذره و وقتی این رو میخونم بیشتر درد بکشم.

فقط خدا کنه این همه برای هیچی نباشه...

@پری

نمیدونم، فقط بذار از شدت مهربونیت لبخند بزنم. :))

و همیشه ساعت 6 تا 7 ساعت مورد علاقه منه.. وقتی صدای ویالون آروم از طبقه پایین بلند میشه و تو کل ساختمون میپیچه.

@سینیور

امروز شاید بهترین روزی بود که میتونستم همچین چیزی رو بگیرم.. مرسی^^

@سینیور

کوچیکا مهربوننD: بیا بغلت کنم اصلا *^*

*بغلی محکم و مناسب سینیوری D:* 

 *داد میزند* ایستگاه بغله! بیاین با بغلای سان شاینی پری حالتونو خوب کنین D":

بیاین جملات باحالو بنویسیم، نمی خواین وقتی نوه هامون میان اینجا دسپرس بشن که؟:">

تازگیا فهمیدم که وقتایی که از یه حدی غمگینتر میشم یه حالت بی‌حسی و خستگی و حتی یکمی سرخوشی میگیرم. مثل مست شدن، فقط خیلی خیلی پایینتر.

دلم میخواد 20 سالم بود و الان تو نیویورک داشتم با دوستم مست و پاتیل راه میرفتم تو خیابونا.

جا داره نظرمو درمورد خودم تو آینده که مطمئنا به الانِ خودم میگم تباه و نظرات کسایی که میگن: «ای خدا، این نوجوونا رو.» رو بگم.

به یه ورم.

«این طرز رفتار یه پسر نیست.»

«این مال دخترا به نظر میاد. بهتره که نخریش.»

«پسر باید بلا بلا بلا بلا.»

«پسر اصغرآقا فلان کرده.»

«پسر باید فلان کارو بکنه.»

«مثلا پسری. بلا بلا.»

جا داره بازم بگم به یه ورم.

آیا من دارم واقعا درد میکشم یا اینجوری فکر میکنم تا خودمو ارزشمند کنم؟

روز چندم.

از جادوگران خیلی دور شدم. خیلی.

حصار کوچولوی آسیب دیده. بمیرم برات بیچاره‌ی من.

آیا برای حسن نیت پسر بودن باید به سراغ دوست دختر و شاید دوست دخترها رفت؟

آیا باید هرروز به فکر دختران بود؟ آیا اگر دوست دختر نداشته باشی حسن نیتت را به جا نیاورده‌ای؟

اگه اینه پس خاک تو سر من.

قسمت 4 اسکویید گیم مثل چی هیجان داشت و حتی یه قسمتیش از استرس نمیتونستی چشمتو برداری از لپ تاپ.

نمیخوام اونجا باشم ولی هیجانشو نیاز دارم.

آینده ناواضح و ترسناکه. گذشته پرازاشتباه و برفکیه. میشه خالق بفرمان ما باید چه غلطی بکنیم دقیقا؟

و اون کسی که دیشب ساعت 2 پیام داده بود عاشقتم و این چیزا.

واقعا؟ بعد از اون همه اتفاق و به فاک رفتن؟ دوباره یکی عاشقمه؟ کامان گرل. آدمای زیباتری هستن برای دوست داشتن.

یه لحظه گفتم شاید طرف گی باشه.

بگم کامان بوی.

یا خدا.

چه چیزا که نمیرسه به فکر آدم این وقت شبی.

پسر... جدا وسط همه این خستگیام و چشمای کوچیک شده و موهای وررفته شده توسط دست داره دلم برای خودم میسوزه.

میتونم؟

نکنه دارم تموم این دردارو برای هیچی میکشم؟

من مطمئنم توی آینده خودمو به خاطر اینکه لایق ناراحت بودن نمیدونستم و فکر میکردم رنجام الکیه نمیبخشم.

این بدن 15 ساله چیه که توش زندگی میکنم؟

عه عشق کتاب توهم اینجایی!:_)

ولی حالا که فکرشو میکنم. کاشکی همون اول میفهمیدم ارزششو نداری و شبا برای حرف زدن باهات بیدار نمیموندم و میخوابیدم.

بی‌ارزش. احمق.

@عه آیسان تو هم اینجایی. :))

میرم بگیرم بخوابم تا ببینم فردا باید چیکار کنم.

خواب خوبه بچه‌ها. خوابو دوست داشته باشید.

کاش انقدر ضعیف نبودی پسر، کاش.

شایدم نباید.. فعلا نظری ندارم نباید چی فقط "نباید".

همه:

+بریم رول بنویسیم! *-*

من(رول نویس جادوگران/ ناظر/ مرگخوار.)

رول نویسی سخته. TT حوصله ندارم فعلا. برم طومار بی انتها چرت و پرت بگم.

نوشته بود هر پسر یک مهراد هیدن موقع ویس دادن. :)))

و از شدت حق بودنش نمیدونم چی بگم.

من که زیاد ویس نمیگیرم ولی از این قابلیت حنجره پسرا که صداتو میتونی در حد مهراد هیدن خش‌دار بکنی خیلی خوشم میاد. فرح‌بخشه.

و آره، برای همینه که تو کلاب هوس همه پسراش از دم مهراد هیدنن. :))

نه تقصیر توئه،نه من.تو حق داری از من کمک بخوای،من هم حق دارم وقتی وسط درسام مجبور میشی صدام کنی عصبانی بشم.نه تقصیر توئه،نه من.

و وقتی تقصیر کاری نباشه همه چیز سخت تر میشه

مجبوریم تو دبستان سخت کار کنیم،که بریم مدرسه ی خوبی که توش بازم سخت کار کنیم،که بعد بریم دانشگاهی که دوباره توش سخت کار کنیم،که بعد یه شغلی گیر بیاریم که دوباره توش سخت کار کنیم.

تف توش،حقیقتا

یکی بیاد این اخلاقم که تو متشنج ترین لحظات خندم میگیره رو ازم بگیره 

سرگیجه گرفتم. 

سرگیجه. 

ببخش عزیزم که باید یکی در میون خزعبلات منو وسط این جملات مهم بخونی. هر گاه ترنج دیدی، اسکیپ کن. 

می دونی مضحکه .اینکه هی بیای چ*ناله کنی که چرا من زندم و فلان مضحکه.نمی فهمم چرا وقتی مشکل خودت رو می دونی سعی نمی کنی درستش کنی.

درست همون لحظه ای که نفس آخرت رو میکشی یه جفت هندفری از گوشه اتاق بهت چشمک میزنن.

تبریک میگم وقت خریدی.

امروز مثل نوزادی که وقتی برای اولین بار گریه میکنه و از صدای گریه خودش میترسه،جوری صدای گریه هام تو اتاق پخش شد که باور نمیکردم این من باشم.

از آدمای تنها و غمگین‌ باید ترسید..

+تا امروز یادم رفته بود یاد گرفتم بی صدا گریه کنم.

تو نمی تونی چون فقط ادما ازت انتظار دارن،همیشه خوشحال باشی

حس میکنم فن پیدا کردم.

زنِ مومن، تا اینجا هم اومدی؟ :)) یعنی اومدی کافه بیانی که خیلی وقته ازش حرف نزدم، اون وسط این بخشو پیدا کردی و رفتی بالای بالا تا ببینی یه اشاره به تو تاریکی او و دوستانش میکنم.

تا آخر همش بیای لیریکاشو تو خصوصیم بنویسی؟

عجیبه یکم.

گریه کردن بهترین نعمتیه که خدا داده.

راحت گریت میگیره خداروشکر کن. هرجا که میرم مینویسه اگه راحت گریه نمیکنی کرختی احساسات گرفتی.

ولی نگفته چطور اون کوفتی رو درستش کنی تا کرخت نشه.

مغزم شلوغه، سخته. خیلی... نیاز به فکر کردن و برنامه ریزی و برنامه ریختن برای همه چیز دارم.

نمیشه یه لحظه زمان متوقف شه؟

دوستان، فردا برایتان آدرس میفرستم و با هم فرار میکنیم به یک جای دور.

نیامدید هم مهم نیست. خودم فرار میکنم به یک جای دور.

حوصله ندارم با آدما حرف بزنم، خصوصیا رو نگاه میکنم، جواب نمیدم، به آدما فکر میکنم، نمیرم سمتشون، از دور به جادوگران نگاه میکنم، وارد نمیشم.

میشه خالق بگه من چیکار کنم؟

فرض کن خدا یه پیرمرده که نشسته و داره با خودش شطرنج بازی میکنه.

چقدر ترسناک و عجیب هستی پیرمرد شطرنج‌باز.

«زیبا، یه روزی میریم پاریس و با شیرکاکائو مست میکنیم، بعدش میشینیم روی چمنا و همونطور که به برج ایفل خیره شدیم صدای ویالون گوش میدیم. چه از همون نزدیکیا، چه از اسپاتیفای.»

فاک یو تو اول بدون داری با زندگیت چیکار میکنی بعد به یه دختر بگو میرین فلان جا با شیرکاکائو مست میکنین و ویالون گوش میدین.

وسط اتک آن تایتان هستم و ترجیح میدم که یک تایتان ریزه میزه باشم که پشت بقیه تایتانا سوار میشه.

چه زندگی خوبی.

دوستان من تصمیماتم را گرفتم و از این به بعد یک تایتان هستم. شما هم میتوانید با من همراه باشید.

نه دختر، نه پسر، نه انسان. فقط تایتان.

لوس بازی هم حدی داره بشر.

شب بخیر دوستان، خوب بخوابید.

ولی من انقدر‌خسته ام که با همه ی تنفر هام، به ورژن خود چند وقت پیشم احتیاج دارم.

همونی که بیاد بهم بگه"همه چی درست میشه"

دلم میخواد.به دروغ شنیدن احتیاج دارم.

 + هی بچه جون میدونستی تموم چیزهایی که بابتشون غصه میخوری،تمام اتفاقایی که بابتشون‌حرص میخوری و تمام آدمایی که به خاطرشون درد میکشی؛وقتی بزرگ شی یا دیگه تو زندگیت نیستن یا خود از زندگیت انداختیشون بیرون؟

 _ اوه،نمیدونستم یه روز جای ارزش های زندگیم تو سطل آشغاله.

من دیگه حتی دوست ندارم وارد اکانتم بشم،بعد تو از من میخوای بنویسم؟

به چه امیدی؟برای کی؟ برای کی بنویسم؟ برای کی بنویسم که نوشته هام رو مسخره یا دزدیده شده قلمداد نکنه؟ کی؟ کی دلش میخواد من براش بنویسم؟کی؟

آفرین! هیچ کس.

کجا رفتی اون منی که همیشه میدونست از جون دنیا چی میخواد؟

متنفرم از اینکه یکی تو زندگیم‌ باشه که نوتیف‌ پیامش لبخند رو لبم بیاره.

از اینکه آهنگ صداش برام فرق کنه،ازاینکه تموم ویس هاش رو ذخیره کنم.

متنفرم از اینکه رویا هام رو با وجود اون ببافم.

متنفرم از اینکه تلاش کنم رو لبش لبخند بیارم.

متنفرم از اینکه شب ها قبل خواب فقط به اون فکر کنم.

متنفرم از اینکه کسی تو زندگیم برام مهم باشه.

در کل متنفرم از اینکه آدمی،آدمیزادی تو زندگیم خاص باشه..

ولی قسم خوردن ژنرال به چشم های دزیره،زیباترین چیزی بود که نویسنده میتونست برای وصف عشق بنویسه.

همهچی درست خواهد شد بچه ها، فقط باید صبر کنیم و دووم بیاریم. فحش بدینم اشکال نداره، کسی نمی فهمه

Can you hold me?

اره، من احساس میکنم فقط منم، حس میکنم که فقط منم

تاوانش چیه؟ قراره چی باشه؟

حتی نمیدونم

فقط تو نیستی

ولی من تنهام

احساسش مثل این میمونه که من حتی خودمو نمیشناسم، من حتی خودمو نمیشناسم

+گاهی یکم لیریک قشنگ.

_امروز چیکارا کردی؟

_بیدار شدم ولی هنوز خسته بودم.با زیرگروه هام کلنجار رفتم ولی قانع نشدن.حضوری زدم ولی سر کلاس چشم هام بسته بود.آهنگ گوش کردم ولی شارژ هدفون تموم شد.امتحان دادم ولی اون نمره ای که انتظار داشتم نصیبم نشد.برای خودم صبحونه درست کردم ولی به چیزی جز چاییم لب نزدم.دنبال هندزفری گشتم ولی پیداش نکردم.از خودم دفاع کردم ولی تحقیر شدم.دوش گرفتم ولی آب یخ شد.خواستم گریه کنم ولی بقیه خواب بودن.پتو رو رو خودم کشیدم ولی هنوز سرد بود.خواستم حرف بزنم ولی دهنم باز نشد.سر کلاس بودم ولی پیام هام ارسال نمیشد.رفتم تو گالری ولی یادم افتاد همه عکس هام رو پاک کردم. لیست مخاطبین رو نگاه کردم ولی اونجا کسی باهام کار نداشت.به بچه لبخند زدم ولی بهم اخم کرد.دستام یخ کرد ولی دستکش نداشتم.دلم برف و بارون میخواست ولی آسمون خشک خشک بود.خواستم به یه نفر پیام بدم ولی کسی رو انتخاب نکردم.دلم میخواست خیابونای تهران رو پای پیاده گز کنم ولی کتونیم راحت نبود.خواستم سوار اتوبوس شم ولی اتوبوس نیومد.دلم بستنی میخواست ولی یادم اومد پول نیوردم.به کتاب فروشی ها خیره شدم ولی درس هام تو سرم جیغ میکشیدن.بلند بلند آواز خوندم ولی دیشب گلوم زخمی شده بود.خواستم با گروه موسیقی تو خیابون همنوازی کنم ولی گیتار زدن بلد نبودم.

به اکیپ دخترهای تو پارک نگاه کردم و لبخند زدم ولی غم تو دلم شمارش معکوس راه انداخت.موقع غروب بود ولی نتونستم خورشید رو ببینم.

خواستم شعر بخونم ولی چشم هام کلمه های رو کتاب رو تشخیص نداد.دوست داشتم دکور اتاقم رو تغییر بوم ولی تا عملی کردنش مایل ها فاصله داشتم.میخواستم فرار کنم ولی جایی رو نداشتم.دویدم ولی بند کتونیم دور پاهام گره خورد و زمین خوردم.تلاش کردم و شکست عایدم شد.خواستم ولی نتوانستن بهم رسید.

با این حال شب رو به این امید خوابیدم که فردا باز زنده ام.

روز خوبی بود فقط میدونی،بعضی وقت ها خیلی چیزها باهات راه نمیان.

دیشب به دومین نفر توی زندگیم گفتم که چیکار کردم. که منِ سه سال پیش چه شرایطی داشت و از چه راهی برای خلاص شدن ازشون استفاده کرد. دقیقا بعد از اینکه قلبم گنده شد و یه تپش جا انداخت، دستام یخ زد و لبام کبود شدن حس کردم دیگه نمیتونم نگهش دارم. بهم گفت مثل ایینه باهام رفتار میکنه و نگفتم از ترس ایینه به پشت بوم پناه میبرم. با این حال بعد از حرف زدن باهاش الان زنده ام، خوبم و زندگی به چرخیدنش ادامه میده.

فکر میکنم که دلم میخواد جایی بیرون از بیان، بیانی هارو داشته باشم ولی هنوز میترسم. از کانون امروز عصرم هم میترسم. دلم میخواد می تونستم همینجا تمومش کنم. از مضطرب بودن قبل هرکاری خسته شدم. اونقدری که اگه خوب تموم شه فقط انرژی خندیدن بهشو داشته باشم. میخوام برم بگم این داره میگه ترم دیگه رو که بخونم میتونم تدریس کنم ولی نمیخوام الان این اتفاق بیوفته میخوام هنوز بچه بمونم. ولی نمیشه. بازم امروز میرم سر کلاس و بازم تنها کاری که بعدش میکنم کمک کردن به نگینه در حالی که جزوه هام مونده و برای شنبه میخوامشون.

از تاثیر آهنگا براتون بگم؟

هنوزم که هنوزه بعد از 6-5 ماه وقتی my future بیلی آیلیشو میشنوم به معنی واقعی کلمه لرزم میگیره و یه چیزی تو دلم خالی میشه.

ام... پستای قدیمیمو که خوندم فکر کردم فقط خودم تغییر کردم. کامنتاشو خوندم فهمیدم بزهسم تغییر کرده.

چقدر... قبلا شادتر بودین؛ بودیم.

ببخشید. واقعا ببخشید که بعضی اوقات از اون حالت "وای چه خفن٬ چه هیجان انگیز٬ محشر بود" درمیام. دست خودم نیست.

شرمنده که کاری از دست مکنتون برنمیاد...می خواد ولی نمی دونه چطوری باید کمک کنه...

کاریهست که بتونم بکنم؟:"...

کاش بفهمیم یه وقتایی آدما با اینکه به کمک احتیاج دارن نمی خوان کسی کمکشون کنه.

@پری(آکی؟)

همین که انقدر مهربونی خودش خیلیم کمکه. تو خوب و قشنگ بمون، بقیه خوب میشن.

اگه چتای قدیمی نبود هیچوقت باورم نمیشد یه زمانی از این ایموجی مزخرف 😊 استفاده میکردم.

و شت، از اینم 😉  استفاده میکردم.

ولی حالا هرکی حتی یه بار این ایموجی رو برام بذاره حس بدی بهش میگیرم. یه جوری چشمک میزنه انگار میخواد یه بلایی سرت بیاره. یا میخواد با هم یه بلایی سر یکی بیارین.

میگم بهم میگن شبیه نورمنی...هستم؟

میگه نه. تو رِی ای. نمیدونم نشناختنت یا چی...ولی ری ای نه نورمن. 

میگم چه عجیب...

میگه چیش عجیبه ؟

میگم اینکه هرکس یه جور میشناستم.

میگه نمیشناسنت که. فکر میکنن میشناسن ولی نمیدونن به این راحتیا هم نیست. 

+ ری و نورمن از کاراکتر های انیمه ناکجا آباد موعود. شما که میشناسید. بمونه برای وقتی نورلند دیگه شده یه انیمه قدیمی.

دیگه. چیزهای ناراحت کننده. ننویسید.

دلیل وجود این پست این نیست. این پست باید پر چیزهایی باشه که باید یادتون بمونه و اینا چیزهایی نیستن که باید یادتون بمونه. 

دلتون میخواد اینا چیزهایی باشه که یادتون میمونه؟

-امروز.. دو ساعت و 16 دقیقه از وقتمو مفید گذروندم.. فلیپد زندگیهههه. ولی یازده تا چوب خط مونده.(شیش تارو خط زدم)

-سه تا سفارش گلدوزیم گرفتم.. خدایا قراره به اینا بخندم؟ چینجا؟ ولی اینا خیلی هیجان انگیزن.

-شاید اگه شمع روشن کنم و دعا کنم یکی خودش بیاد. شمعای نگینو روشن کردن*

-نویسنده هه گفت من اول اسم کتابمو انتخاب میکنم بعد برای اسمش مینویسم.. من یه سری عکس دارم که تا آخر عمرم میتونم براشون بنویسم و بازم کم بیاد..

ناشناس عزیز

با تمام احترامی که برات قائلم ،باید بگم اگ یه چیزی اونقدر مهم باشه گه باید یادم بمونه اصلا چرا باید اینجا بنویسمش؟

من وقتایی که کلی حرف تو دلم قلمبه میشه میام اینجا و اونقدر ور می زنم تا خالی بشم.حقیقتا ترجیح می دم الان خالی بشم،مسلما خود اینده ی من عمرا بیاد اینجا رو بخونه و خودمونم خوب می دونیم.

آره،وقتی میریم اونجا من بداخلاق یه گوشه می شینم،وقتی هم یم ریم اونور شاد و شنگولم.مسلما خودت اونقدر فهم داری که متوجه بشی که اون فضای افسرده کننده ی مضحک ،با شلوغی ها و پرحرفی های اونور یکی نیست

گفت خیلی آدمارو ایگنور میکنی.

شایدم راست میگفت.

عزیزِ دلم، خوشحالی ها یادمون می مونن. خوشحالی ها تو وبلاگامون ثبت میشن. این غم ها رو کجا بنویسیم؟ ولی راست میگی شاید... امیدوارم اگه انسان آینده اینا رو خوند، وبلاگامونم بخونه!

دوست داشتم مثل داداشم درس خون باشم. هیچ وقت فکر نمی کردم اسم درس نخون روم بیاد. کاش بلد بودم مثل اون چیزی ذهنمو درگیر نکنه

@ناشناس

من حاضرم بنویسم بدبختیامو اینجا تا بعدا برگردم و بگم که عه، یه سال پیش همچین چیزی برام اتفاق افتاده بود، دیدی تموم شد؟ دیدی بالاخره رد شد؟ دیدی زنده اومدیم بیرون؟

آدم هیچوقت اینارو تو وبلاگش نمینویسه.

اون اوایل که ریک و مورتی شروع کرده بودم یه توییت خوندم که یه جوک بی‌مزه گفته بود و درکمال مسخرگی خندم گرفته بود، الانم که بهش فکر میکنم لبخند میزنم.

«دریــا، اولین ریک مرا مورتی.»

شجاعت میخواد نوشتن همچین چیزای آکوارد رو بنویسی اینجا.

بزهس، دیگه مثل قبل شاد نیست. داره از هم میپاشه یه جورایی.

بالاخره گفتمش.

انسان آینده از ظهر دارم فکر میکنم که اینارو چجوری بهت بگم. اگه نمفهمی هم مهم نیست..

میدونی نباید از "آدم ها" تا وقتی چیزی به اسم مغز دارن انتظار موندن داشته باشی.

مغزمون صداهایی که زیاد میشنویم رو کم کم حذف میکنه. چیزهایی که (از نظر خودش) اضافیه رو نامرئی میکنه. انسان های تکراری که دیگه کاری ندارن. دارن؟ تازه کمکیم داره..

توی فرماندهیش دوتا چشم داره برای دیدن چیزهای جدید. دوتا گوش داره برای شنیدن صداهای تازه و دوتا پا داره برای رفتن.

پس دوباره بگم؟ تا وقتی اصرار داری بشینی و از سر جات تکون نخوری انتضار نداشته باش آدمی کنارت بشینه.. توی لشکر مغز دوتا دست هست که همیشه نافرمانی میکنه. اونا رو بگیر و آدمای زندگیتو همراهی کن. مرسی.

معلومه چقد عجله داشتم؟

نفهمی*

نمفهمی رو از کجا اوردم/

حس میکنم بیان هرچندوقت یه بار میمیره. بعدش بلاگرای جدید میان خاطره میسازن و خوش میگذرونن. میخندن، گریه میکنن، اعتماد میکنن، دوست میشن و بعدش دوباره بیان میمیره. همون بلاگر جدیدا از هم دور میشن، وباشونو حذف میکنن و میبندن و با یه ردپا روی قلبشون سعی میکنن فراموش کنن یه زمانی جزوی از یه دنیای مجازی بودن.

بعدش بلاگرای جدید بی‌خبر از همه چیز جاشونو میگیرن. روز از نو روزی از نو.

از این به بعد تیکه کلام من علاوه بر:

«مشتی هستی ملوان کَشتی هستی»

تیکه کلام

«Jckshit. im leaving.»

هم هست.

فقط به خاطر اینکه هنوزم که هنوزه این سخن زیبا رو از اویل مورتی یادم نرفته.

نباید یادتون بره اویل مورتی زیبا، جذاب، باهوش، قشنگ و پرستیدنیه.

من هیچوقت نمیفهمم که چرا اون موقع همچین کاری کردم، هیچوقت نفهمیدم چرا اون دختره بهم اون حرفو زد، هیچوقت نفهمیدم چرا اولین دوست مجازیم آفلاین شد و هیچوقت برنگشت. هیچوقت نفهمیدم چرا انقدر ناعدالتی وجود داره و هیچوقت نفهمیدم چرا انقدر به خودم سخت میگیرم. و حتی هیچوقت نفهمیدم که چرا برای محض رضای خدا یه بارم که شده قشنگ بودنم رو کنار نذاشتم و به خاطر حرف اون پسره نزدم تو گوشش.

حتی هیچوقت نفهمیدم چرا خطِ کره‌ای انقدر زیباست و زبان و تلفط ژاپنی قلب رو میگیره.

و حتی نمیدونم چرا دارم اینو مینویسم وقتی آدما میخوننش و باعث آکوارد بودنم میشه.

اتفاقا الانم نمیدونم چرا «آکوارد» توصیف بعضی از لحظاتمه.

سینیور@

شاید بهتر باشه بعضی چیزارو هیچوقت نفهمیم :">

~~~

حدس بزنین پنج ماه دیگه تولد کیهههه XD

یه آهنگ برام اومد که فضای خیلی جنگلی و کودکانه و کیوتی داشت. چون تو اسپاتیفای و توی پلی لیست بودم اسمشو نخوندم اصلا. یه چیزی تکرار میکرد که تو مایه‌های وی آر دیرین دیرین بود، ریتمش این بود و من اصلا بهش دقت نکردم.

وقتی یه سری بچه با صدای بچگونه اومد اون قستمو خوندن که اصلا مشکوک نشدم.

الان اومدم سیوش کنم دیدم اسم آهنگه اینه. we all die young.

ودف. لرزیدم.

@پری

تو منو یاد کیک خامه‌ای قشنگ و کیوت یا پری‌های جنگلی میندازی. :)))

5 ماه دیگه؟ یا خدا، چقدر زود گذشت.

@سینیور

چه تعریف گوگولی ای*^* یه روز عکس بالامو براتون می فرستم D:

بلی بلی کوچیکا زود بزرگ میشنننن XD

-موسیقی متنای شازده کوچولو 

ما که عددی نیستیم در برابر جان جانان و خالق بزرگ جهان، خدای بزرگ و زیبا.

ولی جانم، اندکی پلات‌نویسی کن. سختی‌هایت در جهان نامعلوم و بیش از حد و خوشحالی‌های شخصیت‌‌هایت ناپایدار و کوتاهند. 

یه دلیل بیار ادامه بدم. 

برای اون قشنگی که قرار بود در لحظه سختش پشتش باشم و ایمیل داده بود. 

قشنگ، ایمیلت رو خوندم، و برات مینویسم. فقط کمی صبر کن و عذرخواهیمو پذیرا باش، لپ‌تاپم دستم نیست قربانت.

بدان که میگذره. با اینکه این اتفاقت ده برابر سخت‌تر از اتفاقی بود که برام افتاد(نمیدونم راستش، از اون اتفاقم هیچی یادم نیست. غم روی مغزم تاثیر گذاشته بود و فقط هاله‌ی زیادی از غم به یاد می‌آورم.) ولی درکت میکنم. میگذره. بی‌حسیت و غمت میگذره و اینجوری نمیمونی قشنگ. و یادت باشه چیزی که بهت گفتم. اون کار به نفعت بود. اگه نمیکردی آسیب میدیدید هردوتاتون.

تحمل کن. با همدیگه غمگین میشیم. و پشتتم. غمگین شو و بذار بگذره.

مواظب خودتم باش. 

@سینیور

به اینجا مراجعه کن :> برای دلیل ادامه دادن :">

تازه هنوزم ماریا رو پیدا نکردی :|

@عشق کتاب

قشنگ الان اینجا رو دید. اشکال نداره. جواب ندادی هم ندادی. ممنون که گفتی ولی. فکر کنم باید زنده بمونم. 

تصحیح می شود.

موسیقی متنای شازده کوچولو + turnaround تا ابد.

هم خودش. هم متنش. دلم میخواد تک تک برای همه بفرستمش شاید زردیش منتقل شد. حرفاش مثل حرفای پری می مونه.